Repelsteeltje

Aug 22, 2008 at 15:45 o\clock

Broeders

by: casa

Ik heb een ex-collega die een zoon en een dochter heeft. Zijn kinderen zijn net zo'n beetje uit de pubertijd. En vanaf moment nul kunnen die twee niet met elkaar overweg. Niet als kleuters, niet als kinderen en niet in de pubertijd. Zus heeft zelfs eens gezegd dat ze hoopte dat Broer geen kinderen zou krijgen want daar wilde ze geen tante van zijn.

Een van onze redenen om na de eerste Dalton door te gaan was wel degelijk de hoop en de wens dat we kinderen zouden krijgen die met elkaar konden spelen. Maar het verhaal van die ene ex-collega spookte af en toe wel eens door mijn hoofd. Wat nou als ze niet met elkaar overweg kunnen?

Al snel bleek dat we ons op dat vlak over Oudste en Middelste geen enkele zorgen hoefden te maken. En nu Jongste er is begint er weer iets moois te groeien. Een nieuwe dynamiek met drie. En ze zijn zó dol op elkaar.

Vanmorgen moesten we met Jongste naar het consultatiebureau voor 2 prikken. Jongste krijste het uiteraard uit van schrik, pijn en drift toen die naald in zijn beentje werd gejast. En bij het tweede beentje weer, maar dan nog wat harder. (Je weet wel, dat dat kind na die eerste huil-schreeuw alleen maar zijn mond wijd open heeft en dat er geen geluid uit komt. Dan zie je die lipjes blauw worden en als moeder begin je dan aan je kind te schudden: "inademen jongen, ìnademen!")

Oudste kreeg tranen in zijn ogen en vond het heel zielig. Hij begon Jongste te troosten terwijl er een traan over zijn eigen wang biggelde. Middelste keek met hele grote verschrikte ogen en bleef maar vragen: "wat is er met hem, wat is er met hem?"

Het leven is spannend en heeft een boel in petto. Er komt veel op je pad. En helaas ook een hoop narigheid. Maar als je onderdeel bent van deze drie Daltons die zo lief voor elkaar zijn, kan je denk ik de hele wereld aan. Mijn zonen gaan het spelletje spelen met een voordeeltje.

Comments for this entry:

  1. quoteilse wrote at Aug 22, 2008 at 16:12 o\clock:wat verschrikkelijk dat dat meisje dat over haar broer gezegd heeft
    gelukkig zijn mijn jongens ook gek op elkaar
    er wordt uitgebreid geknuffeld en gekust op het schoolplein als ze
    ieder naar hun eigen lokaal moeten en dyon baalde vanmiddag al dat
    rutger meteen uit school naar een kinderfeestje ging want dan kon hij
    hem dat liedje niet laten horen die hij vanmorgen op school geleerd
    had..

    ps. ik heb ook moeite met boeken waarin kinderen slachtoffer zijn
    ik heb een boek "morgen mag ik uit de kast" over een jongetje wat
    9 maanden in een kast opgesloten zit, waargebeurd
    verschrikkelijk, zoiets moet je niet meer lezen zodra je moeder bent..
    ik hoop dat ik het boek van het slachtoffer van dutroux wel kan lezen
    maar als het niet gaat leg ik het ook gewoon weg hoor
  2. quoteilse wrote at Aug 22, 2008 at 16:23 o\clock:ik heb er nog zo 1
    "mijn echte naam is lisa"
    over een ontvoerd meisje
    maar die heb ik gelezen toen ik nog geen kinderen had
    als ik die nu zou lezen zou ik nachtmerries krijgen denk ik
  3. quoteCarla wrote at Aug 22, 2008 at 17:15 o\clock:Wat ontzettend lief! Die narigheid zullen ze met z'n drieën zeker aan kunnen.

    Hier zijn de jongens ook dol op elkaar. Ik denk wel eens dat het misschien met het geslacht te maken heeft. Jongens stappen (over het algemeen) gemakkelijker over "ruzies" heen en bij jongens onderling kom je ook minder vaak haat en nijd tegen (hopen dat ik nu geen boze meisjes-moeders-reacties krijg).
  4. quoteBarbara wrote at Aug 22, 2008 at 21:35 o\clock:Ow ja, "morgen mag ik uit de kast" zoooooo zielig, geen zakdoek is dan groot genoeg, dan heb je een 2 persoonslaken nodig.

    Hier kunnen ze heel lief samen spelen en dat doen ze dan ook veelvuldig maar ze kunnen elkaar ook de ogen uit het hoofd steken (Bij wijze van spreke gelukkig)

    Ach, ik kon vroeger mijn zusje wel ik weet niet wat aan doen, dat was ook nooit echt leuk spelen maar nu is het contact juist heel goed. Het kan dus ook goedkomen, ooit want wij kunnen pas zo goed sinds we alle 2 het ouderhuis verlieten.
  5. quoteMarleen wrote at Aug 23, 2008 at 11:53 o\clock:Tja, mijn zus en ik hebben het nooit kunnen vinden.
    Altijd ruzie en knok.
    Later toen we ouder werden waren er best periodes dat we het goed konden vinden, maar ze waren altijd tijdelijk.
    Nog later kwam er een verklaring voor de hele situatie.
    Mijn zus heeft een bipolaire stoornis.
    Nu heb ik haar alweer een jaar of 3 niet gezien.
    Uiteindelijk heb ik nu zelf besloten dat het zo maar moet blijven omdat ik er erg slecht tegen kan, ik hou nl erg veel van mijn zus.
    Dan maar op afstand zonder dat ik haar nog zie, ik weet dat ze gelukkig is in haar kringetje.

    Mijn eigen kinderen kunnen knokken als de beste, maar staan altijd voor elkaar klaar. Kom niet aan mijn broer of zus want dan zal ik je krijgen - op die manier. Ze houden van elkaar.
    Dat merk ik hier heel sterk op het moment dat er eentje ziek wordt of in nood is, dan zijn ze heel beschermend.

    Jij hebt 3 kanjers en dat verbaast me niets, met zo'n stevige basis als ondergrond. Jullie zijn zelf kanjers en goed voorbeeld doet goed volgen.
    Hou vol meid, straks komt de rust vanzelf weer terug!

Comment this entry