Repelsteeltje

Gisteren ontvingen wij het afschuwelijke nieuws dat het dochtertje van bijna 2 van een collega van mijn lief is overleden. Het leek zo goed te gaan en plots was het toch mis. Hun eerste en enige kindje. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar zo'n bericht krijg ik al twee dagen lang niet uit mijn hoofd. Het drukt continu op mijn stemming. Ik realiseer me dondersgoed dat wij drie gezonde jongens hebben. Door een fantastisch toeval heeft Jongste de bevalling overleefd en op dagen als deze ben ik me tot elke vezel bewust van ons oneindige geluk.

Vanmorgen bracht ik de twee jongsten naar de crèche en ik maakte me wat ongerust over Jongste met zijn benauwdheid. Hij piept en hij knarst en hij giert...het bevalt me niks. Zo met mezelf bezig loop ik de crèche in en ik stuit in de gang op een gedenkplekje. Het blijkt dat het kindje van een leidster die 27 weken zwanger was niet meer leefde. Hun tweede kindje. Ik wordt nog wat triesteriger. Ikschrijf een persoonlijk bericht in het condolanceboek en breng de jongens weg.

Eenmaal buiten probeer ik diep adem te halen in de koude lucht om het van me af te schudden. Maar echt goed lukt dat niet.

Overdag op werk belt Lief me op met de vraag of hij zondag een paar uur weg kan: het overleden peutertje van zijn collega wordt zondag begraven en de ploeg van de vader heeft dan dienst. De voltallige ploeg van mijn man heeft spontaan geregeld om (zonder overuren te schrijven) de zondagdienst over te nemen zodat de dienstdoende ploeg weg kan om de vader die dag bij te staan. Het doet me goed dat we ergens toch nog iets kunnen betekenen.

Als ik de jongens 's middags ga halen piept Jongste nog erger dan 's ochtends. Hij is zó benauwd dat ik ongerust wordt. Hij stikt er zowat in. Ik ga naar huis en bel Lief op of hij een paar uur calamiteitenverlof kan nemen want ik wil naar de dokterpost. Wellicht is het overdreven, maar ik heb drie gezonde jongens en ik wil dat graag zo houden.

Op de dokterpost tref ik een Hork. De Hork kan me vertellen dat Jongste last heeft van vastzittend taai slijm in de keel. Nu wist deze ervaren mama dat zelf ook al, maar de Hork weet me verder godzijdank te vertellen dat de longen leeg en schoon klinken. Verder wil de Hork niks doen, Ik weet uit eigen astmatische ervaring dat een pufje Ventolin wonderen kan verrichten ook bij taai slijm in de keel, maar Hork wil er niet aan. Ook niet als Jongste in zijn bijzijn donkerpaars aanloopt omdat hij bijna niet uit zijn hoest kan komen. We moeten maar in de stoom van een warme douche gaan zitten. Oh ja, en Hork weet me ook nog te vertellen dat het maar een fabeltje is dat ze erger last krijgen van slijm bij een flesje melk. Hij geeft me nog een adviesje borstvoeding en ik word de deur uit gebonjourd.

Het zal me worst wezen. Ik ben niet blij met Hork, maar ik ben wel blij met de schone longen van Jongste. Nu durf ik de nacht wel in, dat had ik anders niet gedurfd.

Thuisgekomen moet mijn Lief weer snel terug naar de dienst want een van zijn collega's moet naar huis: zijn zoontje van bijna 6 is gevallen en heeft zijn sleutelbeen gebroken...