Repelsteeltje

Toen de allergrootste klussen geklaard waren, kwam de klad erin. We hadden ook zóveel gedaan, er waren zóveel klussen geweest dat we klus-moe waren. Dus de stand van zaken was dat de afzuigkap een jaar na dato nog steeds niet was aangesloten, de randjes in de badkamer nog steeds niet waren afgekit en dat de kinderen dan wel intern doorverhuisd waren, maar hun kasten en spulletjes nog niet. De kamer van oudste was zo goed als leeg en de kamer van middelste was een soort opslagplaats. Over de babykamer wil ik het al helemaal niet hebben.

Gisteren hadden we weer genoeg moed verzameld om de volgende slag te slaan. En we zijn hondsmoe, maar de interne verhuizing is rond. De kasten van de kinderen staan weer op de kamers waar ze horen, Oudste heeft zijn speelgoed weer terug, de kamer van Middelste begint weer op een kinderkamer te lijken en de babykamer is weer begaanbaar. Er zijn wel 3 vuilniszakken met kapot of incompleet speelgoed naar buiten geknikkerd. Alle puzzels zijn weer uitgesorteerd en in de juiste dozen opgeborgen. Er is een grote kast speelgoed weg uit de woonkamer waardoor het weer wat rustiger toont en mijn antieke kast weer tot zijn recht komt. Volgende week nog een tripje naar Ikea voor wat extra boekenplankjes voor de kast die in de kamer van Middelste staat dan is het voor wat betreft de kinderkamers echt klaar.

Alleen...

Zo direct ga ik nog een laatste kast uitpuinen, want het slechte nieuws is dat hoe goed we ook zoeken: een van de boeken met Pokémonkaarten blijft zoek, arme Oudtse. Hij moet in huis zijn, dacht ik....toch? Bizar, het ding is spoorloos...