Herkenning
Mijn oudste heeft het niet van een vreemde...de onzekerheid, de faalangst en de gevoeligheid. Ook ik was en ben bang voor examens en testjes, ook ik sta stijf van de onzekerheid en ik was ook altijd degene die moest huilen om alles wat ook maar enigzins riekte naar zieligheid. Verder was ook ik bang om te worden uitgelachen en ook ik durfde niet te zeggen wat ik van iets vond.
Met mijn 37 jaren ben ik inmiddels gepokt en gemazeld. Ik ben nog steeds alles wat ik hierboven beschreef, maar ik weet het steeds beter te verbergen. And the Oscar goes to...
Vanavond bleek dat oudste nóg iets heeft dat ik exact zo heb. Het lijkt alsof wat ik nu ga beschrijven haaks staat op al die andere eigenschappen, maar omdat oudste het ook heeft, past het blijkbaar toch in het plaatje. Of is dat een drogredenatie? Hoe dan ook, dit was wat er gebeurde...
Vanavond snapte hij ineens dat met die negatieve getallen niet meer. Ik probeerde het uit te leggen en toen ineens werd hij driftig. Bijna briesend, ingehouden schreeuwend riep hij "nee, niet uitleggen, ik vroeg dat je herhaalde wat je zei...." Handen tot vuisten gebald zwaaiend in de lucht en met tranen die hij niet kon tegenhouden.
We waren toevallig bij opa en oma en twee ooms en die kenden hem zo niet! Iedereen was verbaasd en niemand snapte iets van deze uitbarsting.
Ook ik kende hem zo niet, maar ik herkende wel precies wat er bij hem gebeurde. Ik had het kunnen zijn! Ik zag wat er in zijn hoofd gebeurde: hij pikte het niet van zichzelf dat hij iets niet snapte en was daar boos om en vervolgens begreep de ander dat in zijn ogen niet en werd hem iets uitgelegd dat hij wel snapte en dat stapelde op die boosheid. Drift naar zichzelf en drift naar die ander. Ik ben boos omdat ik het niet snap terwijl dat wel had gemoeten en jij legt me iets uit dat ik wel weet en dat had jij moeten weten.
En die emotie daarbij! Die ongekende drift die je overspoelt, dat onvermogen, dat vastzitten in die drift, dat van binnen exploderen van woede....dat ken ik zo!
Eindelijk iets waar ik wel wat mee kan! Met al die andere eigenschappen die ik net als hem heb kan ik niks: omdat ik zelf onzeker ben weet ik niet hoe ik hem kan helpen, omdat ik zelf faalangst heb weet ik niet hoe ik hemzelfvertrouwen kan leren. Maar dit....hier kan ik wat mee. Oudste zal tijdens zo'n driftbui bij mij nooit stuiten op een muur van onbegrip waar met grote letters op staat geschreven: En waar komt dit nu ineens vandaan? Waar gaat dit over?
Ik hoop dat hij het makkelijker gaat krijgen in het leven dan ik. Maar ik vrees het ergste. En toch...Als hij zo sterk is als ik denk dat hij is zal het wel goedkomen.





Enne het is nog maar een jochie dat nog niks van negatieve getallen hoeft te snappen dus zo heel erg is het niet als die grijze massa het dan wel snapt maar de eigen ontwikkeling even niet lijkt bij te benen.
Komt vast wel goed
Fijne zaterdag
Ps, ik had nog een mail gestuurd maar kreeg die terug en weer opnieuw gestuurd, heb je hem nu wel of niet gekregen???
hoe heb je erop gereageerd ?
Maar het fijnste van alles was eigenlijk dat hij zich achteraf niet schaamde voor zin driftbui, dat is iets wat ik vaak heb.