Repelsteeltje

Vanmiddag vierden we de verjaardag van mijn lieve vriendin die 40 is geworden. Haar man had het stiekem geregeld. Het was ook de eerste keer dat we hun nieuwe huis zagen, dus we vingen twee vliegen in een klap. Het leuke was dat we ook veel van hun vrienden zagen die we al heel lang niet hadden gezien. Het was heerlijk. Het weer was heerlijk, de wijn was heerlijk, de kinderen gedroegen zich voorbeeldig en het huis was schitterend.

Ik kreeg zelfs de kans om bij te kletsen met deze en gene. Ik lachte me rot om een aantal reacties: "elke keer als we je zien heb je een kind erbij", "oh, wat leuk: je hebt er nu 2!" (tja, soms was het langer dan lang geleden dat we iemand hadden gezien), en de man van mijn vriendin sloeg stijl achterover van onze oudste: "hebben jullie hem ingeruild voor een groter exemplaar, is hij dat echt?" Terwijl hij Oudste toch echt nog niet zo heel lang geleden heeft gezien... En ook wij waren verbaasd over kinderen die ineens 30 centimeter langer waren dan de laatste keer dat we ze zagen en ook wij vonden het zo heerlijk iedereen te zien.

Bijna iedereen riep dat ik er zo goed uitzag: Mijn haar, mijn gezicht, mijn uitstraling....ik werd letterlijk overladen met complimentjes. Ik liep volcontinu 20 centimeter boven de grond te zweven. Wat een middag, wat leuk, hoe geweldig en ik zie er goed uit!

Maar in de auto op weg naar huis bedacht ik me ineens vol afgrijzen:

Als iedereen zo verbaasd roept dat ik er zo goed uitzie....heb ik er dan jarenlang zo rot bijgelopen?