Repelsteeltje

Nov 18, 2008 at 20:58 o\clock

Spuien: rare, irritante mensen

by: casa

Ik zou een verstandig logje kunnen schrijven over een raar gezin. Ik zou het analyserend en verhalend kunnen schrijven alsof ik in control ben en er volledig boven sta. Dat ik het wel zie maar dat het me niks doet.
Ik kan ook uit mijn hart schrijven. Alles neerkwakken, zonder nuance net alsof ik het niet begrijp. Alsof ik me alleen oppervlakkig rot irriteer.

Beide kanten zijn een beetje waar. Maar het laatste lucht meer op en is waarschijnlijk vermakelijker om te lezen.

****

Het gezin rond J.

Oudste leerde op zijn eerste schooldag J kennen en ze werden in de eerste seconde vrienden. Ik heb er menig logje over geschreven. J heeft een jonger zusje en een hele lieve zachtaardige moeder. Zijn vader leek me in het begin een grote lolbroek en een leuke vader. Zo behandelde ik hem dan ook in het begin: hartelijk en joviaal. Maar al snel bleek hij een mean streek over zich te hebben. Bijvoorbeeld: als fanatieke Ajacied gaf hij Oudste (destijds tijdelijk overgehaald Alacied) een poster van Ajax. Leuk, zou je zeggen. Ware het niet dat hij die poster niet gaf om Oudste een plezier te doen, maar alleen maar om Manlief dwars te zitten. Het ging niet om het kado, maar om de intentie. Hoe anders mijn man, zijn tegenpool, die als bloed-Feijenoorder zei dat Oudste mag zijn voor Ajax of voor wie hij ook maar wil....en dat niet veinsde, maar meende.
De vader van J geeft alleen maar om zijn zoon. Zijn dochter vergeet hij. Letterlijk wel te verstaan! Wij hebben het tot tweemaal toe op het schoolplein kunnen aanschouwen. Vader en zoon in matching outfits en dochter er huilend en vergeten achteraan hobbelend. Kippenvel krijg je ervan.

Oudste werd minder en minder vrienden met J en J werd met de dag een naarder ventje. Een Bully. Oudste kwam steeds vaker naar huis met verhalen dat J de baas speelde en gemeen was....en duwde.  

De moeder van J is een schatje. Ze zag dat Oudste en J minder met elkaar speelden en vond dat jammer. Oprecht jammer. Ik vond J inmiddels een k**-kind, maar dat wilde ik haar niet zeggen. Wederom: het gaat om de intentie en die van haar was goed. Toen ik zwanger werd van Jongste gaf de moeder van J aan dat ze blij voor me was (ze wist dat we er ook deze keer weer de nodige moeite voor hadden moeten doen) maar ze gaf ook aan, heel kwetsbaar, dat ze er veel moeite mee had. Ze had ook zo graag een derde gewild, maar hij wilde dat niet. Ze was ooit per ongeluk zwanger geworden van een derde maar dat werd een miskraam. En ze vond het zo naar om geen derde meer te krijgen. Toen haar dochter ook naar school ging vertrouwde ze me toe dat ze het zo afschuwelijk en zo leeg vond in huis. Zo stil. De kinderen werden groot en ze vond het zo naar en ze kon het niet verkroppen....

En nog geen half jaar later was ze wéér, per ongeluk zwanger van de derde. Met 44 jaar oud is ze blijkbaar zo vruchtbaar als lavagrond: tot 2 maal toe op rij "per ongeluk" zwanger! Ze vertelde me dat ze zo hotel-de-botel zo blij was. Hij vertrouwde me een andere dag toe dat hij het niet zo zag zitten. Dan kon hij niet meer met J dit en niet meer met J dat. Hoe de dochter in zijn wereldbeeld staat was toen wel heel erg pijnlijk duidelijk. Zij vertrouwde me toe dat het haar niet uitmaakte wat het zou worden, dat J een broertje wilde en het zusje een zusje wilde. Ik durfde niet te vragen waarom toekomstige paps zo pijnlijk duidelijk niets wenste.

J (vanaf nu Bully genoemd) maakt inmiddels de dienst uit in de klas. En ik moet zeggen dat Oudste zich kranig weert. Bijvoorbeeld: Bully bepaalt wie er bij het buiten spelen gaat ("mag") voetballen en wie in welk team zit. Oudste moet altijd met de verliezers meedoen. Oudste vertikt dat: hij laat zich niet zeggen waar hij moet spelen. Hij gaat dus expres eigen doelpunten maken omdat hij "niet in dat team zit omdat Bully dat zegt". Bully raakt daardoor gefrustreert en duwt Oudste heel hard weg. Vaak. Meerdere keren per week.

Ik vind mijn Oudste een kei: hij vindt zijn eigen weg en ik vind zijn oplossing briljant. Het is zijn eigen stijl. Maar dat duwen zat me zo dwars. Ik leer hem om nooit terug te slaan, maar je rond laten meppen is toch wel het andere uiterste. Ik heb dit weekend daarom, tegen het beleid van de school in, gezegd dat hij na een waarschuwing aan het adres van Bully mag terugduwen.

Oudste floot me terug en zei me dat hij zelf mag bepalen hoe hij zich gedraagt op school.
Ik zei okay. En ik meende het. Ik berust. Ik ben tevreden en trots.En ik heb vertrouwen in hem.

Wat me nu dwars zit is dat Oudste al wel zijn ding heeft gezegd maar ik nog niet. Na alle opmerkingen van de vader van Bully die ik glimlachend over me heen heb laten gaan, wilde ik voorbeeld nemen aan mijn Oudste. Bully heeft Oudste niet uitgenodigd voor zijn verjaardag. Oudste vindt dat helemaal okay. Maar ik had zo gehoopt de vader van Bully vandaag op het schoolplein te treffen. Want meneer-jofiaal-met-de-mean-streek zou zeker over de verjaardag begonnen zijn. Over het feit dat Oudste niet mag komen. En volslagen tegen mijn karakter in zou ik vandaag mijn hart volledig hebben gelucht over dat k**-jong van hem.

Comments for this entry:

  1. Corine wrote at Nov 18, 2008 at 21:40 o\clock:Ik krijg een beetje buikpijn van het verhaal. wat een nare mensen zijn er toch en wat sneu (cq dom)voor de moeder van J dat ze met die eikel getrouwd is. je gunt zo'n vrouw toch een leukere man.
    en hartstikke goed dat Oudste zich niet laat kisten. Ik had dat niet gekund, op die leeftijd!
  2. Marleen wrote at Nov 19, 2008 at 05:32 o\clock:Het heeft zo moeten zijn dat vaderbully er niet was vandaag. Misschien is het beter zo, want mensen als hij genieten ervan als je vanuit je gevoel op hem reageert. Jij bent zakelijk genoeg om een duidelijk verhaal af te steken zonder je emoties een rol te laten spelen. (nu je het van je hebt afgeschreven)

    Arm ventje dat hij zo gedrild wordt door zijn vader. Arm zusje dat zij zo genegeerd wordt. Wat is nr 3 geworden? En hoe gaat vader daarmee om?

    Je zoon lost het zelf goed op en wat op school gebeurt, is in de eerste plaats de verantwoording van de leerkrachten. Er zullen altijd en overal mensen zijn die anders in het leven staan als jij. Je kinderen leren ervan door geconfronteerd te worden met dit soort mensen. Ze doen de broodnodige ervaring op die ze later kunnen gebruiken als ze groot zijn.

    Kinderachtig gedoe over voetbalclubs en dergelijke zou ik lekker naast me neerleggen. Zelf loop ik - wanneer ik in de buurt kom van zulke mensen - altijd met een big smile op mijn gezicht, de ander tonen dat ze mij er niet onder krijgen.
    Dan is de lol er ook snel af. Gewoon lekker je eigen ding blijven doen en vooral niet je kwetsbare kant blootgeven, ze pikken die gelijk op en dat wordt dan tegen je gebruikt.

    Laat het los, zolang het een probleem is voor jou is het ook een probleem voor je zoon. Als jij je er overheen kunt zetten, zul je zien dat je zoon het ook naast zich neerlegt.
    Wat ik wel zou doen is even met de leerkracht praten en eventueel, als het erger wordt, krachten bundelen met andere ouders.

    In deze tijd van het jaar (sint - kerst enz) wordt alles toch nog versterkt vind ik. Kinderen zijn druk en onrustig en ruzie hebben ze om niets.
    Doe die grote zoon van je maar een knuf van mij, zeg maar dat ik hem een kanjer vind.

    Liefs, Marleen xxx
  3. Sas (van het forum) wrote at Nov 19, 2008 at 15:31 o\clock:Je hebt een hele verstandige en stoere zoon. Hij lost zijn eigen zaakjes wel op. Dat doet hij beter dan mijn zoon want hij haalt zijn moeder er wel even bij. Ik zeg dat hij eerst zelf moet proberen om de ruzies op te lossen, dat hij zijn hele leventje vervelende kinderen/mensen tegen zal komen.

    Heb je al wel tegen de juf (of meester) gezegd dat Bully pest ? Bij zoon let de juf er nu op en heb ook de moeder in kwestie aangesproken dat haar zoon de mijne slaat. Haar zoon was zo eerlijk om toe te geven en dat vind ik eigenlijk ook wel weer tof van pestkop.

    Ik zou heel vriendelijk blijven tegen vader maar wel met scherpe ondertoon. Wel blijven glimlachen.

    Ik hou mijn hart vast als derde een dochter zou zijn. Denkt dat moeder dan helemaal geen leuk leventje meer zou hebben.

    Jij hoeft in ieder geval niet over oudste in te zitten.
    Hij redt het wel in deze verharde maatschappij.

    Groetjes,
    Sas
  4. ilse wrote at Nov 19, 2008 at 17:15 o\clock:het ergste is , dat het jochie er waarschijnlijk niks aan kan doen
    hij wordt gevormd door zijn vader tot een k** joch
    misschien mag de dochter wel blij zijn dat haar vader zo weinig naar haar om kijkt
    zij is waarschijnlijk geen k** kind en zal door andere kinderen als een leuk kind beschouwd worden
  5. Barbara wrote at Nov 19, 2008 at 17:22 o\clock:Ik vind Bully en Bully-sr. nare jongetjes. Zielig voor de moeder en zus, ik zie ze door je verhaal lopen als een paar gedoogde figuren ipv een geliefde echtgenote en dochtertje. Jammer dat er toch zulke mensen bestaan en geniet er maar van dat het in jullie gezin heel anders werkt.

    Je zoon doet het goed, laat ze maar doen, hij trekt zijn eigen plan. Die komt er wel, doet ie goed hoor!!
  6. Carla wrote at Nov 19, 2008 at 19:12 o\clock:Wat een fantastische oudste heb jij toch, hij doet het geweldig. Hij merkt hoe trots jij op hem bent en dat vormt hem ook denk ik.

    Misschien is het maar beter dat je Bully sr. niet gezien hebt vandaag. Die man heeft het kennelijk al moeilijk genoeg met zichzelf, en even lekker de waarheid tegen hem zeggen zal minder opluchten dan je denkt. En dan blijf jij ook nog eens met een vervelend gevoel erover zitten. Wees de wijste en probeer je het niet aan te trekken. In dat opzicht kan je oudste een goed voorbeeld voor je zijn ;-). Het kan helpen door eraan te denken dat jij (jullie) het oneindig veel beter hebt dan hij. Hij maakt niet alleen zijn gezin ongelukkig, maar vooral zichzelf.
  7. Thundercat wrote at Nov 19, 2008 at 20:47 o\clock:Hierbij is het gezegde wel erg toepasselijk: DE OUDSTE EN DE WIJSTE.
    Zo'n man is dan juist de jongste naast oudste om kinderachtig te reageren.
    Het is altijdt diep triest te zien dat er mensen zijn die aan kinderen zijn begonnen maar zelf nog niet het aan kunnen in de maatschappij.
    Daarom begin aan kinderen als je er voor open staat ipv je kind pijn te doen.

    Makkelijk is het allemaal niet maar ben trots op oudste en natuurlijk ook op jou dat jij je verhaal hier zo schrijft.
  8. marieke wrote at Nov 19, 2008 at 22:14 o\clock:tjonge, wat een verhaal!
    en wat een gummiknuppels lopen er toch rond in deze wereld!
    geloof dat ieder kind wel zoiets dergelijks meemaakt;
    en idd. een kind wordt veelal gevormd door de ouders.

    jouw oudste komt er wel!
    en kan me helemaal voorstellen dat je dan de 'code' van school aan je
    laars lapt....dat heb ik ook allang gedaan!
    Niet goedschriks,.............!!! (maar wij hebben te lieve kinderen
    om dat ook daadwerkelijk uit te voeren.....hihihih........
    die van mij fluit me ook terug!'
    maar dat mág helemaal niet' ......
    maar t gaat mij erom dat ze snapt dat ik achter haar sta mocht het wèl
    een keer gebeuren! Vaak voelt ze zich dáár al door gesterkt!
    of moet ze gniffelen bij het idee alleen al
    (als ik haar zeg wat ze bijvoorbeeld die pestkoppen terug moet
    antwoorden...); en dat haalt ook al heel wat scherpe kantjes eraf
    voor haar en denkt ze aan pestkoppen als 'zielige kindjes' die niet
    op een normale manier kunnen socialiseren in de samenleving ......

    Vaak worden de pestkoppen enkele maanden later zelfs de dikste
    vriendjes met haar; en was er meestal sprake van jaloezie.....

    tis wat; kinders hebben!
    en dan zijn ze nu nog 'lekker' klein.
    k hou m'n hart vast als ze gaan puberen!!!!

    dikke knufffffffffff

Log in to comment:

Attention: many blogigo features are only available to registered users. Register now without any obligations and get your free weblog!