Repelsteeltje

Het is laat. Veel te laat als ik eindelijk de lichten beneden uitdoe en de voordeur in het nachtslot draai en naar boven loop met de laptop onder mijn arm.

Morse en Lewis zijn blij dat ik in beweging kom en lijken hun best te doen mij van de trap te laten vallen; ze kronkelen letterlijk om mijn benen mee de trap op. Ze settelen zich op mijn bed terwijl ik nog even bij de Daltons ga kijken.

Oudste slaapt. Hij is een grote vent, hij ligt in diepe rust. Ik verbaas me weer eens over die enorme lap kind dat daar ligt. 1-meter-30 ligt daar. Met diploma A. En schoenmaat 33. In zijn slaap straalt hij rust uit, maar niet meer kleuter. Allang niet meer.

Jongste slaapt. Hij is een baby-die-bijna-dreumes-is. Hij is klein, ook in zijn slaap. Overdag is hij de lieve vrolijke baby. Spartelend, kwijlend, lachend met 2 ondertanden. In diepe rust ligt hij met 2 armpjes opzij, zoals baby's liggen. Ook nu straalt hij vrolijheid uit.

Dan ga ik naar Middelste. Middelste wordt groot. Hij is kantje boord 2, kantje boord 3. Hij wordt wijs. Ben jij de liefste, vraag ik dan. Nee, zegt hij: ik ben de Middelste. Overdag is hij een Smartass en Streetwise. En dat allemaal vermomd als clown...

En als ik laat, veel te laat bij hem ga kijken ligt daar geen groot mannetje. Nee, daar ligt nog maar een heel klein mannetje van bijna 3. Hij ligt ondersteboven, achterstevoren en binnenstebuiten in zijn bed. Maar wel met zijn armen opzij precies zoals de jongste.

Het is die rare tijd dat ze overdag zo groot zijn en in slaap nog zo klein. Hij is de Middelste. Hij heeft, en zo zegt hij het ook, een grote broer en een kleine broer. En hij? Hij is de Middelste. En wat ben je nog meer? Een kokosmakroon, zegt hij dan. Precies, als je dat maar weet, zeg ik. Je bent mijn kokosmakroon. Nee joh, giechelt hij dan. Ik ben niet een kokosmakroon...ik ben gekkie!

Morgenochtend, veel te vroeg, zal hij weer aan mijn bed staan en zal hij weer veel groter lijken dan dit kleine mannetje dat hier ligt te slapen