Repelsteeltje

De Ikea.

Je moet van de stijl houden en je moet tegen de drukte kunnen. Maar je kan zeggen wat je wilt: het concept en het bijbehorende prijskaartje heeft wel wat. En als ze iets zijn is het kindvriendelijk.

Enkele voorbeelden: Op de meest onverwachte plaatsen is er speelgoed en een speelruimte. Er is een ballenbad voor de kinderen terwijl papa en mama shoppen. Je krijgt dan een pager mee en je wordt gepiept als je kind je nodig heeft. In het restaurant staan magno's èn plastic bestek èn wegwerpslabbetjes voor de potjes babybvoeding, er is een speciale ruimte in het restaurant voor moeders die hun kind de borst willen geven en onze kinderen eten de kindermaaltijd met meer smaak dan de Happy Meals van de MacDonalds. En goedkoper ook. Overal zijn aparte ruimtes (los van de wc's) waar je je kind kan verschonen. En zo kan ik doorgaan: het maakt dat het winkelen in een dergelijke superstore met 3 kleine kinderen niet onmogelijk is.

Maar het toppunt van kindvriendelijkheid maakten we vanavond mee. We zitten in het restaurant te eten en Manlief loopt weg om een tweede glas limo voor de kinderen te halen. Hij komt terug met de limo....en een mooi blond jongetje aan zijn hand. Het mooie blonde jongetje had opgedroogde waterpokken in zijn gezicht en keek heel sip. "Ik moest eerst de limo terugzetten anders had ik hem direct wel weggebracht, maar hij stond ergens helemaal alleen terwijl iedereen langs hem heen liep zonder hem te zien. Toen ik hem aankeek zei hij dat hij zijn mama kwijt was." Manlief zette de limo neer en ik tilde het jongetje op. Hij had dezelfde leeftijd als Middelste, zo schatte ik.

Hoe heet jij?
Jonathan.
Zullen we samen je mama gaan vinden?
Ja.

Ik liep naar de kassa en brak in in de rij, negeerde de boze blik van de klant die aan het afreken was en zei: "Dit is Jonathan en hij is zijn mama kwijt. Kunt u ons helpen?" Ze wees naar een Antiliaanse jongeman van hooguit twintig jaar die in het restaurant aan het bezemen was en zei dat ik bij hem moest zijn. 

Normaal gesproken ben ik erg links en zo politiek correct als wat, maar ik durfde Jonathan die zijn moeder kwijt was niet toe te vertrouwen aan zo'n opgeschoten Antiliaanse jongere. Met enige tegenzin stapte ik op hem af.

"Hallo, dit is Jonathan en hij is zijn moeder kwijt."
"We gaan het direct laten omroepen."
Hij pakte de telefoon.
"Ik heb hier is een jongetje dat zijn moeder kwijt is. Hij heet Jonathan, ik schat een jaar of drie en hij heeft blond krullend haar en hij heeft een donkere jas aan. Roep je het direct even om? Mevrouw, wij nemen het vanaf hier wel over, dank u voor de moeite. Zo, Jonathan, wil jij een lekker glas limonade terwijl we op je moeder wachten?"

Ik sta letterlijk met mijn mond vol tanden. Het schaamrood daarbij op mijn kaken over mijn vooroordelen. Jonathan laat zich gewillig tillen door de vriendelijke jongeman. Als we even later het restaurant verlaten informeer ik bij een andere bezemende jongere of Jonathan zijn moeder al heeft gevonden. Ja, ze waren weer verenigd en weer werden we uiterst beleefd en correct bedankt voor de goede zorgen.

"Ben jij mij wel eens kwijtgeraakt mama?"