Mohammad larijani

مردم آزارم اگر سنگ به پایت نزم

خانِ والایم اگر خرقه به پایت بدهم

دشمن دهر شوم گر تو به دادم نرسی

یکسره مست شوم گر به سرایم برسی

شهره شهر شوم گر تو به من روی کنی

جامی از زهر شوم گر تو جوابم بکنی

گر که کنی ور نکنی خاک تو توتیای من

خواه بکن خواه نکن ای تو دوای درد من

آدمی حلقه ی بی پایانی است

آدمی حقه ی بی مقداری است

آدمی مردار است

آدمی کردار است

آدمی فردا نیست

آدمی امروز است

آدمی تنها نیست

آدمی تنها نیست

یار را دریابید

یار را دریابید

 

عاشقم من عاشق

دین من بی دینی است

نا امید از دادار

در پی یک کفتار

بی ثمر عمر گران بر که توان خرج نمود

بر خدا یا که خودم

هفت شهر عشق و ناز و عاشقی

هفت دین پاک ناب ایزدی

کوچه پر گذر بودا را

راه پر پیچ و خم یهیی را

دین پر عشق مسیح

راه پر درد صلیب

شهر پر عاشوب کلدانی

شیوه ذن

خاک کعبه

فرش بیت الله در اورشلیم

و هر آنچیز که آن نا پیداست

روح و جن و ملکوت

این همه گشتن و دیدن در پی نام و مقام

در پی راه و رها

عاقبت نقطه آخر اینجاست

آه آدم عشق کو

آه آدم عشق کو 

در فراق هنر زاید و در فراغ پدر زاید

در دیوانگی خوش می گذرد و در خوشی فرزانگی

دادار را داد آر که رادار خراب است، نامه ما را دستی امضاء کن بریم

نابرده گنج رنج مفخر نمی شود     کار آن گرفت جان برادر که مزد داد

دست از قلم کشیدم، قلم از من مرکب کشید

ایران کجاست؟ بین هرات و فرات

مادر دهر نزاید آن که تو را زائید، حرامزاده کجائی؟!؟

ما مرکب عشق سواریم از پیاده شاد خبر نداریم

از صبح ازل تا شب غزل یک عمر راه است

ازدواج کن اگر خوب بود فبها و اگر بد بود طلاق بده دوباره بگیر تا فبها

در کودکی همه به پشتم چشم داشتند، در جوانی به جلو، در میان سالی به بالا و در پیری به پائین

هزل عین حقیقت است که از دهانی هرزه به بار آید

بر پشت گیتی کمالی پنهان است

آن دل که پریشان شود از ناله بلبل

در دامنش آویز که در وی اثری هست

---

  روزی روزگاری من بودم و من

زیبائی بود ومن. فردا بود و من. دیروز رفته بود از برای من

تا  .....  تو آمدی

زیبائی بود و تو

فردا بود و تو

دیروز رفته بود از برای تو

و امروز من هستم و من

تنهای تنها