Repelsteeltje

Zaterdagochtend. Het is erg vroeg. De Daltons stuiteren van de energie. Manlief en ik moeten alle zeilen bijzetten om ze enigzins in het gareel te houden (aan tafel blijven, eet je brood op, stoot je melk niet om, niet zo gillen, ...) Jongste doet mee voor wat hij waard is en hij is nogal wat waard, zo blijkt. Het volume dat ze samen produceren komt boven de Arbo-norm uit.

Op een gegeven moment verzucht ik tegen Manlief: schat, ik wil er nog drie.
Nou, zegt hij met een ondeugende glimlach, we kunnen het allicht proberen!

Ik schiet heel hard in de lach (dinsdag krijgen we de uitslag of de sterilisatie 100% gelukt is). En dat is voor de Daltons het signaal om er nog een schepje bovenop te doen.