Repelsteeltje

Oudste kreeg van zijn vader en zijn oom gezamenlijk een PS2 voor zijn vierde (!) verjaardag. Ik had daar een mening over, maar okay, dat is inmiddels ancient history. Oudste blijkt een vervent gamer en hij is er erg goed in. Wij houden de speeltijd bij, want we vinden buiten spelen en spelen met broertjes en buurtkinderen ook heel belangrijk. Daar heeft dan Oudste dan weer een mening over. Nou ja, niet over het spelen met vriendjes, maar over het uit zijn game gesleurd worden.

Toen Oudste zijn arm brak kreeg hij van zijn vader een PSP (de portable versie, voor de game-beten onder ons) voor de operatie. Ook de PSP wordt intensief bespeeld en van dat ding zie ik dan wel weer heel veel voordelen: het vergemakkelijkt de lange tijden in wachtkamers en auto's. ‘Tuurlijk, ik weet dat ik in mijn jeugd de tijden in wachtkamers en auto's ook heb overleefd zonder gameconsole, maar ach, aan de andere kant: mijn ouders hebben het overleefd zonder mobiel en zonder TomTom. Het zijn nu gewoon andere tijden en je kunt het niet vergelijken.

Oudste is wezenloos van Pokémon en Jetix. Die liefde begint zowat de liefde voor Cars te overwinnen. Zo gaat dat tegenwoordig in het leven van een 6 à 7 jarige. Hij spaart de kaartjes en heeft inmiddels een verzameling waar je U tegen zegt. Maar nu komt de crux: een Pokémon game bestaat alleen voor een Nintendo DS...dus toen wilde meneer een Nintendo DS.

Een bloemlezing uit onze reacties in de loop der maanden:

Oudste begreep de boodschap en trok zijn eigen plan: dan spaar ik er zelf wel voor. En zo deed hij: hij gaf niks meer uit en spaarde elke cent waar hij aan kon komen. Van zijn zakgeld tot de centjes die hem door lieve familieleden werden toegestopt. Hij spaart echt heel goed, maar hij weet ook hoe duur die Nintendo DS is en dat hij nog een lange weg heeft te gaan. Toch verliest hij de moed niet. Wij vonden dat we dat moesten belonen, ooit een keer. Goed met geld omgaan moet je koesteren en promoten...

En nu staat die volgende operatie om de hoek. Toen bedachten Manlief en ik ons dat dit een mooie gelegenheid kon zijn: tegen de tijd van de operatie kijken we hoeveel hij heeft gespaard en dat wat hij nog tekort komt leggen wij bij. Omdat we zo trots zijn dat hij zo goed kan sparen (al maanden!) en omdat het zo spannend is dat hij weer geopereerd moet worden.

En het heeft gewerkt: dit plannetje heeft de Grote Angst voor de Operatie wat naar de achtergrond gedrukt. Hij rekent zich gek en kijkt ergens naar uit. En wij zijn weer eens verbaasd hoe makkelijk hij uit zijn hoofd met getallen kan rekenen die opgeteld 150 zijn.