Moeilijk. Heel moeilijk.
De operatie van Oudste staat nu echt om de hoek. We hebben het er de hele vakantie nauwelijks over gehad, expres, maar nu moeten we. We moeten hem voorbereiden en we moeten 'huishoudeljke' zaken regelen.
Zo is daar de vraag: wie van ons gaat met hem mee? Er mag sowieso maar eentje mee de operatiekamer in, maar daarbij zal er ook eentje moeten thuisblijven voor de jongste twee Daltons.
We lieten die keuze aan Oudste. Hij moest er over nadenken zei hij, maar toen koos hij papa. Ik zei dat dit een goed idee was en dat ik thuis op hem zou wachten en er meteen ben zodra hij thuis komt.
Maar na een vakantie waar papa de keuze was voor *alle* lol-dingen viel het me zwaar dat papa ook de persoon is die wordt gekozen voor de moeilijke dingen. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat ik niet weet hoe ik die ochtend door ga moeten komen thuis.
Papa is het in deze periode van zijn leven. En ik zal niet liegen: ik vind dat heel, heel moeilijk. Ik geloof niet dat Oudste dat gezien heeft. Althans, dat hoop ik.
Maarre, die operatie komt wel heel erg dichtbij hè als er voorbereidingen getroffen moeten worden. Trouwens, ik geloof dat ik dan een belofte moet inlossen en post zou sturen ;) Heeft die Oudste van jullie toevallig ook een adres waar die post heen moet??