Repelsteeltje

Vandaag begint de cursus laat. Ik heb dus de tijd en ik kan Oudste naar school brengen. Ik vind dat heerlijk: samen kuierend, huppelend en tikkertje spelend naar school.

Maar onderweg zien we langs de vijver in het gras een dood waterhoentje liggen. Oudste is in eerste instantie gefascineerd, maar al na een paar seconden betrekt zijn gezicht compleet.

"Ik vind het zielig. nu weet zijn familie niet dat hij dood is. Ik wou dat ik eendentaal kon spreken, dan kon ik naar zijn familie vliegen om te vertellen dat hij dood is."

Ik vertel hem dat het vast een hele oude eend was, de opa van opa-eend. En dat het wel verdrietig is, maar dat er vast wel jonge eendjes bij zijn gekomen die lekker gek tegen hem gaan doen. Tegen de tijd dat we bij school zijn stromen er dikke tranen over zijn wangen. De jonge eendjes zullen hem worst wezen: er is een eend dood. Ik verander subiet mijn toon en sla mezelf inwendig voor mijn kop. Ik moet hem ook niet afschepen met dat het niet uitmaakt, want het maakt hem wèl uit.

Ik laat hem lekker bij me huilen en vertel hem dat als je verdriet hebt het goed is om te huilen. Dat huilen hoort bij verdriet hebben en dat je je er beter van gaat voelen. Als zijn eerste huilbui over is vraag ik of het heeft geholpen. Hij weet het nog niet, zegt hij.

Maar ik denk van wel.