Ethiopie

Na een 6 uur durende bultenpiste eindelijk in Aksum. Omdat 2 van mijn vrienden meegingen naar aksum heb ik ook maar de bus genomen en ook omdat het de moeite was om door het landschap heen te reizen. Na zes uur rijden op wegen ZONDER asfalt en enkel was zand en veel te veel putten en rotsen. Daarbovenop waren we maar juist op tijd voor een ticket en zaten we helemaal vanachter in de bus, waardoor de bobbels 2 keer zo hard aankwamen…. Ik had gewoon hoofdpijn van al het geschud. Daarbovenop was het nog een snikheet in die bus ook…. Ik was ZO blij dat we in aksum waren. Het eerste wat we hebben gedaan was ons een hotel gezocht. Het africa hotel, een zeer proper hotel met een zeer vriendelijke eigenaar. Prijs per nacht: Faranji: 70 birr ; Habesha 40birr Maar de bedden waren goed, de kussens en de badkamers heel proper. Na een vervrissende douche besloten we om snel een hapje te eten en daarna naar de stelea te gaan zien, de obelisken vanuit de tijd van de echte aksummers ;-) inkom: faranji: 50 habesha 10birr…. Een gids koste ons nog een 30 birr extra, maar die konden we delen en zowieso is 30 birr een zeer schappelijke prijs voor een gids met licentie. Hij heeft ons dan tot de avond overal mee heen gesleurd en zeer interessante uitleg gegeven. Als afsluiter moesten we bijna 2 km bergop wandelen om bij de tombe van kahleb te geraken. Daar hadden we een zicht over het gebergte dat grenst met eritrea. Maar naast de plek waar wij waren was nog een hogere top. Natuurlijk kreeg crazy faranji het idee om daar eens te gaan zien. Hoewel het niet bij in de tour zat, was de gids ook wel geïnteresseerd want hij was nog nooit hogerop geweest. Het was een vrij zware (geen water sinds smiddags, veel zon, heet) klim, maar het was ZEKER de moeite, het zicht dat we daar hadden maakte iedereen even stil. Een zicht dat ik niet meer zal vergeten… Nadien naar beneden langs een andere weg, zodat we direct aan het hotel uitkwamen, dat duurde nog  een extra uurtje. Ergens halfweg kwamen we een huis tegen van een local, die bood ons wat water aan om ons gezicht wat te spoelen en maakte voor ons de lokale drank. Ikke van YES drinke!!! Maar 2 slokken en ik had genoeg… blijkbaar was da gemaakt van broodkruimels die pas (AAN)gebakken waren en nog nen hoop andere kruidenbrol. Da was ECHT ni te drinken en ge kreeg er alleen nog maar meer dorst van.Bah ik smaak het nog altijd…. Eenmaal terug in het hotel, rustig een douche genomen en de taxi naar de luchthaven voor de volgende dag geregeld. Daarna een zeer relaxe avond op het terras van het hotel…

De volgende dag dus de eerste vlucht naar Bahir Dar. Daar heb ik de fout gemaakt van te denken dat slapen in een hotel met wat meer klasse een goed idee zou zijn om wat uit te blazen. Ik ben naar hotel Tana gegaan, wat vlak langs het meer ligt. De locatie was perfect, maar eigenlijk was het niet zijn prijs waard… Nu ik heb toch maar volgehouden omdat de locatie zo goed was….prijs voor 1 nacht: 360birr….. Direct begonnen allerlei dudes en rastamannen mij aan te spreken voor dingen te doen. Ik wist niet dat ik zoveel broers had. Al die gasten noemden mijn “brother” maar ik ken die van nergens…. Pa?????? Something i need to know?? Anyway. Al die manne waren VEEL te duur. 450 birr voor een rit naar de blue nile falls en dan nog een 250 voor de gids. MY ASS. Na LANGE onderhandelingen heb ik 100 birr betaald voor de taxi, die op mij bleef wachten trouwens. En voor de gids ook nog is 60birr met fooi. Die gast was echt vriendelijk. Het was ECHT de moeite!! Die waterval is supercool en was ooit de grootste van africa tot dat ze er een dam hebben voor gezet voor elentrik. Toch is het nog de moeite om eens te gaan kijken. En als je geluk hebt staan de turbines af, dan is de waterval een heel stuk breeder. Ik had geluk blijkbaar. En het terrein er rond. Recht uit king kong of juressic parc. Prachtig gewoon! Na een uurtje daar rond te hangen maar terug gegaan naar het hotel om daar op mijn gemak een avondmaal te nemen en op mijn gemak te douchen en op tijd in bed te kruipen. Ik had namelijk via mijn broeders een trip op het meer geregeld weeral naar VEEL onderhandelen een prijs van 300 birr voor wat kloosters en te outlet of the blue nile. Ook weer de moeite, hoewel er rond de outlet nijlpaarden te zien zouden moeten zijn, maar geen enkel tegen gekomen. We hebben op mijn aandringen toch zeker een uur gewacht en niks te zien. Dat viel eigenlijk tegen,maar kom. De hele trip was toch de moeite waard. In de namiddag heb ik dan een fiets gehuurd om naar een of ander paleis te rijden. Een uur bergop fietsen in 40 graden… Niet te doen. En het paleis stelde eigenlijk niks voor… Gelukkig was het uitzicht over de nijl WEL de moeite. Daar heb ik dan ook vanop een hele grote afstand de nijlpaarden kunnen zien baden in de nijl… Hoewel je goed moest kijken om ze te zien…. Maar toch was het weer de moeite om eens gezien te hebben. De laatste dag heb ik gewoon op mijn gemak wat door de stad geslenterd. En in het hotel aan het meer gezeten, uitblazen.

Hoewel bahir dar zeer veel mooie dingen heeft omte zien, voelde ik er mijn niet zo op mijn gemak. CONSTANT zitten er van die onozele broeders aan uw vel om vanalles te regelen en de prijs zijn ALTIJD te duur. Voor echt ALLES moet je constant onderhandelen en dan nog merk je dat je dikwijls ik het zak wordt gezet. Ik bedoel, dat is gewoon niet leuk. Op den duur heb je geen zin meer om iets te doen gewoon omdat je weet dat ze je compleet int zak zetten. Het begint altijd met een zachte prijs en daarmee ga je akkoord. Dan komen ze bij bv de boten of de fietsen en dan ist ineens 150 birr meer…. Mijn antwoord is dan altijd van pff fuck it, ik ga wel terug en meestal zijn ze redelijk snel om dan er wat af te doen, maar het is gewoon niet tof om zo dingen te doen. En alles is een geheim….die gast met zen fietsen voor het paleis net van het zelfde. Die komt mee, ik zeg 100 birr voor fiets en die gast,..ok. Een aangekomen moeten we nog een stuk tevoet doen en moeten we de fietsen achterlaten bij een paar gasten die daar “toevallig” zitten en het toeval wil toch niet dat dat net zijn beste kameraden zijn zekers….. Uiteraard willen die mannen ook iets om die fietsen bij tehouden he. 10 birr. Boven aan het paleis, is er een wacht die ons ni door wil laten. Na wa gebrabbel zegt die fietsgast tegen mij, ja hij wel een fooi als we terugkomen of hij laat ons ni door. Hij wil 15 birr. Ik wist goe genoeg dat die wacht niets wou, ik versta genoeg amhaars om de getallen te onderscheiden en er is NIKS van hun getallen voorgekomen. Eenmaal terug wil die gast die fooi geven en vraagt mij om 15 birr omdat hij zelf niks bij heeft (yeah right) ipv van te zeggen wacht effe ik ga da geven. Zegt ie, wandelt gij al maar voort, die mannen zien da ni graag als da geld van u komt en ik da moet geven…. Ik bedoel,leg het er anders nog wat dikker op… Nu de wacht was al lang weg,maar mijn 15 birr daar werd niks meer van gezegd. Nu ik dacht ok, laat maar, we moeten nog 10 betalen bij die andere kerels voor de fietsen bij te houden. Daar vraagt hij naar mijn 10 birr en ik zeg hem dat hij mijn 15 nog heeft. Hij dan weer: jaaa, maar ik zal da aan die gasten hier geven ook en die geven da morgen aan de wachter…. Ik van nu ist genoeg he, ge zijt ermee aant spelen he manneke. Hij weer: no, man,… it’s not like that brother….. En ik zeg hem geeft hem dan de 15 birr he. Weer roept hij een van die gasten en kruipt ergens weg achter een boom om het “zogezegd” dat geld te geven…. Kan het nog duidelijker….. Opnieuw wijs ik hem erop datik het beu ben met zijn gezever en dat hij ne dikke leugenaar is…. ik zei hem dat geen haar op mijn kop eraan dacht om die 10 birr nog te betalen en dat hij da kon betalen van die zogezegde fooi die hij toch niet had gegeven. Daarop begint die te zagen van bwaaa das ni waar….blablabla….. Ikke gewoon mijn velo gepakt en naar huis gereden, gelukkig was de weg ni te moeilijk. Uiteraard haalde die gast mij in en zei dat da ni kon wat ik deed etc… Daarop heb ik hem gewoon gezegd, kijk manneke, het gaat mij niet om dat geld, maar ge moet eerlijk zijn en zelfs dat vertikt ge,zelfs nadat ik u meerdere keren heb gezegd dat ge vals speelt…. Ja maar…. Uiteindelijk heb ik hem gewoon gezegd dat mensen zoals hem het verknoeien voor de mensen die echt geld nodig hebben en dat gasten zoals hij de broodnodige toeristen alleen maar wegjagen. Ik heb hem ook gezegd dat ik gewoon is naar de politiekantoren zou stappen en zijn naam een keer melden. Daarna was het direct gedaan met zijn gezever en wist hij dat ik hem in de tang had.

Misschien zijn die dingen niet zo vriendelijk van mij. Maar het is echt NIET tof om heel de tijd zo behandeld te worden. Alles wat ge ziet is gewoon opgezet spel en als ge wat oplet zie je er zo door. En ik zou ze het geld dat ze vragen direct geven, als ze gewoon eerlijk zijn van in het begin, had die van in het begin gezegd 150, had hij direct 150 gehad. Maar als ze met uw voeten spelen, is de lol eraf…..

Bonn volgende dag, vliegmachien naar Gondor ;-) (Gondar in het echt) Een dorpke aan de andere kant van het meer. Met wat kastelen. Op de luchthaven had ik al in de mot dat er een blank meiske regelmatig naar mij aant zien was. Met zo een gezicht van: van waar zou die zijn en please sla een praatje…. Ik herkende het omdat ik net hetzelfde doe…. J In elk geval ik zat goe op mijne stoel en was naar de bbc aant zien en zij bleef ook gewoon zitten aan de andere kant van de wachtzaal. Maar op de vlieger ben ik dan maar naast haar gaan zitten en ben ik wa beginnen brabbelen. Haar naam was Sophie en ze kwam uit de usteeted nites of amerika… Blijkbaar werkte ze voor een organisatie die microfinance organiseert voor andere landen en vooral ontwikkelingslanden. Hoewel ze in de US woont was ze meer ergens anders dan in de US blijkbaar… In elk geval, zij ging ook naar gonder en had nog geen plek om te slapen net zoals ik. We zijn dus samen maar op zoek gegaan naar een hotel. Daar bleek dat ze net zoals ik 2 nachten in Gonder zou zijn en  ze had al vertelt dat ze daarna (net zoals ik) ook naar lalibella zou gaan om daar een dag te zijn en dan te gaan trekken. Blijkbaar hadden we zelfs ook dezelfde vlucht naar lalibella, dus zijn we maar met zen 2 door gonder gaan wandelen. Naar het kasteel etc… Heel de dag gewoon getetterd gelijk viswijven, ni normaal. Maar het is ook eens leuk om  met iemand anders te spreken dan de ethiopiers en naar mijn idee dacht zij net hetzelfde. De dag was eigenlijk direct gedaan. Een heel plezante dag dus. Gewoon om met iemand die ge niet kent wat rond te wandelen. Maar om de een of andere manier wordt ge toch een beetje naar mekaar getrokken omdat ge allebei blank zijt en eigenlijk niemand hebt om wat tegen te kletsen. Sophie is trouwens,voor de dag dat ik haar ken een zeer toffe madam en we hebben dus de hele dag wat gelachen en reiservaringen uitgewisseld.
De tweede dag in Gonder was eigenlijk veel interessanter dan de eerste.
In de voormiddag zouden we een kerk gaan bezoeken en in de namiddag had ik aan sophie voorgesteld om nog een andere verzameling van kastelen te gaan bezoeken.

Op weg naar de kerk kwamen we dan nog andere faranji’s tegen. Met dat ik dat tegen sophie zei, zei zij dat ze die mensen kende van in Bahir dar. We hebben dan kort wat gepraat en blijkbaar gingen zij ook naar Lalibella de volgende dag, met dezelde vlucht al wij. We hadden dan afgesproken om de taxi te delen en mekaar tegen de avond op te zoeken in hun hotel.

De kerk op zich was eigenlijk niet zo spectaculair. Hoewel ze van binnen uit best mooi was. De hele binnenkant is beschilderd en het plafond is verruit het knapste om te zien. Na een half uurtje in die kerk waren we het dan ook beu en zijn we maar terug gegaan. Sneller dan verwacht. Op de weg naar de kerk had Sophie een klein meer gezien aan een weggetje ergens naar beneden. Ik stelde dan ook voor om daar maar eens te gaan kijken,aangezien we toch nog tijd zat hadden. Dat meer bleek net iets verder dan we dachten. Maar toen we daar aankwamen zagen we dat alles achter een ijzeren hek zat. Toen we dat hek wat verder volgden,zagen we ineens een aantal mensen zitten achter het hek,vlak bij het meer. Ze begonnen allemaal op ons te roepen dat we moesten komen tot bij hun etc. Wat we echter een klein beetje later zagen, is dat ze allemaal AK’s hadden en dat wij eigenlijk de enigen in de buurt waren…. Het leek ons het beste van maar gewoon terug te gaan en een fotootje te nemen van achter het hek….

In de namiddag zijn we dan naar de andere groep van kastelen gewandeld.
Volgens de reisgids was dit minder indrukwekkend dan de kastelen die we gisteren hebben bezocht. Het omgekeerde is echter waar. En ook volgens de reisgids zou dit complex zich op een 3,5km van het stadcentrum bevinden. Om een of andere reden hadden we beiden het idee dat de afstand toch eerder een kilometer of 5 was. Nu op zich is dat niet echt verschrikkelijk ver, maar de zon en het feit dat we bergop moesten wandelen, maakte dit tochtje tamelijk zweterig. We hadden ook geluk dat ik nog het bord had zien staan waar we naartoe moesten na een 4km, het bord staat namelijk naar je rug gericht en als je niet oplet wandel je er zo voorbij. Eigenlijk nergens in Ethiopie staat echt goed aangegeven hoe je naar alle plaatsen moet gaan. En des te meer we in de reisgids kijken, des te meer denken we allebei dat de mensen die deze gids hebben gemaakt,helemaal niet op al die plaatsen zijn geweest…. Maar goed. Eindelijk aangekomen, blijkt dus dat die een veel knappere verzameling van (stukken) kastelen is. En dus zeker al het stappen waard!! We hebben daar dan een uurtje rondgewandeld en nog eens een uurtje om wat uit te rusten en op ons gemak wat in de schaduw te gaan zitten.

Tegen dat we dan terug zijn gegaan was het ongeveer tijd om te gaan eten en we hadden nog een paar km voor de boeg. We hebben dus goed doorgestapt, want we moesten ook nog het andere koppel vinden waarmee we hadden afgesproken. Na een korte pauze voor een snelle snack, zijn we hen dan gaan opzoeken in hun hotel. Daarna zijn we terug nar het centrum gegaan om iets te gaan eten. Die avond was gewoon hilarisch. We waren van plan om naar een traditioneel ethiopisch restaurant te gaan om ECHT ethiopisch eten te eten. Het restaurant stond daarvoor bekend. Maar toen we eindelijk hadden gekozen wat we wouden, bleek dat zo goed als geen enkele traditionele schotel beschikbaar was……. We zijn het dan maar ergens anders gaan zoeken. Ook dat liep mis. Naar 1,5 uur wachten besloten we van te vertrekken, maar toen we bij na de trap af waren, kwam de eigenaares aangelopen van: please, it’s ready…. Goed. Dan maar gebleven en gegeten. Echt lekker was het niet. Dus besloten we om als desert maar een cake en koffie te gaan zoeken. Cake hebben we gevonden, koffie daarentegen……(te denken dat we in het land van de koffie zijn… maar zonder stroom vindt je bijna niks…) In elk geval goed gelachen die avond en zo was het tijd om te gaan slapen om op tijd op te staan om naar lalibella te vliegen de volgende morgen.

Sophie haar trek, was in lalibella en zij had reeds reservaties in een hotel. We besloten dan maar om daar allemaal te blijven. Eenmaal geland in lalibella stond er een gast met een bordje met sophie haar naam ons op te wachten. Volgens sophie, die gebeld had met het hotel, was transport van de luchthaven (30min) naar het hotel gratis. Toch merkte ik dat de gast die ons kwam halen aan andere mensen die met ons meegingen aan het zeggen was dat het 40birr was. Maar NIET tegen ons. Ik vond dat al vreemd, maar omdat sophie reservaties had,dacht ik dat dat waarschijnlijk daarmee was. Eenmaal aan het hotel moeten we dan allemaal, ook sophie 40 birr betalen. Geen enkel van ons die dat natuurlijk wou. Een hele tamtam, maar uiteindelijk gewoon doorgegaan,kamer gevraagd en niet voor taxi betaald en er ook niet meer zelf achter gevraagd. Blijkbaar had het otel zelf geen taxi een hadden ze een busje gehuurd en daarom moesten we betalen…. Pech voor hen. Na een beetje  op te frissen zijn we dan vertrokken naar de hoofdattractie van lalibella: Kerken. Maar niet zomaar kerken, kerken gehouwen uit 1 grote rots. Knap om te zien. Alleen de prijs is nogal hoog. 200birr (dat is het dubbele van wat de gids zegt, spijtig genoge blijkt dit overal zo te zijn, alles is duurder aan het worden, zeker de dingen met auto) Na een hele onderhandeling voor een gids tegen een redelijke prijs, konden we voor 150 birr ook een gids hebben. De kerken zijn best de moeite om te zien. Meer kan ik daar eigenlijk niet van zeggen. Je moet dat gewoon eens gezien hebben. Ze hebben trouwens de coolste priesters in heel de wereld.(zie foto’s) Lalibella op zichzelf in precies een middeleeuws dorp en veel moderne gebouwen zijn er niet te vinden. Het is wel een van de hoogst gelegen steden in het noorden van ET en dat maakte het wandelen, wat constant berg op en af was, redelijk vermoeiend. Na een eerste vermoeiende dag, zijn we na een verfrissende douche (dat was trouwens mijn eerste WARME douche in 2 maanden) op het terras van het hotel beland om aan ons avondeten te beginnen. Meteen viel ons een bijzonder raar figuur op. Een of andere kerel die we al een paar keer hadden gezien, maar er was iets aan de hand met hem. Hij was ook blank zoals ons, dus daarom viel hij al zeker op. Maar hij gaf de indruk van een of andere kunstenaar of zo en hij was constant aan het schrijven in een boekje… Na toevallig eens te passen bleek hij in het Frans te schrijven…. Die avond hebben we dus vanalles aan het verzinnen geweest van wat hij zou kunnen schrijven, of wat hij aan het doen was…. Weeral een superplezante en grappige avond met ons 4.

Dag 2 in lalibella was in de voormiddag gevuld met nog meer uitgehouwen kerken. Rond de middag zijn we dan naar de lokale markt gegaan. Wat een ervaring. Het was echt tof om daar rond te wandelen, hoewelik spijtig genoeg geen foto’s heb omdat ik het niet vertrouwde om mijn camera boven te halen. Markten hier hebben geen goede reputatie wat pick pockets betreft. Het leuke is dat je nog eens je beste onderhandelings technieken mag bovenhalen. Hoewel ik zelf niets heb gekocht op de markt, heb ik me kostelijk geamuseerd met de beste deals te maken voor mijn 3 medereisgenoten. Het lukte me nog vrij aardig ook J

Na de markt zijn we dan een plek gaan opzoeken voor de lunch. Daarvoor hadden we weer een restaurantje gekozen dat volgens de reisgids geweldig was voor faranji’s. Eigenlijk was dat niet zo… En dat was dan ook de laatste keer dat we op de gids vertrouwden. In de namiddag hebben we dan gewoon wat op het terras van het hotel gezeten om wat uit te rusten van de vorige 3 dagen. Op ons gemak wat gebabbeld en scrabble gespeeld(in het engels…) ze wouden zelfs niet eens een keer proberen in het vlaams… Ik had nochtans beloofd dat ik hun woorden eerlijk zou beoordelen…

Tegen de avond hebben we dan een restaurant gekozen dat volgens de reisgids minder goed was. Dit was toch wel niet het beste wat we al hadden tegengekomen zekers… We moeten gewoon de reisgids omdraaien en dan komen we wel bij de goede dingen uit. Nadien zijn we naar het hotel gegaan om een desertje te eten. Ge moogt ene keer raden welke mensen er in het restaurant van het hotel zaten……

Inderdaad ja HOLLANDERS……. Die laten u ook nergens gerust he.
Die rare fransman zat er ook en aangezien ik de enige van het gezelschap was die Frans kon, kon ik het niet laten om een te vragen wat hij nu juist allemaal aan het doen was. Blijkbaar was het een regisseur van parijs die een film wou maken over Ethiopische muziek. En hij was inspiratie aan het opdoen….
Na een lange een weeral plezante avond hebben we dan afscheid genomen van mekaar, de volgende dag zou ik naar aksum gaan, sophie zou daar nog een dag blijven om daarna voor 4 dagen te gaan trekken en het andere koppel ging de volgende dag naar Addis met een vlucht die later was dan mijn vlucht. We zouden elkaar dus niet meer zien. Gelukkig hebben we mekaars email en heb ik nu dus vrienden in New York en Londen! Joepi!!

Zo beland ik hier opnieuw in aksum om morgenvroeg mijn vlucht naar Mekelle te nemen. Mijn minireis zit erop en het was de moeite!! 3 nieuwe vrienden en een hele hoop foto’s. Nu is het aftellen tot ik naar huis ga. Nog maar een weekje en ik ben terug thuis!!!!

---> Ook een paar nieuwe foto's toegevoegd!