Repelsteeltje

Zo langzamerhand begin ik de enorme faalangst van mijn oudste zoon te doorgronden. Eindelijk, zo moet ik zeggen. Hij is op een haar na zeven jaar oud en het heeft flink wat tijd gekost voor ik zover was. Ik begon met een ongeduldig gevoel van onbegrip voordat ik het begon te begrijpen. Toen volgde een fase van proberen te helpen. Zoeken naar handvatten voor hem. Het lastige is dat ik zelf ook faalangstig ben en dus moeilijk kan overbrengen wat ik zelf niet in huis heb. Daarbij lijkt hij niet echt op mij dus wat voor mij werkt hoeft niet persé voor hem te werken. Maar we hebben een stadium bereikt dat ik denk te weten hoe ik ermee moet omgaan. Althans, op zijn minst hoe ik een moeilijke horde voor hem niet erger maak met mijn goede bedoelingen. Als de volgende crisis zich aandient ben ik wellicht weer volledig het spoor bijster, maar vooralsnog ben ik hem een paar stappen voor.

Vandaag echter, heeft hij zelf een horde of twee genomen. Volledig op eigen benen. En dat is zo veel mooier. Hij kon een ware triomftocht naar huis maken.

Een toets en de zes meter onder water.

Hij is klaar voor diploma B, ruimschoots. Alleen dat gat op 6 meter lukte hem niet. Nou ja, eigenlijk wel, maar door de faalangst niet meer. Hij kon het wel en toen werd hij bang. Bang voor het proberen, bang voor het niet halen, bang voor "wat als het de volgende keer niet meer lukt?". Dus vanaf toen kon hij het niet meer. Hij kwam keer op keer ruimschoots voor het einde alvast maar boven water. Ik heb hem gezegd dat ik trots op hem ben. Dat ik trots ben op het proberen an sich. Dat ik een staand applaus geef wat hij ook doet: proberen is het mooiste resultaat. Dat het niet erg is als het niet lukt. Dat hij nog best 3 jaar mag doen over diploma B en dat hij ook mag stoppen als het echt, echt niet lukt. Het ging erom dat hij leerde zwemmen en dat kan hij. We hebben geoefend met opa. We hebben geoefend met papa. En met hen zwom hij 9 meter onder water....maar met zwemles, met dat gat lukte het weer niet: hij kwam na 4 meter boven water. Hij durfde niet, want hij zou wel eens kunnen falen.

Nu ben ik nooit aanwezig bij de zwemles: Opa gaat altijd met hem.  Het is hun moment. En vanavond ging de telefoon toen ze weg waren. Opa belde vanuit de kantine van het zembad: Oudste was net twee keer 5  èn twee keer 6 meter onder water door het gat gezwommen. Maar ik mocht niet laten merken dat hij had gebeld, het moest een verrassing zijn. Ik had de grootste moeite om mijn gezicht niet blij te laten zijn toen hij thuis kwam....

* Echt? Twee keer 5? Hoeveel is dat?
* 10!
* En twee keer 6?
* 12!
* En 10 plus 12?
* 22!
* Een zwembad is 25 meter lang: jij bent dus bijna onder het hele zwembad door gezwommen! door 4 gaten!
* Nee, niet bijna, want voor mijn A ging ik door 3, dus ik ben onder het hele zwembad door gezwommen door 5 gaten!

Way to go my son....je hebt een paar hele grote hordes genomen. Dat je de onverwachte toets op school vanmiddag een makkie noemde maakte dat ik begreep waarom je zo huppelde op weg naar huis. Er was iets van je schouders gevallen. Ik probeer me jouw ochtend voor te stellen en zie je verschrikte gezicht zo voor me op het moment dat de juf zegt dat er een toets komt. Dat je uit je hoofd 2 maal 6 en 10 plus 12 zonder nadenken kan oplepelen en zelf bedenkt dat je dan nog 3 meter tekort komt voor 25 vind je niet bijzonder, dat vind je nog makkelijker dan makkie...is dat niet raar? Dat je twee broertjes naar je opkijken, dat jij de enige bent die ze op kan beuren en dat niemand ze zo hard kan laten lachen als jij vind je makkie. Dat elk hondje onderweg naar school net zo dol op jou is als jij op hen vind je makkie. Dat jij snapt dat de aarde om de zon draait en de maan om de aarde en dat we dag en nacht hebben omdat de aarde om zijn as draait vind je makkie...Lieve schat, jij snapt niet dat het voor anderen geen makkie is....wij zijn simpele zielen...;-) 

Een toets, de 6 meter....we zijn er nog niet, maar zelfvertrouwen bouwt mijn oudste met kleine en grotere bouwstenen en deze 2 bouwstenen van vandaag waren voor hem voor een draagmuur.