Repelsteeltje

Wij hebben maar met weinig mensen contact in onze straat. Eigenlijk alleen met de import zoals wij zelf zijn. De tweede lichting bewoners, zeg maar. We zitten min of meer in dezelfde leeftijd en we hebben kinderen van min of meer dezelfde leeftijd. Van de eerste lichting, de oude garde, ken ik de mensen alleen van gezicht. Zo hebben we hier een rokende jogger en een aardige buschauffeur en dan ook nog dat gekke stel met dat bluffertje als zoon.

Een collega van mijn lief woont ook in de straat en hij en zijn gezin zitten er een beetje tussenin. Ze zijn geen oude garde maar hun kinderen zijn 14 en 17 en vallen dus buiten het aandachtsveld van onze kinderen. En andersom, dacht ik.

Maar gisteren stond die knul van 17 op de stoep. We hadden hem 's middags gezien in de AH en hij had opgevangen dat Oudste de Trompet Smurf nog niet had. Die kwam hij dus even brengen.

Maar voor we het wisten zat hij 2 uur bij ons. Te kletsen over zijn leven, zijn school en zijn sport. En over zijn baantje en over stappen. En wij hebben gekletst. Onze kinderen waren het al vrij snel beu en gingen spelen, maar wij bleven babbelen.

Echt, ik was ervan overtuigd dat wij volslagen oninteressante, saaie en met name oude mensen voor hem zouden zijn. Dat hij nog geen 5 woorden met ons zou kunnen wisselen. Maar dat was dus helemaal niet zo! Het was hartstikke leuk om onze zo goed als volwassen overbuurjongen eens te leren kennen. En ik geloof dat hij dat andersom ook vond. Het was echt een leuke avond.