Repelsteeltje

Lieve Oudste,

Hier op deze foto werd je één. We hadden een digitale camera geleend voor de gelegenheid en dat ding was voor zijn tijd enorm high-tech: je kon er één floppie indoen voor elke foto. En als je een foto had gemaakt moest je dat floppie eruit halen en verwisselen voor een nieuwe. Aan het eind van de dag stond ik 12 floppies te downloaden in de compu. Ooit ga ik je vertellen over pré-digitaal, maar dat komt later wel.

Jouw verjaardag was destijds zo'n mijlpaal! Ik had een kindje van 1, dat vond ik toen heel groot. En nu word je binnen afzienbare tijd alweer 7...zeven...ze-ven...ZEVEN! Ik kan er niet over uit. Je eerste verjaardag staat nog op mijn netvlies. En morgen is je laatste dag in groep 2. Je hebt lang ´gekleuterd´, gezien je verjaardag, en morgen is dan daar het afscheid.

Na morgen ben je ook in school-termen officieel kleuter-af. En je mag morgen al een hele ochtend 'wennen' in groep 3. Je vindt het spannend, zeg je, zelfs erg spannend, maar je zegt me ook dat je alle woordjes van groep 3 al kent dus je weet niet goed wat je moet doen. Nou ja, zeg je, de letter k is wel moeilijk om te schrijven. Je verraadt met die woorden dat je allang geen kleuter meer bent maar wel graag een steuntje in de rug voelt als bevestiging van tijd tot tijd. Don´t we all.....

Ooit was je onze huilbaby. Ons zorgenkindje. Je huilde 14 uur per etmaal. De eerste 14 weken lang.
Ooit was je het kindje van nog geen 2 (anderhalf, was je) dat alle automerken al kende op het embleem op de motorkap. Ik zag de eigenaar van de bewuste auto zichtbaar stralen van achter zijn geraniums elke keer dat je zijn BMW een kusje gaf op het embleem.
Ooit was je het kindje dat bezeten was van molens en wasmachines. Jouw teleurgestelde "draait niet" was ooit algemeen geaccepteerde taal voor als iets niet pluis was.
Ooit was jij het kind dat elke keer, tot en met de allerlaatste dag op de crèche ontroostbaar heeft gehuild bij het wegbrengen...en
Ooit was jij het kind dat mij weg-bonjourde bij het afscheid op de allereerste wenochtend op school. 'Ga maar bij de andere mama's buiten zwaaien, mama'. Die 2 bewuste dagen lagen niet langer dan 5 dagen uit elkaar.
Ooit was jij het kind dat met mij wilde trouwen 'omdat ik geen echt meisje was'.
Ooit was jij het kind dat dacht dat ik niet kon plassen omdat ik geen piemel heb.

Nu ben je een jongen die zelf lange haren wil, wat anderen (ouders incluis) ook zeggen.
Een jongen die slim is. En lief. En gevoelig.
Een jongen die bij tijd en wijlen brutaal is. En obstinaat.
Een jongen die het verschil tussen ontelbaar en oneindig snapt (en dat hij dat nu al snapt, snap ik weer niet).
Een jongen die zichzelf met breuken leert rekenen en met negatieve getallen.
Een jongen die zijn twee kleine broertjes beter aan het lachen kan maken dan zijn papa en mama.
Een jongen die inlevingsvermogen heeft en het leed van de wereld op zijn schouders wil dragen.
Een jongen die erg intelligent is, maar liever speels.
Een jongen die over-the-top zo blij is met zijn Nintendo DS....die hij eigenlijk pas voor zijn operatie zou hebben gekregen maar stiekem toch een half maandje eerder....

Ergens heb ik, denk ik, mentaal al afscheid genomen van jou als kleuter, want een kleuter ben je in mijn ogen allang niet meer. Zeker niet met je lange dunne lijf en je schoenmaat 34. Maar officieel ga ik nu afscheid nemen van jouw kleutertijd. 

We staan te popelen om de komende jaren verder te gaan en jou verder te zien ontwikkelen.
Maar een beetje pijn doet het wel.

Dag, lieve kleuter...de wereld was ooit een grote lieve, onschuldige plek en je ouders waren zonder fouten..

Dag lieve kleuter...hallo lieve leuke jongen! Ga je met ons mee het volgende avontuur in?

Voor altijd,

JOUW MAMA