Iedereen lijdt
Tijdelijk 5 dagen per week werken is geen katte(n?)pis voor een moeder van 3. Ik wist dat van te voren, maar nu 2 van de 3 maanden erop zitten weet ik het zeker: voor mij is het teveel. Voor ons is het teveel. Iedereen lijdt.
Het huishouden lijdt. We kunnen (als de levende have verzorgd is) nog net het aanrecht schoonhouden en de was ongestreken de kasten inflikkeren, maar daar is dan ook alles mee gezegd. En dan moeten we ook de belasting nog doen. En ik moet nog een epistel schrijven voor de overdracht van mijn pensioen vòòr 1 april. Ik hoop echt serieus dat St. Juttemus dit jaar in maart valt.
Thuisfront lijdt. Ik slaap niet, ik werk teveel en ik mis mijn kinderen: drie keer raden wie de volle lading krijgt en te weinig complimentjes en al helemaal te weinig knufs. Juist: mijn lief, mijn allesie, mijn thuisfront.
Ik lijd. Ik mis mijn kinderen. Ik heb fysiek, letterlijk fysiek pijn omdat ik ze zo mis. Op sommige dagen zie ik mijn baby helemaal niet omdat hij al slaapt als ik thuiskom. Daarbij zie ik net genoeg van mijn oudere twee om te zien wat ik mis.
De kinderen lijden en dat doet mij nog het meeste lijden...
Vanmorgen bracht ik mijn oudste in alle haast naar schoolgenootje. Er werd net door de moeder een DVD'tje in de speler gedaan toen ik oudste bracht: "Wat gaan jullie kijken? " vroeg mijn oudste nieuwsgierig. "Iets wat ik leuk vind, maar ik denk dat jij het niet leuk vind", zei schoolgenootje vanaf de bank. Ik zag mijn oudste met jas nog aan direct onzeker en angstig kijken.
Godver, denk ik. Hij heeft ff bijstand nodig. Maar dat kan ik nu niet geven, want ik moet snel weg: ik heb twee jonge kinderen alleen binnen gelaten om oudste weg te brengen...ik moet binnen 1 minuut terug zijn. En dat is voor mijn moederhart al te lang.
Aan het eind van de middag haal ik de twee jongste gozers van de crèche. Het juffie brabbelt ‘dat alles goed is gegaan'....maar de baby had geen brood gehad, zijn middagfles niet gehad en niet geslapen. Maar hij had wel zijn fruit gehad zei ze. De fles die er nog vol stond, stond afgekoeld op het aanrecht met klonters waar je eng van wordt. ‘We wilden het later nog proberen maar toen sliep hij nèt'. Ja ja...alsof ik daar blij van word! Wat bedoel je dan met goed gegaan? Wat is er dan in hemelsnaam goed gegaan? Maar goed....ik wil naar huis met mijn kinderen!
Ik wil naar huis....ik wil geen ruzie maken met juffies of met moeders van schoolgenootjes in discussie gaan. Ik kan het zelf niet doen en moet het overlaten op alle dagen van de week aan anderen. En ik ben afhankelijk. Ik voel me zwaar, zwaar k*t.
Middelste stort in de auto in elkaar en het kost alle moeite hem wakker te houden om 3 happen avondeten te geven. Hij heeft het zwaar.
Nu ga ik afsluiten...ik ga nog proberen een flesje te geven....die kleine wilde niks vanavond en heeft de laatse 12 uur nauwelijks iets binnen....






maandje rest...maar je kan zelf ook rekenen....dus is dat overbodig!
t lijkt mij ook helemaal niets zoveel van je - huisje-boompje-beestjes- af te zijn;
ik merk het zelf al als ik twee daagjes achtereen weg ben!.......drie is voor mij
echt the fucking limit!
want het gaaaaat allemaal al zo snel! maar niet iedereen is (met name) financieel
in staat om het rustiger aan te kunnen doen.....
dat besef ik heel goed, en des te meer geniet ik van mijn 'vrije leventje' en van de
jongste die ik nu nog hele dagen in huis heb rondbanjeren........volgend jaar...
..misschien...dán zal ik mijn neus wat vaker in de arbeidsmarkt laten zien.....
...aber jetzt....no way!!!!
nog één maandje wen,......dan zie je ze weer wat vaker!
gewoon aftellen! t komt allemoal goei!
dikke knufffffffff
Elk nadeel heb zun voordeel: ik moet donderdag thuisblijven want naar de crèche kan hij natuurlijk niet.
Sterkte met die kleine, hoop voor hem dat is snel beter is en voor jou ook want je zorgen maken is ook niks, maar geniet stiekem een beetje van een dagje thuis.
See you
Ellen
daar niet beter door zult voelen
ik kan me goed indenken hoe jij je voelt, en dat je even zou willen dat een dag
48 uur had zodat je én kon werken én bij je gezin kon zijn...
zullen we dan maar gewoon met je mee af tellen tot die laatste maand voorbij is?
Maar 5 dagen is ook veel. Voor jou gelukkig is het einde in zicht, langzaam maar zeker kun je gaan aftellen tot het minderen der werkuren. Nog even doorbijten, misschien heeft je lief een houtje om je tanden in te zetten maar tot die tijd, ook jezelf de kans geven om te balen van deze situatie.
Hoe is het vandaag met het kleine apie?