Repelsteeltje

Enfin, nadat we onze opvoedkundige technieken onder de loep hadden genomen, namen we ook ons gezinsleven onder de loep. En we werden niet blij van wat we zagen. Het is gelukkig wel duidelijk "hoe het zo was gekomen". Feit is dat we ergens, toen we ‘m weer eens hadden laten vallen, verzuimd hebben ‘m weer op te pikken. Die draad. Wij zijn, toen we erachter kwamen, gaan spoorzoeken en we hebben ‘m gelukkig weer gevonden, die draad. 

Toen we ooit in een ver verleden alleen Oudste hadden, deden we leuke dingen met z'n allen. Met z'n allen was toen 3, ha ha en dat vonden we toen druk! Toen de tweede gozer kwam stopten we tijdelijk met de gezinsuitjes: wij zijn niet de mensen om een pasgeboren baby overal en nergens mee naartoe te sleuren. Na verloop van tijd ging Middelste ook meedraaien in de routine en gingen we met z´n allen weer leuke dingen doen. Helaas kwam onze geoliede machine to a grinding halt toen moeders in de broedperiode van gozer nummer 3 met weeën naar huis werd gestuurd met de dreigende boodschap ´bedrust, or else!´ Toen moest vaders noodgedwongen alles alleen doen. Niet alleen de moet-dingen, maar ook de mag-dingen. Van boodschappen tot speeltuin, van luiers tot boekie lezen, van straffen tot knuffelen. Manlief deed alleen alles thuis en alleen alles met de koters. Mama lag op bed of op de bank zo stil mogelijk te broeden en te hopen op geen weeën. Zeventien lange weken later werd Jongste geboren en in die 17 weken had Manlief met de koters een eigen ritme, welhaast een eigen leven, opgebouwd. Omdat wij de ouders niet zijn om een kleine baby overal en nergens mee naartoe te sleuren....gingen we gewoon door in dit patroon toen Jongste er eenmaal was. Manlief en ik wisselden vanaf dat moment wel eens van functie (hij thuis, ik met 2 weg), en soms deden we héél gek en ging een van ons alleen weg en had de ander alle drie de kinderen (even snel boodschappen halen zonder gedoe, lekker effectief). Maar iets samen met z'n allen hadden we al een week of 30 niet meer beleefd.

Ja maar, we hadden toch geen kinderen gekregen om het lekker effectief te doen? We hadden het toch gedaan omdat we het leuk vonden? Toch? Jongste gaat hard richting één kaarsje op zijn taart: die kan toch allang lekker mee? Wat lopen we nou toch te miepen? Lekker effectief? Duh?

Zo gezegd zo gedaan. We hebben bijna nooit een heel weekend samen, maar we zijn de meeste weekenden wel 1 dag samen. Die dag kan je vullen met moet-werkjes (dat kunnen we heel goed)...maar je kan die ene bijzondere dag met z'n allen ook vullen met mag-werkjes. Wij zijn aldus afgestapt van effectief. We gaan wat leuks doen. Huishouden-shmuishouden: wij gaan wat leuks doen. Wij gaan naar stadsspeeltuinen. Dat zijn grote, goed onderhouden speeltuinen die her en der in de stad zijn gebouwd en die kosten door de bank genomen 50 cent per kind. Er staat zoveel speeltuig dat de kinderen bazurk gaan, er staat een hek omheen zodat papa en mama relatief rustig zitten, het gras is zo schoon dat Jongste (op het gras na) niks in zijn mond kan stoppen....Picknickkleed mee en een tas vol proviand...en Klaar is Casa!!

Wij hebben de draad gevonden en weer opgepikt. Huishouden-shmuishouden doen we wel alleen op de vele, vele, veel te vele momenten dat we toch alleen zijn omdat de ander werkt.