Repelsteeltje

Soms kan ik iets alleen maar beschijven met een Engels woord. Dan is er gewoon niet één woord in het Nederlands dat de lading net zo goed dekt als dat ene Engelse woord. Maar misschien is mijn Nederlandse vocabulaire gewoon te klein, dat kan ook.

Hampering. Dat is het woord wat beschrijft wat Jongste gisteren deed. En ik ken geen Nederlands woord dat precies datzelfde zegt in één woord.

We hebben de bakfiets dan eindelijk gekocht. Dat we 'm zelf in elkaar moesten zetten wisten we wel, maar dat er geen beschrijving bij zou zitten wisten we niet. Het enige onderdeel dat in elkaar zat was het achterwiel (godzijdank!) en voor de rest mochten we het zelf uitzoeken met een heleboel stangen, spatborden en lagers en plaatjes, remonderdelen en versnellingsonderdelen. En een hele zak schroeven, boutjes en moertjes. En succes ermee.
Poeh. Het was me het klusje wel want letterlijk alles moest zelf gemonteerd worden. Maar aan het eind van de avond was de fiets bijna klaar. In ieder geval klaar genoeg voor een proefritje. Hier en daar moet nog iets worden afgemonteerd en daarna moet er van alles worden afgesteld en gefinetuned.

Dus voor ik aan mijn punt over hampering kom is een applausje voor Manlief hier zeker wel op zijn plaats zou ik zeggen! Handig met een Hoofdletter H.

Hampering dus. Dit is wat het Engelse woordenboek erover zegt:

Hampering klinkt als helpen, maar dan van de regen in de drup. Een soort van belemmeren, maar dan moet je weer woorden toevoegen en dwarszitten klinkt net te negatief. Met dat ene woord hampering zeg je alles. Het is wat katten doen als ze om je been staan te kroelen als je staat te koken. 

Jongste kan het heel goed, dat hamperen. "Ben je aan het doen, papa?"