Voor mij geen frituur meer
Vrijdag, werk, 15:50 uur. Mijn mobiel gaat.
Hij: Ja ik sta in de winkel met een volle kar, waar is mijn bankpas?
Ik (schrik): Oh hemel die zit nog in mijn portemonnee. Sorry!
Hij (enigszins geërgerd): Ja en nu?
Ik: Nou ja, ik neem wel patatjes mee op weg naar huis.
Mijn collega valt bijna van zijn stoel van het lachen, blijkbaar komt een dergelijke situatie hem bekend voor.
Vrijdag, thuis, 17:30 uur. We zitten aan de patat.
Ik pak mijn kaassoufflé die er zompig en flets uitziet en tot mijn ergernis zie ik onderin het bakje een zwarte lange haar liggen. Okay, dit was de eerste en meteen de laatste keer dat ik naar deze nieuwe snackbar ging. Manlief ondertussen, klaagt niet over de smaak van zijn hete kip en de kinderen klagen ook niet over hun friet met frikandel, maar ik heb het niet naar mijn zin. Later die avond heb ik nog trek en ik eet mijn slaatje op dat wat zuur smaakt.
Zaterdagochtend, 2:30 uur. Ik word misselijk wakker.
Na een half uur neem ik een rennie en wat water. Na een kwartier nog een keer en na een uur nog een keer. Om 4:30 uur wordt Manlief even wakker, ziet mij beroerd liggen en hij adviseert me alles eruit te gooien. Dat bleek een goed idee. Alles zat er namelijk nog in. De rest van de nacht breng ik boerend door. Slaap heb ik op mijn buik kunnen schrijven.
Vandaag voel ik me ziek, heel ziek. Ik sta te trillen op mijn benen. De slokjes water blijven erin en even later de slokjes melk ook. Bij de lunch blijven de twee happen droog bruin brood ook zitten maar ik ben zo slap als een dweil. De gedachte aan patat met een kaassoufflé is voldoende om opnieuw misselijk te worden. Vanavond heb ik niet meegegeten omdat ik de geur van kruidig eten niet kon verdragen. Het pitabroodje uit de toaster met een plakje kaas lijkt vooralsnog goed te vallen.
Ik, normaal gesproken de Queen of Mac and Snack, ben voorlopig even genezen van de frituur.





Prachtfoto's overigens; ze zitten al in mijn archiefje!
En weet je op wie de jongste lijkt? Natuurlijk op zijn o.o. toen die klein was, op het kinnetje na dan.
Hij voelde zich beroerd vlak na het eten. Hij gooide uiteindelijk ook alles eruit en was na een rotnacht voor beiden vanmorgen weer (bijna) helemaal het zonnetje. Dus hij is nu toch naar werk. Ik duim zo hard als ik kan dat de kids het vandaag niet krijgen...
Wat een weekend!
nooit meer heen gaan!!