Ethiopie

Voila het is weer weekend,ondertussen mijn 3^e week hier denk ik. Aangezien een mysterieuze            e pauwels, mij liet weten dat mijn eindwerk aandacht vereiste en dat hij eigenlijk wel gelijk had,heb ik deze zaterdag maar gewijd aan mijn eindwerk. Of op zen minst de voormiddag.(is sta hier met de zon op, dus dat is 6u half 7) Tegen 1u ben ik gaan lunchen. In de cafetaria zaten mijn 2 cubaanse vrienden, Carlos (aka Charlie) en Santiago. Ze zijn hier beiden voor 2 jaar, maar 1,5 zit er al op. Eind augustus gaan ze terug naar Cuba. Ik ben dan maar bij hun gaan zitten en we hebben wat gebabbeld over vanalles. Wat ik niet wist is dat er nog een cubaan op de universiteit was. Hij kwam toevallig ook net zijn luch eten. Dr. Cruiz. Zag er mij stokoud uit,maar kranig kereltje. Alledrie zeer fijne mensen. Ze komen elk uit een verschillende deel van Cuba. Charlie van het westen,Dr. Cruiz van het midden en santiago van het oosten van Cuba. De Dus als ik ooit naar cuba ga heb ik altijd iemand om me de weg te wijzen. Ze vroegen me ook direct of ik niet eens naar cuba kwam. Temeer omdat het vlir project(waardoor ik hier zit) ook aan de universiteit van Dr. Cruiz gebonden is. Een reden om mijn jaar nog is te doen.... (dacht het niet,liever op vakantie naar cuba dan om te werken J) Vanaf de moment dat ik ze vertelde dat ik met ict bezig was, kreeg ik een regen van vragen over me heen. De ene wilt een pc kopen, de andere wil zijn tv aan zijn pc hangen, het internet is te traag,…… Maar snel van onderwerp veranderd en gevraagd wa weer het in Cuba is. Ik had al wel gezegd waar mijn kantoor was, ik denk dat ik de mannen deze week op meer plaatsen dan alleen de cafetaria ga zien….

Na de middag moest ik effe naar huis, een paar papier opikken die ik was vergeten. Ik zag dat het datacenter open was en dacht ik ga eens rap zien wie er is. Beter ni gedaan. Van die papier is niks gekomen. Awout was bezig met zijn windows 2003 te testen tesamen met AD. Hij kon wel wat hulp gebruiken en voor ik het wist was het 18u. Dan maar gaan eten en daarna nog wat gesurft en gemaild en dan naar huis.

 

Zondag was rustiger. Zoals gewoonlijk is het plan zondags naar de stad te gaan en wat rond te hangen. Eerst gaan eten zoals gewoonlijk in het Aksum hotel om daarna op mijn doodste gemak wat door de hoofdstraat te slenteren tot aan de winkel waar ik gewoonlijk ga. Daar wat spullen gekocht en dan maar wat tijd gaan verdoen in Lucy park. Toen ik het daar beu was, ben ik al slenterend terug gegaan van waar ik kwam. Met een broodnodige tussenstop in het “central cafe” Ze hebben daar goeie cake en nog betere vruchtensappen. Deze keer ging ik voor een ananassapke. Overheerlijk en lekker fris. Om eerlijk te zijn was ik het beu in de stad en had ik ni veel zin om nog naar het castle hotel te wandelen, helemaal aan de andere kant van de stad. Het was nog maar 15u, maar ik heb toch maar een taxi gezocht om terug naar de campus te gaan.

Nu, tegenover de oprit van de campus is een soort grote zandweg naar ergens…. Ik kon mezelf niet bedwingen en ben dan maar die zandweg opgewandeld. Dat is ook waar ge zo mooi de zon kunt zien ondergaan, maar ik was nog nooit ni verder geweest dan een tiental meter. Nu dus wel. Ik denk dat ik een kilometer of 3 – 4 gedaan heb over afrikaanse vlakte met droog gras en nog droogerdere grond. Dat gaf me een geweldig gevoel van vrijheid. En het zicht is adembenemend, grasvlakte zover ge kunt zien, met bergen op de achtergrond. Nu op het einde van die 4 km kwam er een dorpje in zicht. Ik dacht waarom niet en ben door gegaan om eens te gaan piepen. Ik had er geen spijt van.

Als je de eerste 100m van het dorp wegdenkt, zou je denken dat je terug in de middeleeuwen zit. Zandweggetjes ingedijkt met muurtjes gemaakt van stukken rots. Hutten van klei en stro. STOF!! Maar het deed me iets, ik denk dat dit het echte Ethiopie is. Mensen leven hier nog op een veel primitievere manier dan en de stad. Maar ze leken mij allemaal zeer gelukkig. In de stad zitten er constant bedelaars naar je te roepen voor geld. Ik heb hier geen ene gezien. Behalve een moeder met 3 kinderen die geld kwam vragen. Maar ik ben principieel tegen geld geven. Wat ik wel nog had waren de 3 broodjes die ik van deze middag had meegenomen. Ik zei haar dat ik geen geld wou geven, maar wel de broodjes. Je zag dat de kindertjes echt mager waren in vergelijking met de andere die ik al was tegengekomen. Blijkbaar was ze blij met mijn voorstel,want ze moest geen seconde nadenken over de broodjes aan te nemen. En nog minder om ze in de mondjes van haar kindjes te duwen.

Over kindertjes gesproken. Ken je het typische zicht uit films of national geographic, waar al die kinderen als een zwerm achter die vreemde lopen… Wel het bestaat echt en ik heb het meegemaakt vandaag. Ze hebben me door heel het dorp gevolgd en hun kostelijk geamuseerd denk ik want ze konden ni stoppen mee te lachen. Hoogstwaarschijnlijk met mij… En ze riepen wel op mij hoor faranji,faranji…. Maar als ik me omdraaide, zelfs met een lach op mijn gezicht, deden ze toch een paar passen achteruit. Ik heb toch een foto van hen mogen nemen. Ik wou hem wel laten zien, maar ze durfden toch niet tot bij mij komen.  Door dit dorpje wandelen was tot nu toe al de mooiste ervaring van heel deze 3 weken. De mensen waren er allemaal vriendelijk en zeiden allemaal een goeie dag. De meesten kwamen zelfs achter mij aan om gewoon een hand te geven. Zonder geld te vragen. In de stad gebeurd dat niet veel zonder dat laatste.

Tegen een uur of 5 half zes besloot ik terug te keren. Ik had tenslotte nog een 4 km te gaan. Opnieuw dat gevoel van vrijheid over die vlakte. Geweldig gewoon. Maar deze keer waren er ook kindertjes. Maar niet zon vriendelijke als in het dorpje. Diegene die ik buiten het dorpje ben tegengekomen, zijn allemaal Bill Gates’en in spé. Ze kunnen amper hun eigen taal, maar 1 woord kennen ze maar al te goed….. MONEY!!! Dat kennen ze allemaal. Maar deze kindertjes waren niet van zin op te geven omdat ik gewoon voorbij wandelde. Ze kwamen naar me toe gelopen,trokken aan mijn hemd liepen voor mijn voeten…..  En zodus, daar gingen mijn pas gekochte mentoskes al. De joeng hadden mij goe liggen…… Maar ach ja tzijn maar mentossen. Probleem is, volgende keer als die mijn zien passeren heb ik het wsl zeker zitten,want dan weten ze dat ik vorige keer hun ook iets heb gegeven. Maar dat zullen we dan wel zien.

In elk geval, zo was het weer tijd om avond eten te gaan zoeken. Achteraf bekeken had ik maar van 1 ding spijt vandaag. En dat is dat ik niet gerekend had dat ik naar die dorpje ging stappen en dus ook zonder zonnecreme weg was. Daar heb ik nu veel spijt van. Mijn kuiten zijn rood als tomaten en da jeukt verschrikkelijk. Hetzelfde geld voor mijn armen…… Ge moet er iets voor over hebben zekers…..

Ik zal ook nog een paar nieuwe foto’s van vandaag op internet zetten, dan krijg je toch een beetje een indruk hoe het was.

Tot de volgende keer maar weer…..