Repelsteeltje

Mijn moeder hield niet zo van poezen en dat is een understatement. Er waren dus geen poezen bij ons vroeger in huis. Ik daarentegen hield van alles dat een vacht had. Een beetje sneu was het wel voor mijn moeder want ik lokte alle poezen die ik maar tegenkwam richting ons huis. En zolang als ik me kan herinneren was één ding duidelijk: du moment ik uit huis zou gaan, zou er een poes komen.

Poes nummer 1 kreeg ik toen ze 12 weken oud was. Ik moest haar laten inslapen toen ze 6 jaar was. Haar nieren hielden ermee op en ik besloot dat nog drie weken rekken met dagelijkse infuzen geen poeswaardig bestaan was.

Poes nummer 2 heb ik moeten afstaan bij de boedelscheiding van mij en mijn ex. Voor zover ik weet leeft hij nog, hij moet nu 15 zijn. Hij had maar 1 wit haartje op zijn buik, die trok ik er altijd uit en dat mocht ook van hem. Voor de rest was hij git- en gitzwart. Zou hij nu nog dat ene witte haartje hebben?

Poes nummer 3 heb ik als getraumatisserde kater uit het asiel gehaald. Hij was mijn steun en toeverlaat in moeilijke tijden. Toen ik mijn geluk hervond en uiteindelijk druk werd met kinderen in een rijtjeshuis trok hij het niet meer. Hij kon niet tegen de kinderen, maar hij kon nog minder tegen andere katten in de buurt, in de tuin. Nog moeilijker dan een poes laten inslapen is afstand doen van een gezonde poes omdat het niet meer kan omdat hij verpietert. Na twee weken hel op aarde voor hem in het asiel kreeg hij een plekje bij een alleenstaande dame. Geen kinderen en geen buurtkatten in die flat. Het asiel heeft me op mijn verzoek nog een paar keer gebeld met updates. Het gaat goed met hem.

Nu heb ik poezen nummer 4 en 5. Mijn huis doet het niet zonder een poes of twee! Zonder poes is mijn huis kapot dus moest er weer iets komen. Maar ik wilde geen herhaling van de ramp van daarvoor dus heb ik gekozen voor een ras dat bekend staat om stressbestendigheid: ze moeten kunnen tegen een stootje. Ik kwam uit op broer en zus met een geschiedenis: ze moesten weg uit hun huis omdat er een kindje bij was gekomen dat allergisch bleek. Ze zijn nu 2 jaar bij ons en ze zijn 11, als ik goed reken. En ze zijn inderdaad stressbestendig: de kater van de twee is de enige kat denk ik ooit die tijdens het vuurwerk om middernacht op 31 december snel naar de de deuropening kwam toen de deur open ging om het vuurwerk van dichtbij te kunnen observeren.

Mijn oudste is dol op de poezen, omdat hij nu eenmaal dol is op alles dat groeit en bloeit. Hij is lief en voorzichtig. De poezen zijn ook dol op hem en ze zijn nooit op hun hoede bij hem..sterker nog, ze gedragen zich alsof het huis van hen is en niet van hem. Hij is van de poezen, zeg maar.

Mijn middelste is dol op poezen omdat ze schrikken als je schreeuwt, omdat ze zacht zijn om op te zitten (en die poezen laten gewoon op zich zitten) en omdat ze zo grappig zijn als ze je proberen omver te duwen (lees: een kat van 8 kilo geeft hem een kopje). De poezenbeesten tolereren hem. Ze voelen denk ik dat hij ondanks alles geen kwaad in de zin heeft. Waarom zou je anders op je laten zitten?

Dan de jongste, onze baby van 7 maanden...

Als ik in zijn gezichtsveld verschijn kijkt hij heel blij, net zoals bij zijn vader en zijn broers. Maar als hij de poezen ziet kijkt hij nog blijer: dit wezen is het meest fantastische wezen in het heelal! Hij is bovenmatig gefascineerd, gebiologeerd. Maar de poezen negeren hem: hij kan ze geen eten geven, hij kan ze niet aaien, maar hij kan ze ook niet serieus pijn doen. "Boeien!"

Jongste lacht als een van de twee Grijzen in het gezichtsveld is, hij huilt als ze verdwijnen. Aanraken is een bonus; oogcontact maakt zijn dag al compleet. Ik geloof dat ik, ook vanwege de andere vrolijke indrukken van mijn laatste manneje, het karakter van mijn jongste aardig in de smiezen begin te krijgen.