Repelsteeltje

Ik ben nog geen uur binnen uit werk en het is al gebeurd. We zitten met ons vijven aan tafel en de stemming is ver beneden peil. Hij kijkt mij pissig aan en ik kijk hem pissig aan. Al onze kinderen voelen de stemming haarfijn aan en zijn (dus) zo klierig als wat. Ik vind dat hij er een potje van heeft gemaakt vandaag en hij vindt dat ik alleen maar heb zitten vitten sinds het moment dat ik binnenkwam. Naast de dingen waar ik gelijk in heb en waar hij me schoorvoetend gelijk in geeft al breng ik ze wat rot, zie ik overal klusjes die óók niet gedaan zijn. Die zijn weliswaar minder of nauwelijks urgent of problematisch, maar ik erger me wel omdat het stapelt. Ik mopper over elke vezel en hij wordt met de seconde overgevoeliger zodat uiteindelijk zelfs een normale opmerking van mij wordt opgevat als een kat.

Het woord er in de loop van de avond niet beter op en gelukkig heb ik een afspraak buiten de deur zodat we even pauze nemen. Als ik 's avonds thuis kom gaan we eigenlijk mopperend verder waar we gebleven waren al zijn de scherpe randjes ervan af. We moeten zelfs een beetje om onszelf giechelen. Het was vanmorgen 5 uur toen onze jongste zich liet horen met zijn piepende en gierende verkoudheid en we lopen allebei op ons tandvlees. Jongste ondertussen heeft last van zijn eigen tandvlees met allerlei doorbrekende tandjes, waardoor wij vrezen dat de komende nacht er niet beter op zal worden. Hij huilt relatief weinig, maar hij heeft huiltechnisch gezien het grootste volume van al onze kinderen. Het gaat door merg en been.

Wij gaan vanavond slapen met onze gebruikelijke: "en alvast sorry hè!"