Repelsteeltje

Vandaag hadden we een feestje en ik wilde iets leuks aandoen. Ik heb zitten wikken en wegen, lopen passen en doen voor de spiegel en ik heb gezucht en gesteund.

Let wel: Manlief vond bijna alles even leuk en settelde ook voor wat ik uiteindelijk heb gekozen. Ik was  minder tevreden met het resultaat: want kijk nou eens "hier" en "hier", want "dat ziet er toch niet uit!" Pfffff...Ik put troost uit het feit dat ik geloof dat dit vrij standaard gedrag is. Voor ons. In ieder geval.

Hoe dan ook...

Het feestje loop welhaast op zijn einde als Oudste ineens roept: "Je ziet er best wel mooi uit mama!" Oudste ziet mijn stralende dankbare lach en lacht tevreden terug. Ik weet dat hij het meent en ik weet dat hij het niet durfde te zeggen en dat het een overwinnig was het te roepen (vanuit achter de deur). Ik lach omdat ik me gevleid voel (hij roept het alleen als hij het echt vindt) en ik lach omdat hij het roept (hij durft het te zeggen).

Oma (van de zijde van Manlief) grinnikt. Oudste had het ook op de valreep tegen haar geroepen eerder deze week en toen had zij terug gezegd dat Oudste nu al meer kon dan zijn vader, want die had dat nog nooit tegen zijn moeder gezegd...de trotse blik van Oudste op dat moment kan ik zo voor de geest halen als ik weer eens wil glimlachen...