Repelsteeltje

We doen het héél vaak.
We doen het bijna elke zondag.
Het is onze routine, onze zondagse lunch.
Het is ons gezinsmoment. Als we Amerikaans waren geweest zouden we het onze Quality Time hebben genoemd.

Deze keer doe ik niet mee. Ik ben te koppig: ik wil het winnen van die hardnekkige laatste zwangerschapskilo's. Ik fiets en ik eet min of meer normaal (nou ja, zo normaal als ik kan , ik drink nog steeds mijn wijntje en weiger ook mijn kaas-momenten op te geven).

Ik schuif dus aan met mijn drie bruine boterhammetjes terwijl mijn drie grootste mannen zitten aan een maaltijd van Good Ole' Golden Arches. Mijn kleinste grote man zit aan een grote boterhamkorst. Volgens het CB moeten we hem introduceren aan de wereld die broodmaatlijd heet. Ze zeggen dat we dat geleidelijk moeten doen. Maar dat zal mijn kleinste grote man worst wezen: elke nieuwe uitdaging kijkt hij met grote blije ogen tegemoed. "Kom maar op mam, ik kan 'm hebben!" Die broodkorst wordt dus ook met grote gretigheid tot en met de laatste kruimel achterover geslagen.

Het is een Ratjetoe aan onze lunchtafel. Van gezond volkoren-met-kaas tot droge korst tot Happy Meal. Maar we zijn samen en die Amerikanen zijn wellicht een beetje over the top, maar met die term Quality Time hebben ze toch wel een schot in de roos.