Ethiopie

Ik weet het, ik heb van zaterdag niks online gezet. Dat komt gewoon omdat het eigenlijk de moeite niet was. Ik ben opgestaan om een uur of 10, dan voor de eerste keer in een hele week effectief een douche kunnen nemen. Welliswaar met koud water, maar toch deed dat deugd. Dat is zo eens wat anders dan u gewoon wassen aan de lavabo. De rest van de dag ben ik gewoon op de campus gebleven om wat te werken aan mijn opdrachten. S’avonds tegen een uur of 8 ben ik dan in de cafetaria van de campus een bombolino gaan eten. Dat is een broodje van een soort dikke deeg, eigenlijk kan je dat het beste vergelijken met een grote koude smoutebol. Best lekker. Daarna ben ik naar mijn kamer gegaan om daar nog een aflevering of 2 van the unit te zien op mijn laptop en dan te gaan slapen.

 

Ik heb maar besloten dat zondag toeristen dag is. En zodoende ben ik vandaag dus naar de stad gegaan om een beetje de toerist uit te hangen. Mekelle is best een gezellige stad en de mensen zijn er vriendelijk.  Ik had besloten om het boekje van “the lonely planet” dat ik had gekocht (wat uiteraard over Ethiopië gaat) te volgen en tussen door regelmatig een drankpauze in te lassen in een van de vele barretjes.

Ik ben begonnen met mezelf eerst een beetje te oriënteren om dat ik eigenlijk niet wist waar ik was als ik uit de taxi stapte. Uiteindelijk ben ik uitgekomen bij een groot plein naast pak Lucy en het Keizer johannes  4 museum. Dat was dus mijn plek om te beginnen. Volgens een aantal mensen was het johannes museum zeker de moeite waard, dus dat werd mijn eerste bestemming.

Het museum zelf is het vroegere paleis van keizer Johannes de 4e. Naar europese standaard van paleizen van vroeger vond ik het eigenlijk maar een klein gebouw. Spijtig genoeg is het verboden om foto’s te nemen van de buitenkant. Dit om bedreigingen of aanvallen dergelijke te vermijden. Om binnen te gaan moet je eerst een soort oprit opwandelen tot aan een poort. Daar ging mijn slikker toch een keer goed op en neer hoor. Uit de bosjes langs de zijkant van het pad komt een soldaat met, raad eens wat……. Inderdaad ja een AK gesprongen. Met zijn loop richting mij en zijn vinger duidelijk aan de trekker. Ik bleef dan maar staan want ge weet maar nooit. Na een stilte van een minuut of 5 doet hij teken dat ik verder naar boven mag komen. Maar zijn loop blijft nog altijd naar mij gericht en zijn vinger ligt nog duidelijk op de trekker. Eenmaal ik bij hem ben gaat zijn loop omhoog en gooit hij zijn ak over zijn schouder. Daarna loopt ie met een lach naar mij en geeft mij vriendelijk een hand terwijl hij me in gebrekkig engels verteld dat ik even moet wachten op een gids. Ik weet niet of ze hier mensen altijd begroeten door eerst is met een geweer naar u te richten, maar echt vriendelijk kwam dat toch niet over…. Maar goed uiteindelijk mocht ik binnen en kwam een gids mij halen. Die heeft mij dan zo een 3 kwartiertjes bezig gehouden met zijn uitleg en zijn museum. Persoonlijk vond ik het museum niet echt om over naar huis te schrijven. Er lagen vooral religieuze iconen en een hele hoop ceremoniële kruisen. Op de 2^e verdieping stond dan de troon van Mr Johanes hemzelve. Hij staat nog steeds op dezelde plaats als vroeger. Er stond ook een bed van hem. Een beetje raar om te zien eerst, het bed stond op poten van ongeveer 1,5m hoog. Maar na uitleg te vragen aan de gids was het eigenlijk vrij logisch. Aangezien onze Johannes een keizer was, moest hij altijd het hoogste staan en dus ook liggen in bed J. Verder hingen er ook nog een paar gewaden van zijn kleinzoon en hemzelf. Alsook een paar sjoelderkaapes zoals de gids het zo mooi zei. Hij bedoelde eigenlijk shoulder capes. Maar verder was er in het museum zelf eigenlijk niet veel te zien. Maar voor de ethiopiers zal die mens vrij belangrijk zijn geweest waarschijnlijk. Nu op zich toch nog wel de moeite om eens een kijkje te gaan nemen hoor, voor de prijs moet je het ook niet laten: 24BIRR (+/- 2€) En de gids was gratis, hoewel ik hem toch een fooi van 2BIRR heb gegeven. Fooi geven is hier bijna als in de US een standaard J Maar het was een vriendelijke mens en hij heeft me toch alles uitgelegd dus gaf ik hem graag de fooi. Op weg naar buiten terug die gast met zen ak tegen het lijf gelopen. Deze keer kreeg ik niet zen geweer onder men neus geduwen, maar zijn gsm. Hij wou me graag zijn broer laten zien. Die gaf les op de universiteit waar ik ook zit,sterker nog in informatica. Ik heb die gast toch nog niet zien lopen hier….

Na het museum besloot ik dat het tijd was om ene te gaan drinken. Volgens mij boekje was er niks gezelliger dan in de schaduw in park Lucy te zitten met een fris drankje. Dat heb ik dan ook meteen uitgetest. En inderdaad, op de vliegen na, zit je daar rustig tussen een weelde aan bloemen en andere planten. Dat gaf het parkje een heel hoog hawaii-film gehalte. Na het madammeke3BIRR(0,25€!!! Doet dat maar is na in europa…)  voor mijne Fanta te geven zag ik in mijn boekje dat ik om de volgende bezienswaardigheid te zien, een heel eindje moest stappen. Ik vond dat de ideale gelegenheid om gewoon de grote straten van Mekelle een keer door te wandelen, dat zou wel wat om zijn, maar dan heb ik dat ook weer gezien. Het eerste kwam ik een standbeeld in het midden van een rond punt tegen. Dit was er gezet te nagedachtenis van de 2500 mensen die waren gestorven door een bombardement van de Derg(deel van russich leger). Rap een fotoke genomen en door gegaan.

Na dit rondpunt kom je in een van de hoofdstraten van Mekelle. Hier loopt zowat alle soort van volk rond. Best een gezellige straat met veel winkeltjes en vooral een laundry service(ook al duurt het 4 dagen voor ge uw gerief terug hebt) Dit heb ik zeker genoteerd J Het grappige hier is eigenlijk ik precies als ENIGE blanke in mekelle rondloop. Mensen bekijken je dan ook op gepaste wijze…. (huhh… infidel….(ja zoals achmed)) Ik heb van de hele dag GEEN ENKELE andere blanke of zelfs niemand van andere nationaliteit…(ja nationaliteit, ethiopiers zijn naart schijnt zeer gemakkelijk te herkennen van andere afrikanen zeggen ze zelf, ik daarentegen heb het daar wel wat lastiger mee…) Wat je ook veel hebt hier zijn bedelaars van alle soorten en maten. Van oude vrouwtjes en bompakes tot kinderen groot en klein. De kinderen zijn eigenlijk het grappigste. Een kwam heel vriendelijk naar mij toe gelopen om mij een hand te geven met een blij gezichtje. Ik kon natuurlijk niet weerstaan. Maar toen ze mij een hand had gegeven, ging die hand naar de vorm van een kommetje en kwam een zeer droog uit haar lieftallig mondje: give give….  Dat kon ik wel weerstaan. Met geld te geven aan de kindertjes hier help je niemand. Het moedigt hen alleen maar aan om van school weg te blijven. Wat je dan kan doen om op een beleefde manier nee te zeggen ik zachtjes op hun hoofd tikken met je hele hand. Dat deed ik dus ook. Een paar 100m kwam ik dan weer een hele zwerm van die kindertjes tegen. Zeker een stuk of 10. Allemaal riepen ze Faranji! Faranji! Faranji! Dat wil zoveel zeggen als vreemdeling. Allemaal willen ze geld of sommige proberen papier zakdoekjes te verkopen. Hoe moeilijk het ook is, je moet dit echt weerstaan. Als je wil helpen, kan je beter een plaatselijk schooltje binnenstappen en vragen wat ze allemaal nodig hebben of dergelijke. Maar op zich geeft dit wel karakter aan het stadje. Er zijn ook kindertjes die gewoon ne keer willen wuiven naar meneer faranji of hem een had geven. Ik heb vandaag dan ook zeker 50 brave kindertjes gelukkig gemaakt met een hand of door eens te wuiven. Wat voel ik me goed nu J

Heel die wandeling heeft ongeveer een 2 uurtjes in beslag genomen. Uiteindelijk ben ik dan aangekomen bij de christelijke catherdraal ter plekke. Ook hier hetzelfde als de paleizen, groot is die kathedraal niet, de meeste gewone kerken bij ons zijn groter. Maar om een  of andere reden had deze kathedraal wel iets.  Vandaar ben ik dan verder gewandeld naar wat ik tot nu toe de mooiste plek van heel mijn reis vind.(Waarschijnlijk veranderd dat nog wel, maar het zal toch in de top blijven) Ik kwam aan bij het Abraha Castle Hotel. Na een steile klim op hun lange oprit kom je uit tussen allemaal stuikjes en bloemetjes. Hier zweven de arenden(denk ik) boven je hoofd op zoek naar eten. Daarna ga je een trapje op en kom je uit op het terras. Dit is echt een prachtige plek om te vertoeven. Weg van de drukte van de stad en tussen de natuur met een PRACHTIG!! Uitzicht over mekelle en wat er rond ligt. Als je bij ons een uitzicht over een stad hebt, zie je meestal de volgende ook al liggen, overal waar je kijkt is een skyline. Hier zie je mekelle en dan uitgestrekte bruine vlaktes met daarachter bergen en plateau’s. (TIA?) Fantastisch gewoon!!  Hier heb ik dan ook lang gezeten om te genieten van het uitzicht. Ik denk eraan van zelfs een paar dagen hier te logeren gewoon om in het namiddag zonnetje op het terrasje te zitten. Voor 17USD per nacht kan je ook niet sukkelen.(En dat is dan op 1 of 2 na het beste hotel hier EN dan kan ik een warme douche nemen!!) Ik kan het niet genoeg zeggen,dit is echt een zalig plekje. Ben daar ook aan de praat geraak met een zeeman. Hij vertelde me dat hij regelmatig in Belgie kwam met zijn schip. Maar dat hij wou stoppen met zijn zeemanswerk om bij een vriend te gaan wonen in de US. Die gast heeft mij ene op gedaan omdat ik zijn kindertjes maar wat geëntertaind heb.(gewoon verstoppertje was al genoeg)

Bonn, tijd om eens verder te gaan. Er was nog 1 ding wat ik zeker moest gezien hebben vandaag en dat is het martyrs’ monument. Een monument ter ere van de mensen die mee hebben gevochten tegen de Derg.Volgens mijn boekje as dat ongeveer 800m stappen. Ik was al heel de dag te voet aan het gaan dus dit kon er ook nog wel bij. Wat mijn boekje vergat te melden is dat het vrij hard bergop gaat….Met de zon vanvoor op mijn faranji hoofd was dit redelijk hard zweten. Maar uiteindelijk ben ik er geraakt. Het boekje dat ik heb beschrijft het eigenlijk het beste. Het ziet eruit als een gigantische golfbal op een tee. Hier betaal je 10BIRR inkom. Dan mag je vrij rondwandelen op het domein. Wat mijn oog het eerste opmerkte(buiten de grote golfbal) was een oude tank. Als airsofter kon ik dit niet laten schieten. Maar om bij de tank te geraken moest ik door een grasveldje met hoog gras en een paar bosjes. Met mijn USMC approved super Belleville botten J mocht dit toch geen probleem zijn. Waar ik echter niet had op gerekend is dat ik op de weg van een of ander vrij lang slangbeest aan het lopen was. Dat beest lag daar rustig te slapen en ik had het pas gezien als het te laat was. HEEEEEL voorzichtig ben ik rond dat beest gewandeld. Het beest moet hetzelfde hebben gedacht wat hij hield het bij wat lawaai maken door te sissen. Ik kreeg het wel effe warm! Ik heb het namelijk zo niet met slangbeesten. En dit exemplaar was bij mijn schatting toch een dikke meter lang. Maar ik moest en zou die tank van dichtbij hebben gezien.  Om terug te gaan heb ik toch maar een andere weg genomen. Gelukkig lag van de tank een padje van platgelopen gras naar het monument. Ik was deze keer toch op mijn hoede voor wat er in de grassen lag….

Aan het monument kon ik even rustig in de schaduw bekomen van mijn klim van bijna 1km. Maar niet lang. Als snel was ik daar een meer geliefde attractie dan het monument zelf. Normaal neemt een vreemdeling foto’s van de inheemse bevolking. Hier was het net omgekeerd. Ik sta nu in een 20 tal foto albums van Ethiopië. Best grappig. Ik heb daar bijna een uur gestaan. Eigenlijk was het de schuld van de eersten die het komen vragen zijn. Toen is de rest ook maar beginnen aanschuiven J Ik heb toch nog maar is gekeken of ik alles wat ik bij had nog steeds had…. Er zou ook een museum aan zijn waar je vanalles kan bezichtigen over het TPLF(Tigray Peoples Liberation Front,tigray is de regio waarin Mekelle ligt) Echter heb ik dit museum niet gevonden. Het enige grote gebouw dat ik kon vinden was zo dicht al het maar kon zijn. Spijtig. Ik zal nog eens moeten terugkomen dan. 

Na mijn fotoshoot mijn maag stillekes aan terug te knorren. Op het einde van de straat terug va het museum zou yordano’s restaurant zijn. Volgens mijn boekje was dit een van de betere in de stad. Ik besloot om me op hun binnenkoertje aan een tafeltje te zetten en iets te eten. Het verbaasde mij op pizza op de kaart te zien. Dat heb ik hier nog nergens gezien. Ik had daar wel zin in na een week zure Injera. Maar achteraf gezien toch beter niet gedaan denk ik. Ik heb zo een vermoeden dat ik van de hesp die erop lag,het laatste nog niet gezien heb. Nu vorige keer was ik met een bajaj tot aan de taxi’s geraakt. Maar nu was het goed weer en ik moet toch ooit leren waar die mannen stoppen. Dus vroeg ik aan een van de mensen in het restaurant of hij me kon tonen op mijn kaartje waar de taxi’s stopten. Hij was zelfs zo vriendelijk van helemaal mee te wandelen. Onderweg kreeg ik van hem dan ook nog is uitleg over de gebouwen die we zijn tegengekomen. Hoewel ik na enige tijd door had dat de brave man ook maar borden aan het aflezen was. Maar toch vriendelijk om me tot aan de taxi’s te brengen. Het leverde hem de gebruikelijke fooi van 1BIRR op. Zoiets zou je in België niet meemaken denk ik. De taxi plaats was eigenlijk een heel eindje stappen. En zo ben ik dus met de taxi terug aangekomen op de universiteit en zijn mijn vingers nu stillaan pijn aan het doen van al het typen. Vergeef me dus als ik er nu even mee stop en morgen wel meer zal schrijven.

Hieronder nog een kaartje van mekelle en in het rood de route die ik heb gedaan.(MU staat voor Mekelle University, waar ik slaap)

Je zal moeten klikken op de link,want het foto gedoe van da spel hier werkt langs geen kanten 

Route Mekelle