Ethiopie

Gisteren dus vertrokken in zaventem. Niemand heeft lastig gedaan over mijn bagage die al 5kg te zwaar was. Om dan nog maar te zwijgen van het gewicht van mijn handbagage.
Van brussel was het naar istanbul. De mensen in deze luchthaven ervaarde ik al bijzonder onvriendelijk. Wat vluchtmaatschappijen en vakantiebureaus wel een vergeten te vermelden is dat je ook in Turkije een visum nodig hebt. Je kan dit wel direct van de luchthaven kopen. Dit kostte mij een zuur gezicht de eerste keer dat ik mijn paspoort afgaf en ook nog eens 10€ voor het visum.

Van istanbul was het door naar Addis Ababa. Wat niet op mijn vluchtplan stond dat ik van het reisbureau heb gekregen is dat er een tussenstop gepland was in Karthoum(Sudan) Op zich niet echt een probleem. Maar buiten stond toch een heel arsenaal AK47 geweren met de nodige soldaten om ze te bemannen.

Eenmaal in Addis was het wachten geblazen. Mijn volgende vlucht was pas 4uur later. Dit gaf mij dus rustig de tijd om mijn bagage een keer na te zien. In zaventem was mij vertelt dat mijn bagage in principe automatich tot in Mekelle zou geraken. Maar goed dat ik ben gaan kijken, want mijn valies lag mooi op de transportband. Wat me direct opviel is dat de mensen hier 100 keer vriendelijker zijn dan in Istanbul. Bonn ikke naar de wachtzaal voor mijn bagage opnieuw in te checken en me daar op een zetelke gezet. Ondetussen ook babbelke gedaan met een paar locals. En in die paar uur is de luchthaven 3 keer zonder elektriciteit gevallen. Maar goed eindelijk was de tijd om en kon ik instappen op de 737 van Ethiopian om mij tot in mekele te brengen.

In mekele was het weer schitterend. Het is eigenlijk maar een kleine luchthaven en dus met de bus van de vlieger naar de transithal(leke) zat er niet in. Dan maar een eindje wandelen. Eenmaal ik de deur van de luchthaven uitstapte stond er al iemand mij op te wachten om naar de universiteit te rijden. De weg naar daar was kort,maar toch heb ik mijn ogen op getrokken. Eigenlijk heel pittoresk, een paar mensen die hun ezel de berg ni op krijgen. En brommerke met een bakske dat als taxi dient dat int midden van de baan cruist. Mijn chauffeur heeft zijn claxon ne keer goe laten galmen.

Eenmaal we op de universiteit zijn, mag ik naar het kantoor van de coördinator van het UIC project waarmee deze stage verbonden is. Daar heb ik eerst iedereen vriendelijk een hand geschud en dan een half uur braaf op een stoeleke gezeten en niks gezegd. Na dat half uur kwam er iemand van het ict center opdagen om mij mee te nemen. Ik bood aan van mijn valies zelf mee te nemen maar dat werd me resoluut geweigerd. Hij heeft er toch spijt van gehad volgens mij… Uiteindelijk kom ik erachter dat die mens die mijn valies meegesleurt heeft, het hoofd is van de afdeling application development en dat zijn naam Habtom is. Voor de rest van de dag help deze meneer mij uit de nood,want de mensen waar ik eigenlijk voor werk zijn nog tot donderdag in Addis. Tot dan heb ik eigenlijk niets te doen hier. Eenmaal in Habtom zijn kantoor krijg ik een pc toegewezen waar ik eerst nog rap de internetverbinding van heb moeten maken en waarvan het stof niet meer te onderscheiden valt met de rest van de pc. Zoals je al kon vermoeden waren de specs van dit ding niet denderend. Maar uiteindelijk bolde het nog vrij vlot. Van schaamte durfde ik eigenlijk mijn laptop niet boven halen.

Na verloop van tijd werd me ook mijn verblijf getoond. Dat viel op het eerste zicht eigenlijk wat tegen. De kamer op zich was niet echt proper, maar niet onoverkomelijk. Maar de badkamer is verschrikkelijk vuil. Dit wordt nog een punt om op orde te stellen. Ook zou er water(koud) moeten zijn,maar ik heb al gemerkt dat dit enkel is als je geluk hebt.

Nadat ik me een uurtje had neergelegd ben ik met iemand van het ict center de stad ingegaan om te lunchen. Namen zijn erg moeilijk om te onthouden… Om daar te geraken moesten we wel een taxi vast krijgen. Dit is zottenwerk als je dit nog nooit hebt gedaan. De taxi’s zijn minibusje met veel te veel zetels dan goed voor hen is. Ze vertrekken ook pas als ze vol zitten. Eigenlijk kan je het vergelijken met een veiling, maar dan voor plaatsen op de taxi. Ik moet wel zeggen het is spotgoedkoop voor een rit naar de stad. We zijn dan gaan eten in een of ander restaurantje. Dat was helemaal bekleed met bamboe. Ik kom binnen en zie het volgende:
rieten tafeltjes op kniehoogte en even hoge stoeltjes. De uitbater stelde voor van te beginnen met een kippengerecht om mijn maag een beetje te laten aanpassen. Het leuke is: hier mag je WEL met uw handen eten, sterker nog, bestek krijg je gewoon niet. De Ethiopiërs eten bijna bij alles ndjerra, een soort zure pannenkoek. Dat sop je dan in de sauzen en in het vlees dat je besteld. Slecht was het zeker niet, in tegendeel! Maar ongelooflijk zwaar op de maag. Na het eten zijn we terug naar de campus gegaan, maar we hebben opnieuw afgesproken om 17u om samen met Habtom en zijn neef en ook nog iemand anders van wie ik de naam ni kan onhouden opnieuw naar de stad te gaan. Hier verlaten de 2 jongens ons gezelschap om ons later weer te ontmoeten om naar de campus te gaan. Mijn eerste avond was dus al goed begonnen, direct met 2 schoon madammen op stap. Ik kan eigenlijk nog VEEL blaren vullen met hoe ik die stad ervaarde nu we er op ons gemak eens door gingen. Het opent echt je ogen. Brede straten, met veel te veel taxi’s, legerauto’s, brommerkes,…  borduren van wel 30cm hoog. En bouwvallige maar mooie huisjes en winkeltjes. Wat meteen ook opvalt is hoe vriendelijk mensen zijn. Iedereen zegt tegen iedereen iets en altijd met een lach. Behalve dan de taxichaufeurs tegen de andere weggebruikers. Iets wat meteen in het oog schiet is dat je regelmatig 2 mensen ziet die mekaars arm of hand vasthouden. (zowel 2 jongens of meisjes) Ik heb het nog niet gevraagd wat dat wil zeggen, maar volgens mij is dat een manier om vriendschap te uiten naar mekaar,aangezien Habtom en zijn neef hetzelfde deden, net zoals de 2 meisjes waarmee ik op stap was. Ook ongelooflijk veel bedelaars en bedelende kinderen. Ik kan spijtig genoeg voor hen daar niet aan meedoen. Maar een van de 2 meisjes gaf regelmatig iets aan de bedelaars, maar aan sommige ook weer niets, ik kon het verschil niet snappen… Heel de avond hebben we eigenlijk gebabbeld over de verschillen met Belgie en ethiopie. De mensen hier zijn zich daarvan zeer bewust viel mij op. Geloof is hier heel belangrijk. Hier zitten nog rasechte christenen en consorten. Ook in hun doen en laten kan je het zonder het eigenlijk te weten snel genoeg merken. De taxi’s bv plakken vol met plakkers over Jezus en god. Ik ben ondertussen ook al blij dat de meisjes met wie ik op stap was ook goed beseften dat we enkel over de verschillen aan het praten waren en geen standpunten innamen, ik had wel een beetje schrik om die mensen onopzettelijk te beledigen omdat we toch vrij open over de zaken bezig waren. Maar dit is zeer goed mee gevallen, ik denk niet dat iemand er iets anders van maakte dan een gewone babbel. Om een of andere reden is de USA ook hier populair (ik met stomheid geslagen,heb maar wijselijk mijn mond gehouden) Maar wat me verbaasde was dat alle 2 de meisjes familie in de states hebben. Voor een land als dit is zo een reis niet evident.

De officiële taal hier is Amhaars. En al maar goed dat ze hier zo goed engels kunnen want van dat amhaars versta je echt GEEN KNIJT! Hoewel Habtom me op weg terug naar de campus beloofde van me de basis te leren op deze 3 maanden. Ik ben is benieuwd.

Dat was mijn eerste dag in Afrika. Zeer geslaagd dus. Maar het word tijd dat ik men oogjes wat rust geef. Ze vallen al vanzelf toe. (ik hoop dat hier ni te veel beesten zitten…..)