Doodgesneden
En toen lag Blub gistermorgen ineens een beetje op de bodem van de kom. Hij leefde nog wel, een beetje, soort van, maar niet meer dan een beetje was het niet.
We haalden Oudste erbij en zeiden dat dit wel heel erg zielig was. Dat we de vis niet zo wilde laten lijden. Het woord lijden is natuurlijk niet gevallen, we hebben het in termen van een 6 jarige uitgelegd.
Het woord euthanasie is dus ook niet gevallen, maar dat was wel waar het eigenlijk op neerkwam.
Papa moest uiteraard het nare klusje klaren en even later liepen Middelste, Oudste en ik naar de speeltuin. We hadden een doosje cup-a-soep bij ons waar Blub in zat. In twee delen, zo vermoedde ik, Manlief zal het zo snel en pijnloos mogelijk hebben gedaan, dacht ik. Maar ik wilde het niet in detail weten. We hebben een mooi plekje aarde uitgezocht naast de speeltuin en daar hebben we hem (haar?) begraven. Oudste wilde later wel weten hoe papa het precies had gedaan met dat mes en hij vroeg het toen ik even mijn handen voor mijn oren hield.
Later die dag kwamen goede vrienden langs met het hele gezin. Oudste vroeg aan mij of hij mocht vertellen dat de vis dood was. Ja natuurlijk mag je dat vertellen. Oudste liep naar onze vrienden en zei:
"Papa heeft onze vis doodgesneden!"





Hoe was ie er onder, die Oudste het was toch zijn vis?? Hier is het altijd een drama als er wat van de levende have van de kinderen de oogjes voorgoed sluit.
Toen ons konijn een paar jaar geleden overleed, hebben we hem, daags voor het legen, in de container gegooid (!). Dat 'detail' hebben we niet aan Ruben verteld.
ik heb er weer van genoten!
wij spoelen vissen door de wc en dan gaan ze naar de vissen-zee waar
ze het heel goed naar hun zin hebben :)
Overigens, hulde voor Papa en zijn nare klusje maar ook voor het moederdier....degene die de uitvaart heeft verzorgd. Zo heeft ieder z'n talenten.