Ethiopie

Na een 6 uur durende bultenpiste eindelijk in Aksum. Omdat 2 van mijn vrienden meegingen naar aksum heb ik ook maar de bus genomen en ook omdat het de moeite was om door het landschap heen te reizen. Na zes uur rijden op wegen ZONDER asfalt en enkel was zand en veel te veel putten en rotsen. Daarbovenop waren we maar juist op tijd voor een ticket en zaten we helemaal vanachter in de bus, waardoor de bobbels 2 keer zo hard aankwamen…. Ik had gewoon hoofdpijn van al het geschud. Daarbovenop was het nog een snikheet in die bus ook…. Ik was ZO blij dat we in aksum waren. Het eerste wat we hebben gedaan was ons een hotel gezocht. Het africa hotel, een zeer proper hotel met een zeer vriendelijke eigenaar. Prijs per nacht: Faranji: 70 birr ; Habesha 40birr Maar de bedden waren goed, de kussens en de badkamers heel proper. Na een vervrissende douche besloten we om snel een hapje te eten en daarna naar de stelea te gaan zien, de obelisken vanuit de tijd van de echte aksummers ;-) inkom: faranji: 50 habesha 10birr…. Een gids koste ons nog een 30 birr extra, maar die konden we delen en zowieso is 30 birr een zeer schappelijke prijs voor een gids met licentie. Hij heeft ons dan tot de avond overal mee heen gesleurd en zeer interessante uitleg gegeven. Als afsluiter moesten we bijna 2 km bergop wandelen om bij de tombe van kahleb te geraken. Daar hadden we een zicht over het gebergte dat grenst met eritrea. Maar naast de plek waar wij waren was nog een hogere top. Natuurlijk kreeg crazy faranji het idee om daar eens te gaan zien. Hoewel het niet bij in de tour zat, was de gids ook wel geïnteresseerd want hij was nog nooit hogerop geweest. Het was een vrij zware (geen water sinds smiddags, veel zon, heet) klim, maar het was ZEKER de moeite, het zicht dat we daar hadden maakte iedereen even stil. Een zicht dat ik niet meer zal vergeten… Nadien naar beneden langs een andere weg, zodat we direct aan het hotel uitkwamen, dat duurde nog  een extra uurtje. Ergens halfweg kwamen we een huis tegen van een local, die bood ons wat water aan om ons gezicht wat te spoelen en maakte voor ons de lokale drank. Ikke van YES drinke!!! Maar 2 slokken en ik had genoeg… blijkbaar was da gemaakt van broodkruimels die pas (AAN)gebakken waren en nog nen hoop andere kruidenbrol. Da was ECHT ni te drinken en ge kreeg er alleen nog maar meer dorst van.Bah ik smaak het nog altijd…. Eenmaal terug in het hotel, rustig een douche genomen en de taxi naar de luchthaven voor de volgende dag geregeld. Daarna een zeer relaxe avond op het terras van het hotel…

De volgende dag dus de eerste vlucht naar Bahir Dar. Daar heb ik de fout gemaakt van te denken dat slapen in een hotel met wat meer klasse een goed idee zou zijn om wat uit te blazen. Ik ben naar hotel Tana gegaan, wat vlak langs het meer ligt. De locatie was perfect, maar eigenlijk was het niet zijn prijs waard… Nu ik heb toch maar volgehouden omdat de locatie zo goed was….prijs voor 1 nacht: 360birr….. Direct begonnen allerlei dudes en rastamannen mij aan te spreken voor dingen te doen. Ik wist niet dat ik zoveel broers had. Al die gasten noemden mijn “brother” maar ik ken die van nergens…. Pa?????? Something i need to know?? Anyway. Al die manne waren VEEL te duur. 450 birr voor een rit naar de blue nile falls en dan nog een 250 voor de gids. MY ASS. Na LANGE onderhandelingen heb ik 100 birr betaald voor de taxi, die op mij bleef wachten trouwens. En voor de gids ook nog is 60birr met fooi. Die gast was echt vriendelijk. Het was ECHT de moeite!! Die waterval is supercool en was ooit de grootste van africa tot dat ze er een dam hebben voor gezet voor elentrik. Toch is het nog de moeite om eens te gaan kijken. En als je geluk hebt staan de turbines af, dan is de waterval een heel stuk breeder. Ik had geluk blijkbaar. En het terrein er rond. Recht uit king kong of juressic parc. Prachtig gewoon! Na een uurtje daar rond te hangen maar terug gegaan naar het hotel om daar op mijn gemak een avondmaal te nemen en op mijn gemak te douchen en op tijd in bed te kruipen. Ik had namelijk via mijn broeders een trip op het meer geregeld weeral naar VEEL onderhandelen een prijs van 300 birr voor wat kloosters en te outlet of the blue nile. Ook weer de moeite, hoewel er rond de outlet nijlpaarden te zien zouden moeten zijn, maar geen enkel tegen gekomen. We hebben op mijn aandringen toch zeker een uur gewacht en niks te zien. Dat viel eigenlijk tegen,maar kom. De hele trip was toch de moeite waard. In de namiddag heb ik dan een fiets gehuurd om naar een of ander paleis te rijden. Een uur bergop fietsen in 40 graden… Niet te doen. En het paleis stelde eigenlijk niks voor… Gelukkig was het uitzicht over de nijl WEL de moeite. Daar heb ik dan ook vanop een hele grote afstand de nijlpaarden kunnen zien baden in de nijl… Hoewel je goed moest kijken om ze te zien…. Maar toch was het weer de moeite om eens gezien te hebben. De laatste dag heb ik gewoon op mijn gemak wat door de stad geslenterd. En in het hotel aan het meer gezeten, uitblazen.

Hoewel bahir dar zeer veel mooie dingen heeft omte zien, voelde ik er mijn niet zo op mijn gemak. CONSTANT zitten er van die onozele broeders aan uw vel om vanalles te regelen en de prijs zijn ALTIJD te duur. Voor echt ALLES moet je constant onderhandelen en dan nog merk je dat je dikwijls ik het zak wordt gezet. Ik bedoel, dat is gewoon niet leuk. Op den duur heb je geen zin meer om iets te doen gewoon omdat je weet dat ze je compleet int zak zetten. Het begint altijd met een zachte prijs en daarmee ga je akkoord. Dan komen ze bij bv de boten of de fietsen en dan ist ineens 150 birr meer…. Mijn antwoord is dan altijd van pff fuck it, ik ga wel terug en meestal zijn ze redelijk snel om dan er wat af te doen, maar het is gewoon niet tof om zo dingen te doen. En alles is een geheim….die gast met zen fietsen voor het paleis net van het zelfde. Die komt mee, ik zeg 100 birr voor fiets en die gast,..ok. Een aangekomen moeten we nog een stuk tevoet doen en moeten we de fietsen achterlaten bij een paar gasten die daar “toevallig” zitten en het toeval wil toch niet dat dat net zijn beste kameraden zijn zekers….. Uiteraard willen die mannen ook iets om die fietsen bij tehouden he. 10 birr. Boven aan het paleis, is er een wacht die ons ni door wil laten. Na wa gebrabbel zegt die fietsgast tegen mij, ja hij wel een fooi als we terugkomen of hij laat ons ni door. Hij wil 15 birr. Ik wist goe genoeg dat die wacht niets wou, ik versta genoeg amhaars om de getallen te onderscheiden en er is NIKS van hun getallen voorgekomen. Eenmaal terug wil die gast die fooi geven en vraagt mij om 15 birr omdat hij zelf niks bij heeft (yeah right) ipv van te zeggen wacht effe ik ga da geven. Zegt ie, wandelt gij al maar voort, die mannen zien da ni graag als da geld van u komt en ik da moet geven…. Ik bedoel,leg het er anders nog wat dikker op… Nu de wacht was al lang weg,maar mijn 15 birr daar werd niks meer van gezegd. Nu ik dacht ok, laat maar, we moeten nog 10 betalen bij die andere kerels voor de fietsen bij te houden. Daar vraagt hij naar mijn 10 birr en ik zeg hem dat hij mijn 15 nog heeft. Hij dan weer: jaaa, maar ik zal da aan die gasten hier geven ook en die geven da morgen aan de wachter…. Ik van nu ist genoeg he, ge zijt ermee aant spelen he manneke. Hij weer: no, man,… it’s not like that brother….. En ik zeg hem geeft hem dan de 15 birr he. Weer roept hij een van die gasten en kruipt ergens weg achter een boom om het “zogezegd” dat geld te geven…. Kan het nog duidelijker….. Opnieuw wijs ik hem erop datik het beu ben met zijn gezever en dat hij ne dikke leugenaar is…. ik zei hem dat geen haar op mijn kop eraan dacht om die 10 birr nog te betalen en dat hij da kon betalen van die zogezegde fooi die hij toch niet had gegeven. Daarop begint die te zagen van bwaaa das ni waar….blablabla….. Ikke gewoon mijn velo gepakt en naar huis gereden, gelukkig was de weg ni te moeilijk. Uiteraard haalde die gast mij in en zei dat da ni kon wat ik deed etc… Daarop heb ik hem gewoon gezegd, kijk manneke, het gaat mij niet om dat geld, maar ge moet eerlijk zijn en zelfs dat vertikt ge,zelfs nadat ik u meerdere keren heb gezegd dat ge vals speelt…. Ja maar…. Uiteindelijk heb ik hem gewoon gezegd dat mensen zoals hem het verknoeien voor de mensen die echt geld nodig hebben en dat gasten zoals hij de broodnodige toeristen alleen maar wegjagen. Ik heb hem ook gezegd dat ik gewoon is naar de politiekantoren zou stappen en zijn naam een keer melden. Daarna was het direct gedaan met zijn gezever en wist hij dat ik hem in de tang had.

Misschien zijn die dingen niet zo vriendelijk van mij. Maar het is echt NIET tof om heel de tijd zo behandeld te worden. Alles wat ge ziet is gewoon opgezet spel en als ge wat oplet zie je er zo door. En ik zou ze het geld dat ze vragen direct geven, als ze gewoon eerlijk zijn van in het begin, had die van in het begin gezegd 150, had hij direct 150 gehad. Maar als ze met uw voeten spelen, is de lol eraf…..

Bonn volgende dag, vliegmachien naar Gondor ;-) (Gondar in het echt) Een dorpke aan de andere kant van het meer. Met wat kastelen. Op de luchthaven had ik al in de mot dat er een blank meiske regelmatig naar mij aant zien was. Met zo een gezicht van: van waar zou die zijn en please sla een praatje…. Ik herkende het omdat ik net hetzelfde doe…. J In elk geval ik zat goe op mijne stoel en was naar de bbc aant zien en zij bleef ook gewoon zitten aan de andere kant van de wachtzaal. Maar op de vlieger ben ik dan maar naast haar gaan zitten en ben ik wa beginnen brabbelen. Haar naam was Sophie en ze kwam uit de usteeted nites of amerika… Blijkbaar werkte ze voor een organisatie die microfinance organiseert voor andere landen en vooral ontwikkelingslanden. Hoewel ze in de US woont was ze meer ergens anders dan in de US blijkbaar… In elk geval, zij ging ook naar gonder en had nog geen plek om te slapen net zoals ik. We zijn dus samen maar op zoek gegaan naar een hotel. Daar bleek dat ze net zoals ik 2 nachten in Gonder zou zijn en  ze had al vertelt dat ze daarna (net zoals ik) ook naar lalibella zou gaan om daar een dag te zijn en dan te gaan trekken. Blijkbaar hadden we zelfs ook dezelfde vlucht naar lalibella, dus zijn we maar met zen 2 door gonder gaan wandelen. Naar het kasteel etc… Heel de dag gewoon getetterd gelijk viswijven, ni normaal. Maar het is ook eens leuk om  met iemand anders te spreken dan de ethiopiers en naar mijn idee dacht zij net hetzelfde. De dag was eigenlijk direct gedaan. Een heel plezante dag dus. Gewoon om met iemand die ge niet kent wat rond te wandelen. Maar om de een of andere manier wordt ge toch een beetje naar mekaar getrokken omdat ge allebei blank zijt en eigenlijk niemand hebt om wat tegen te kletsen. Sophie is trouwens,voor de dag dat ik haar ken een zeer toffe madam en we hebben dus de hele dag wat gelachen en reiservaringen uitgewisseld.
De tweede dag in Gonder was eigenlijk veel interessanter dan de eerste.
In de voormiddag zouden we een kerk gaan bezoeken en in de namiddag had ik aan sophie voorgesteld om nog een andere verzameling van kastelen te gaan bezoeken.

Op weg naar de kerk kwamen we dan nog andere faranji’s tegen. Met dat ik dat tegen sophie zei, zei zij dat ze die mensen kende van in Bahir dar. We hebben dan kort wat gepraat en blijkbaar gingen zij ook naar Lalibella de volgende dag, met dezelde vlucht al wij. We hadden dan afgesproken om de taxi te delen en mekaar tegen de avond op te zoeken in hun hotel.

De kerk op zich was eigenlijk niet zo spectaculair. Hoewel ze van binnen uit best mooi was. De hele binnenkant is beschilderd en het plafond is verruit het knapste om te zien. Na een half uurtje in die kerk waren we het dan ook beu en zijn we maar terug gegaan. Sneller dan verwacht. Op de weg naar de kerk had Sophie een klein meer gezien aan een weggetje ergens naar beneden. Ik stelde dan ook voor om daar maar eens te gaan kijken,aangezien we toch nog tijd zat hadden. Dat meer bleek net iets verder dan we dachten. Maar toen we daar aankwamen zagen we dat alles achter een ijzeren hek zat. Toen we dat hek wat verder volgden,zagen we ineens een aantal mensen zitten achter het hek,vlak bij het meer. Ze begonnen allemaal op ons te roepen dat we moesten komen tot bij hun etc. Wat we echter een klein beetje later zagen, is dat ze allemaal AK’s hadden en dat wij eigenlijk de enigen in de buurt waren…. Het leek ons het beste van maar gewoon terug te gaan en een fotootje te nemen van achter het hek….

In de namiddag zijn we dan naar de andere groep van kastelen gewandeld.
Volgens de reisgids was dit minder indrukwekkend dan de kastelen die we gisteren hebben bezocht. Het omgekeerde is echter waar. En ook volgens de reisgids zou dit complex zich op een 3,5km van het stadcentrum bevinden. Om een of andere reden hadden we beiden het idee dat de afstand toch eerder een kilometer of 5 was. Nu op zich is dat niet echt verschrikkelijk ver, maar de zon en het feit dat we bergop moesten wandelen, maakte dit tochtje tamelijk zweterig. We hadden ook geluk dat ik nog het bord had zien staan waar we naartoe moesten na een 4km, het bord staat namelijk naar je rug gericht en als je niet oplet wandel je er zo voorbij. Eigenlijk nergens in Ethiopie staat echt goed aangegeven hoe je naar alle plaatsen moet gaan. En des te meer we in de reisgids kijken, des te meer denken we allebei dat de mensen die deze gids hebben gemaakt,helemaal niet op al die plaatsen zijn geweest…. Maar goed. Eindelijk aangekomen, blijkt dus dat die een veel knappere verzameling van (stukken) kastelen is. En dus zeker al het stappen waard!! We hebben daar dan een uurtje rondgewandeld en nog eens een uurtje om wat uit te rusten en op ons gemak wat in de schaduw te gaan zitten.

Tegen dat we dan terug zijn gegaan was het ongeveer tijd om te gaan eten en we hadden nog een paar km voor de boeg. We hebben dus goed doorgestapt, want we moesten ook nog het andere koppel vinden waarmee we hadden afgesproken. Na een korte pauze voor een snelle snack, zijn we hen dan gaan opzoeken in hun hotel. Daarna zijn we terug nar het centrum gegaan om iets te gaan eten. Die avond was gewoon hilarisch. We waren van plan om naar een traditioneel ethiopisch restaurant te gaan om ECHT ethiopisch eten te eten. Het restaurant stond daarvoor bekend. Maar toen we eindelijk hadden gekozen wat we wouden, bleek dat zo goed als geen enkele traditionele schotel beschikbaar was……. We zijn het dan maar ergens anders gaan zoeken. Ook dat liep mis. Naar 1,5 uur wachten besloten we van te vertrekken, maar toen we bij na de trap af waren, kwam de eigenaares aangelopen van: please, it’s ready…. Goed. Dan maar gebleven en gegeten. Echt lekker was het niet. Dus besloten we om als desert maar een cake en koffie te gaan zoeken. Cake hebben we gevonden, koffie daarentegen……(te denken dat we in het land van de koffie zijn… maar zonder stroom vindt je bijna niks…) In elk geval goed gelachen die avond en zo was het tijd om te gaan slapen om op tijd op te staan om naar lalibella te vliegen de volgende morgen.

Sophie haar trek, was in lalibella en zij had reeds reservaties in een hotel. We besloten dan maar om daar allemaal te blijven. Eenmaal geland in lalibella stond er een gast met een bordje met sophie haar naam ons op te wachten. Volgens sophie, die gebeld had met het hotel, was transport van de luchthaven (30min) naar het hotel gratis. Toch merkte ik dat de gast die ons kwam halen aan andere mensen die met ons meegingen aan het zeggen was dat het 40birr was. Maar NIET tegen ons. Ik vond dat al vreemd, maar omdat sophie reservaties had,dacht ik dat dat waarschijnlijk daarmee was. Eenmaal aan het hotel moeten we dan allemaal, ook sophie 40 birr betalen. Geen enkel van ons die dat natuurlijk wou. Een hele tamtam, maar uiteindelijk gewoon doorgegaan,kamer gevraagd en niet voor taxi betaald en er ook niet meer zelf achter gevraagd. Blijkbaar had het otel zelf geen taxi een hadden ze een busje gehuurd en daarom moesten we betalen…. Pech voor hen. Na een beetje  op te frissen zijn we dan vertrokken naar de hoofdattractie van lalibella: Kerken. Maar niet zomaar kerken, kerken gehouwen uit 1 grote rots. Knap om te zien. Alleen de prijs is nogal hoog. 200birr (dat is het dubbele van wat de gids zegt, spijtig genoge blijkt dit overal zo te zijn, alles is duurder aan het worden, zeker de dingen met auto) Na een hele onderhandeling voor een gids tegen een redelijke prijs, konden we voor 150 birr ook een gids hebben. De kerken zijn best de moeite om te zien. Meer kan ik daar eigenlijk niet van zeggen. Je moet dat gewoon eens gezien hebben. Ze hebben trouwens de coolste priesters in heel de wereld.(zie foto’s) Lalibella op zichzelf in precies een middeleeuws dorp en veel moderne gebouwen zijn er niet te vinden. Het is wel een van de hoogst gelegen steden in het noorden van ET en dat maakte het wandelen, wat constant berg op en af was, redelijk vermoeiend. Na een eerste vermoeiende dag, zijn we na een verfrissende douche (dat was trouwens mijn eerste WARME douche in 2 maanden) op het terras van het hotel beland om aan ons avondeten te beginnen. Meteen viel ons een bijzonder raar figuur op. Een of andere kerel die we al een paar keer hadden gezien, maar er was iets aan de hand met hem. Hij was ook blank zoals ons, dus daarom viel hij al zeker op. Maar hij gaf de indruk van een of andere kunstenaar of zo en hij was constant aan het schrijven in een boekje… Na toevallig eens te passen bleek hij in het Frans te schrijven…. Die avond hebben we dus vanalles aan het verzinnen geweest van wat hij zou kunnen schrijven, of wat hij aan het doen was…. Weeral een superplezante en grappige avond met ons 4.

Dag 2 in lalibella was in de voormiddag gevuld met nog meer uitgehouwen kerken. Rond de middag zijn we dan naar de lokale markt gegaan. Wat een ervaring. Het was echt tof om daar rond te wandelen, hoewelik spijtig genoeg geen foto’s heb omdat ik het niet vertrouwde om mijn camera boven te halen. Markten hier hebben geen goede reputatie wat pick pockets betreft. Het leuke is dat je nog eens je beste onderhandelings technieken mag bovenhalen. Hoewel ik zelf niets heb gekocht op de markt, heb ik me kostelijk geamuseerd met de beste deals te maken voor mijn 3 medereisgenoten. Het lukte me nog vrij aardig ook J

Na de markt zijn we dan een plek gaan opzoeken voor de lunch. Daarvoor hadden we weer een restaurantje gekozen dat volgens de reisgids geweldig was voor faranji’s. Eigenlijk was dat niet zo… En dat was dan ook de laatste keer dat we op de gids vertrouwden. In de namiddag hebben we dan gewoon wat op het terras van het hotel gezeten om wat uit te rusten van de vorige 3 dagen. Op ons gemak wat gebabbeld en scrabble gespeeld(in het engels…) ze wouden zelfs niet eens een keer proberen in het vlaams… Ik had nochtans beloofd dat ik hun woorden eerlijk zou beoordelen…

Tegen de avond hebben we dan een restaurant gekozen dat volgens de reisgids minder goed was. Dit was toch wel niet het beste wat we al hadden tegengekomen zekers… We moeten gewoon de reisgids omdraaien en dan komen we wel bij de goede dingen uit. Nadien zijn we naar het hotel gegaan om een desertje te eten. Ge moogt ene keer raden welke mensen er in het restaurant van het hotel zaten……

Inderdaad ja HOLLANDERS……. Die laten u ook nergens gerust he.
Die rare fransman zat er ook en aangezien ik de enige van het gezelschap was die Frans kon, kon ik het niet laten om een te vragen wat hij nu juist allemaal aan het doen was. Blijkbaar was het een regisseur van parijs die een film wou maken over Ethiopische muziek. En hij was inspiratie aan het opdoen….
Na een lange een weeral plezante avond hebben we dan afscheid genomen van mekaar, de volgende dag zou ik naar aksum gaan, sophie zou daar nog een dag blijven om daarna voor 4 dagen te gaan trekken en het andere koppel ging de volgende dag naar Addis met een vlucht die later was dan mijn vlucht. We zouden elkaar dus niet meer zien. Gelukkig hebben we mekaars email en heb ik nu dus vrienden in New York en Londen! Joepi!!

Zo beland ik hier opnieuw in aksum om morgenvroeg mijn vlucht naar Mekelle te nemen. Mijn minireis zit erop en het was de moeite!! 3 nieuwe vrienden en een hele hoop foto’s. Nu is het aftellen tot ik naar huis ga. Nog maar een weekje en ik ben terug thuis!!!!

---> Ook een paar nieuwe foto's toegevoegd!

Ik neem volgende week een weekje de tijd om wat rond te reizen.

De route kan je zien op de fotowebsite, misschien met een beetje vertraging, maar ik zal er er proberen bij te zetten.

In elk geval: Ik ga van hier(Mekelle) naar Aksum, van Aksum naar Bahir dar, van Bahir dar naar Gonder,van Gonder naar Lalibella en van Lalibella via Aksum terug naar Mekelle.

Wat zal ik kunnen zien:

Kamelen,nijlpaarden,krokodillen,het begin van de nijl,kerken uitgehouwen uit rotsen, obelisken, oude kloosters, het tana meer,....

Ik zal mij kodak ne keer zijn werk laten doen zodat jullie thuis ook alles kunnen zien.

Ik zal alles behalve de eerste keer naar Aksum met de vlieger doen. De eerste keer naar Aksum is 6u op de bus zitten, zo kunnen er nog 2 van hier mee naar aksum :-)

 

Morgen avond ook weer op jacht naar hyena's....

 

Cherio

 

 

-> http://picasaweb.google.be/hjaspers/Ethiopie

Piep! Nog eens toegang tot de blog… eindelijk… de situatie met internet wordt er hier alleen maar slechter op. Nochtans zit ik bijna elke dag van de week in hun kantoor…. Ik vrees dat het hier gewoon in het algemeen niet beter kan. Maar goed we zullen nie te veel over het werk zeuren.

Ondertussen kan ik eigenlijk ook al beginnen aftellen. Voor mijn terugkeer naar belgie… maar ook voor mijn eindwerk…. Als dat maar goed komt J Ik heb maar bang dat ze in BE de situatie hier niet gaan verstaan. De commentaren die ik tot nu heb gekregen over technische zaken, geven in mijn mening vrij goed weer dat men in BE geen flauw benul heeft van hoe het hier in zijn werk gaat. Ik ben dus eens benieuwd…

Vandaag was een plezante dag. Hoewel het weeral veeeeeel te warm was… hoe dichter bij het regenseizoen, hoe warmer het wordt… , eigenlijk niet veel warmer, maar eerder vochtiger,drukkender en minder wind… daardoor komt de echte warmte meer over…

Gisteren nacht tot een uur of 12 gewerkt, samen met awet en yared. Om daarna op jacht te gaan! Op jacht naar hyena’s. Naart schijnt zit het hier gewoon vol. En aangezien ik bij mijn laatste ontmoeting met de beestjes de moed niet had om mijn camera boven te halen, heb ik besloten dat het tijd was om toch de schrik te overwinnen en zelf naar de beesten te gaan zoeken. Hoewel we van Half 1 tot 3 hebben rondgelopen, hebben GEEN ENKELE hyena gezien…!!! Dat viel me wel tegen. Ik bedoel, we hebben echt overal geweest. Wetende dat de beesten naar restafval etc komen om te eten, hebben we een uur zitten wachten bij een afval plek. Een uur in de stank voor niks… Hoewel de hyena’s wel niet ver af waren. Want er lopen hier honden rond en die waren en constant op aan het blaffen. Maar geen hyena te zien. Dan maar verder. Aangezien het overal redelijk licht was, vond ik het een goed idee om buiten het licht te zoeken. De 2 anderen gingen akkoord en zo zijn we dan maar naar het uiterste hoekje van de universiteit gelopen en dan “de bush” in. Ik zou begot niet weten waar we geweest zijn, maar in den donkere hier door de bush crossen is geen pretje, dat kan ik u garanderen. Op een gegeven moment waren we zelfs de weg kwijt… maar gelukkig hebben we de goede richting genomen en kwamen we terug bij de universiteit uit. Maar ondanks dat echt iedereen hier zegt dat het buiten de unief krioelt van die beesten, hebben we niet eentje gezien. Zelfs niet in de kilometers bush die we hebben gedaan. En met bush bedoel ik wel degelijk terrein waar ge normaal beter niet komt snachts…. En niet alleen voor de beesten, maar ook het militair kamp is vlakbij en ge moet blijkbaar goed oppassen wat ge doet in de buurt daarvan. In elk geval geen beestjes te zien. Alleen maar een paar verroeste tanks van tijdens de oorlog. Toch nog iets dan. Dus afgesproken om volgende vrijdag nog eens te proberen. Maar dan later. Een aantal van de wachters zeiden dat we eigenlijk nog beetje te vroeg waren. Dus hopelijk volgende week meer geluk. Ik moet kost wat kost een foto van die beesten hebben!

Die nacht dus weinig slaap, aangezien we zaterdag morgen om 7u er al weer uit waren om verder te gaan werken. Hoewel dat het originele idee was, zijn we daar niet geraakt. Na een goed ontbijt moesten we vaststelen dat er geen stroom was. De keuze om dan maar wat in de stad te gaan rondzwerven was dan ook snel gemaakt.  Ik moest ook nog eens naar hotels gaan luisteren voor de 2 appelbomenmeisjes die na mij naar mekelle komen. Dus dan heb ik dat maar ineens gedaan. Daarna zijn we iets gaan drinken om de tijd wat sneller vooruit te laten gaan. In dat cafeetje mochten we dan getuige zijn van hoe een paar fransosen professioneel in het zak werden gezet door mannen die hen naar de rock hewn churches zouden brengen. Voor een dag betaalden die fransosen 2200birr. Ook al probeerden ze wat te onderhandelen, ze waren er duidelijk niet voor weggelegd. De normale prijs ligt rond de 1000birr voor een dag, voor een jeep en chauffeur. Nu misschien iets meer omdat de prijs van benzine op aan het slagen is. Maar uiteindelijk proberen de mannen hier ALTIJD bij faranji! Ik ben niet van mening dat je zo laag mogelijk moet proberen gaan, maar je moet een prijs onderhandelen die voor beide partijen redelijk is. En 2200 is ZEKER te duur. Ik heb het al een paar keer gehad met de privé taxi’s. Die beginnen altijd rond de 60birr voor van de stad naar de campus te gaan.(met de normale taxi 2birr!) Ik ben er tot nu toe altijd(2keer dat ik ze nodig had) in geslaagd om voor 25-30 birr een taxi te hebben. Na eens na te vragen blijkt dat ook de normale prijs te zijn. Bij de mensen van hier proberen ze dat niet om zon hoge prijzen te vragen blijkbaar. Dus als je hier iets wil doen, moet je best eerst wat onderhandelen over de prijs. En een keer informeren naar de normale prijzen om te weten waar je naartoe moet ongeveer. Die fransosen hebben dus VEEL geld betaald.

Toen we het daar beu waren zijn we maar naar het Abraha Castle hotel gegaan, die geweldige plek met een nog geweldiger uitzicht. Toen we naar boven wandelden hoorden we muziek. We gingen eens kijken wat er aan de hand was en blijkbaar was het een trouw. Nu iedereen die daar was, ging ook is kijken, dus wij ook van dichterbij. De bruidegom zag mij staan (wsl omdat ik faranji ben) en riep naar mij om te komen.(in het midden van hun fotosessie en ik was btw SERIEUS underdressed, gewoon korte broekk en hemdje) hij vroeg me van waar ik was en mijn naam etc… ik heb hen natuurlijk dan uit beleefdheid maar eerst proficiat gewenst, maar ik was een klein beetje verdwaasd van waarom ik tijdens de mooiste dag van die mensen hun leven even een praatje moest komen maken. Resultaat: mr faranji met korte broek en hemdje, bij meneer en mevrouw hun trouwfoto’s J Nu ze vroegen om te blijven, maar iedereen was meer met de faranji bezig dan met het bruidspaar en ik vond dat deze dag voor hen was en ni voor mij, dus ik ben er maar vantussen gemuist. Op ons gemak dan daarna wat gedronken. En dan tegen 12u naar zemenawi’s voor middag eten. Pasta Zahella Fata. Mmmm lekker. O ja en om te drinken ook een “spris” njam njam.

Ondertussen was de stroom terug. Awet, de gast waarmee ik in de stad was had blijkbaar een date met een of ander meiske(een van de velen) het grappige was, het meiske was de vriendin van een vriend van hem die we die dag al 3 keer hadden tegengekomen J Het is hier ni normaal om maar 1 vriendin te hebben tot ge getrouwd zijt blijkbaar… best grappig om die mannen te zien doen J en vooral de verhalen die ze altijd bijhebben…. Dus ik terug naar de campus en hij naar zijn madam. We hadden wel afgesproken om die avond terug bijeen te komen. Er zou een speciale avond zijn in een van de plaatselijke cafeetjes met lokale culturele dansen en alles erop en eraan.

Dus om 6u ikke terug naar de stad. Maar blijkbaar was er weer geen stroom (er is hier een wisselschema voor delen in de stad) en dus het die avond kon niet doorgaan. Opnieuw maar weer de stad in om wat rond te hangen dan. Eerst zijn we een fruit panch gaan eten en daarna wat rondgewandeld om uiteindelijk op een terras te eindigen en daar een paar uur te zitten. In het begin waren we met zijn 3en. Maar toevallig kwamen salem,semhal en hun 2 andere zussen(de meisjes waar we waren uitgenodigd om Pasen te vieren, wat trouwens ook zeer plezant was) daar ook aan. Dus dan waren we met zen 7en. Echt een toffe avond.  Een van de plezantste avonden die ik hier al heb gehad. Hoewel geen een van die 4 meisjes mij goed kan verstaan(hun engels is niet zo goed en mij tigrinya is nog slechter) vroegen ze me toch wanneer ik nog een keer koffie kwam drinken. Dus als goede faranji,  beloofde ik plechtig dat ik,awet en john de volgende dag in de namiddag zouden afkomen. Dus morgen ikke in de namiddag thuis bij 4 madammen ;-)  Salem zei ook dat ze mee zou gaan op zoek naar de hyena’s dus dan hebben we weer iemand meer die we al lokaas kunnen gebruiken…

En zo kwam de plezante avond weer tot zijn einde. Ik moet altijd zien dat ik tegen 9u naar huis ga, want om 9u vertrekt de laatste taxi naar de campus.tenzij ik een privé taxi neem. Maar die zijn te duur om elke keer te nemen. Dus gewoonlijk ben ik tegen 9u steeds door. Blijkbaar is het volgende donderdag opnieuw feest in dat cafeetje met die culturele dingen, dus donderdag avond (als er stroom is J) hebben we opnieuw afgesproken om daarheen te gaan. Ik ben is benieuwd.

Alle tot de volgende!

 

Ahaaa

Eindelijk kan ik nog is op men blogsite. Mijn vrienden van de lokale ISP hebben nog eens goesting gehad om iets te doen....

Ondertussen moet ik zeggen is er eigenlijk ni zoveel nieuws gebeurd.

Ik heb alleen nog maar wa meer miserie met het internet zoals ge kunt merken. En ik loop achter met mijn eindwerk....

Volgende week hoop ik er een weekje tussenuit te kunnen. Om wat rond te trekken. Varen tussen de kroko's en de hippo's :) in Bahir dar. Het kasteel van gondor bezoeken (Gonder) en paar dagen in de hoofdstad rondhangen(in de hoofdkantoren van onze vrienden van de ISP ;-) ) Ik zie het helemaal zitten. Alleen zal ik wsl 6u op de bus moeten zitten om naar Aksum te gaan. En de bussen en wegen zijn hier niet bepaald comfortabel. Als je alleen al met de bus van hier naar de stad gaat, ben je al geradbraakt. Ik denk dat dat hier allemaal 4x4 bussen zijn. KEIharde veringen. Als ge over een klein bulte gaat zit ge met uw kop tegen het dak.... Maar ja, no pain, no gain....

Van pain gesproken. In de week mijn schouder op een eerder onaangename manier gestoten. Heb er nu niet te veel last meer van, maar als ik hem wat ronddraai voel ik het toch nog goed....

Ondertussen is hier ook het regenseizoen in aantocht. Er zijn regemaltig wolken te zien aan de hemel. En hoewel dat op de moment nog geen regen betekend (pas in juni) wil dat wel zeggen dat het hier NOG warmer wordt tot dat het begint te regenen. De laatste dagen is het hier gemakkelijk 35 graden geweest!! VEEL te warm voor mij.... Maar ja eigenlijk mag ik ni klagen he. Ik heb hier op de anderhaf maand waarschijnlijk al meer zon gezien dan ik in belgie nog zal zien tot de volgend jaar in april....

Voor de rest geraak ik hier veel te goed ingeburgerd en bevriend met de mensen hier. Na het werk sleuren ze mij mee naar de stad tot 2 voor 9 zodat ik nog net de laatste taxi kan pakken. Terwijl we dan in de stad zijn, slenteren we wa rond en gaan we eigenlijk van het een cafeke naar het ander om "shai" (thee) te drinken. Plezant eigenlijk, want die mensen die ik ken, kennen veel andere mensen en die willen natuurlijk allemaal is ne keer goeiendag zeggen tegen meneer de faranji.... Maar waarom ni, het resulteert altijd is gratis shai :) Hoewel ik zelf wel wil betalen, maar ik moet nog maar aagestalte maken om naar mij geld te pakken en tis al ambras onder de mannen wie der voor meneer faranji mag betalen.... De enige keren dat ik mag betalen zijn als ze ni gezien hebben da ik men geld gepakt heb. Dat is een maneuver van een half uur.... Heel stillekes hand dicter bij zak brengen.... Daarnaa zachtjes in zak gaan en stillekens voelen naar geld. Dan dat geld in mijn hand verstoppen en dan HEEL stillekes terug uit mijn zak doen. En wanneer dan de dienster komt, is het kwestie van supersnel te zijn en da geld bijna letterlijk in die hare portefeuille te vlammen... :-)

Eergisteren waren we met zen allen weer eens de straten van Mekelle onveilig aant maken(er waren een geen soldaten :) ) en den mannen waren op het idee gekomen van ipv shai, over te schakelen op St georges.(Bier) Zoals ge weet drink ik geen bier en heb ik het dus bij fanta gehouden. Maar die mannen waren ni te doen. 2 fleskes en die stonden te dansen da het nimeer schoon was. Ik heb mij kapot gelachen.... Ze zijn dat hier duidelijk ni gewoon.

In elk geval het resultaat was dat ik dus niet op tijd was voor een taxi.... een half uurke te laat..... te voet naar huis. 1,5 stappen tegen een stevig tempo en bergop.... zonder licht.... maar blijkbaaaaaaaarrr was ik toch niet helemaal alleen.... Op een afstandje werd ik gevolgd door.... wat mij op het eerste zicht..... hyena's leken (hun lange nek viel mij op). Toen de beesten lawaai begonnen maken en wat dichter kwamen, was ik redelijk zeker.... National geographic werpt zijn vruchten af..... Hoewel dat niet echt hetgeen was waar ik op die moment aan moest denken. Ik was helemaal alleen op die beesten na... En die maken een niet zo prettig geluidje... En ge ziet eigenlijk alleen maar de contouren van hun lijf, maar de ogen ziede goe genoeg! Ikke dus ni bepaald op mijn gemak, maar was moest ik doen.... terug gaan was evenver als doorgaan. En aangezien die op een afstandje bleven, liep ik dus maar heel kalm, maar behoedzaam verder... Voor zover ik kon zien waren er 4 en die hebben eigenlijk altijd rond mij aant cirkelen geweest (op een 30-40m of zo schat ik) tot ik boven kwam waar er terug wa licht scheen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik me tot nu toe nog nooit zo ongemakkelijk heb gevoeld als dan.... Hoewel ik achertaf spijt heb, dat ik mijn kodak ni heb gepakt... Op die moment leek mij dat niet zon goed idee, ik wou niks doen wa die beesten bang zou maken. Ofwel gaan die lopen, ofwel nie, wie zal het zeggen, dus ik speelde maar op zeker.... Daar heb ik nu eigenlijk wel spijt van.... Het hadden mijn eigen national Geaographic foto's kunnen worden...

Tis hier anders wel spannend..... en zoals steven het al zei, tis ne keer wat anders dan de hond van de buren...

Maar ale, ik heb toch nog alle twee mijn benen en een arm. Dus ik ben er goe vanaf gekomen.

De volgende dag eens rond gehoord. En blijkbaar is het niet zon goed idee om die trip in de donkere op uw eentje te doen.... Maar ale, dat hebben we ook weer gehad he. Ik zal het ni rap vergeten denk ik. Vanaf nu ook goed tijd in het oog houden voor de taxi :-)

Ondertussen ben ik ook eens langs gelopen in een van de plaatselijke lagere schooltjes. Ik hebnamelijk de opdracht gekregen om een plaats te zoeken waar iemand een zeer gulle donatie zou willen doen. Dat schooltje zou het goed kunnen gebruiken voor schriftjes en schrijfmateriaal en dergelijke. Een deel ervan zouden ze ook kunnen besteden aan het afwerken van hun gebouwtjes. Het regenseizoen komt eraan en voor zover ik heb kunnen zien zijn die dingen nietbepaald waterdicht... Het is wel ni gemakkelijk, vragen of ze geld kunnen gebruiken dan vertrekken en misschien terug komen. Maar ik ga zeker terug hoor. Maar vande moment dat je hier het woord geld laat vallen is ineens iederen wakker. Ik heb het dus heel voorzichtig moeten aanpakken. Maar de directeur ter plekke was een zeer realistisch man. Daar viel eigenlijk goed mee te praten.

Aangezien dat niet voor het volledige bedrag van die persoon zijn donatie was, heeft de gedachte om een soort van dag te organiseren met hulp van de mensen hier om eten te voorzien voor al de bedelaars die hier rond lopen. En dat zijn er een heleboel. Maar ik weet niet dat dat eigenlik een goed idee is en organisatorich is da ni simpel... Maar ik moet ook eens gaan horen op het kantoor van de UN hier. Daar zullen ze mij wel iets kunnen vertellen wat een goed idee is en wat niet. Ik ben er al een paar keer geweest, maar telkens was het dicht...
Maar ik moet er dringend wat meer werk van maken, want het kort toch stillekes aan af en ik heb aan die persoon beloofd dat ik alles zou regelen,dus dat zal ik doen ook. (En ik vind persoonlijk dat ge voor zon mensen alle moeite moet doen!)

 

Gisteren ook de mannen van alle alle zimbabwe zien passeren, ik vond het knap dat die zover met hun fietske deden. En da in 30 graden en bergop -bergaf.... Respect!!

langs de andere kant moet ik ook eerlijk toegeven, dat ik thuis toch een klein beetsken aant missen ben. De zaken die ge gewoon zijt doet ge ondertussen al1,5 maand ni meer en dat begin ik toch te merken, vooral in het weekend. Hoewel ik hier ni te klagen heb, tis hier plezant, maar toch anders...

 

Alé alé zimba.... euh Ethiopie!!!!!

Dada