Repelsteeltje

Een week of drie geleden heb ik aan de rem getrokken en Manlief ging volledig met me mee.

Toen we alleen nog maar Oudste hadden, hadden we het helemaal in de vingers, dat opvoeden. We deden het zonder stemverheffing, want ook al hadden we het druk, we hadden nog steeds een lontje en wat reserve. Toen de tweede erbij kwam verkeerden we tijdelijk in een state of shock, zoals dat gaat als de tweede komt. Dit is andere koek met 2 koters! Dit kan bijna iedereen beamen, denk ik. Niks aan de hand, op zich, maar ergens zijn we langzaamaan een andere koers gaan varen zonder dat we dat in de gaten hadden. Verkeerde dingen zijn erin geslopen. De redenen en oorzaken waren op zich allemaal begrijpelijk (ik denk dan ook met name aan de moeizame broedperiode van nummer drie), maar we sloegen toch een klein beetje een verkeerde weg in. Maar een klein beetje scheef is na veel jaren toch een heel eind uit koers. En toen keek ik op, 3 jaar later, en ineens waren we een stel dat ging straffen en dreigen bij van alles en nog wat, bij het minste of geringste, en dat dan met stemverheffing.

Omdat Middelste een IJZEREN wil heeft, kwamen we erachter dat die strafmethodiek nul effect op hem heeft. Ik heb hem ooit eens in een uiterste wanhoopspoging (shame on me) 30 minuten op die derde tree van de trap gezet (naughty spot) en toen heb ik het alsnog verloren. Andermans methode werkt ook niet...Ik ben dus 2 weken geleden vol in de remmen gegaan. Ik heb Onze Eigen Opvoedkundige Trukendoos van Oudste uit het achterste van mijn brein gehaald en afgestoft. En, oh mijn hemel, het werkt net zo goed bij Middelste. Uiteraard is dat zo, zeg ik achteraf, maar ik dacht dat hij zo anders was en dat hij strenger moest...shame on me..

Simpel voorbeeld uit velen: als Middelste bij het avondeten roept dat hij genoeg heeft gehad, steek ik een aantal vingers op: nog zoveel hapjes. Oudste begon meteen te glunderen: dat ken ik nog! Bij elk hapje begint een vinger te trillen en te bewegen en met veel explosie en bommen geluiden verdwijnt de vinger terug in de vuist....bij de laatste vinger (lees: hapje) zijn de explosie-effecten gigantisch. Na een paar dagen wil Middelste al meer vingers dan ik vind dat hij hapjes moet eten en tegenwoordig komen er geen vingers meer aan te pas als we iets eten dat hij lekker vindt. De sfeer is terug aan tafel. Ook als we iets eten dat hij niet lekker vindt. En je had ons eens moeten zien de afgelopen maanden. En dan maar zeggen: bij Oudste hadden we daar geen last van. Shame on us!

Met de straf-methode hebben we ruzie, met de lol-methode hebben we in no-time een kind dat met plezier zit te eten. (En zo ook met aankleden, handjes wassen, opruimen, ...) Maar dat wisten we toch al? Hoe kan het dan dat we het ooit een goed idee vonden om boos te worden als hij geen hap wilde eten?

Onze andere terug op koers volgt later....er is nog meer namelijk!