Repelsteeltje

Net als alle gezinnen hebben ook wij te kampen met zieke en gewonde kinderen. Ik moet zeggen dat wij op het gebied van griep, verhoging en koorts enorm hebben gezwijnd met Middelste en tot nu toe ook met Jongste. Met Oudste hadden we letterlijk elke week prijs en was het continu tobben. Daartegenover staat nu dat we op het koorts-vlak met die jongste twee overal tussendoor fietsen. Ik kan de keren dat Middelste koorts had op 1 hand tellen. Ongelooflijk maar waar. Ook zijn we pas met één kind van de drie in de amandelen-malle-molen geweest. Ik kan zat gezinnen met andere verhalen.

Bijzondere en langduriger narigheden kennen we ook. Zwaar eczeem, bijvoorbeeld. Alledrie hebben ze er op een moment last van gehad. Twee van de drie zijn er toch overheen gegroeid, dat lijkt me geluk hebben. Er is er 'maar' eentje waarvan we nu bijna met zekerheid vast kunnen stellen dat hij er niet overheen gaat groeien, maar dat we ermee moeten gaan leren leven. We hebben er vrij zware medicijnen voor, maar we hebben het wel onder controle. We hebben in het verleden ook een keer de schrik gehad van het RS-virus. Hoe afschuwelijk en angstaanjagend het ook was, we zijn in zeker opzicht ook daar doorheen gezwijnd. Want hij was niet piepjong of pasgeboren en hij heeft het op eigen kracht gered. Eigenlijk staat bovenaan het nare lijstje de gebroken arm van Oudste. We hebben zijn arm gezien in een S-bocht, we hebben zijn pijn meebeleefd bij het zetten van de breuk en we hebben met hem die operatie beleefd en het achteraf verwijderen van de pennen. Dat de pijn zo erg was maar voornamelijk dat hij zich zo bewust was van de pijn en daarvoor zo bang was, was denk ik het ergste. Dat gezegd hebbende is zijn arm inmiddels volledig hersteld. De littekens zijn mooi opgeknapt in de loop der tijd en in niks lijkt er sprake te zijn van restschade.

En dan hebben we gek genoeg ook een heel scala aan 'standaard' problemen nog nooit gehad. Ondergetekende was in haar tijd als klein meisje een wandelende oorontsteking. Mijn KNO-arts kon waarschijnlijk alleen al met mij als patientje een tweede huis aan de Rivièra financieren: mijn trommelvliezen zijn een vergiet dankzij ontelbare keren buisjes en door laten prikken. Maar die Daltons van ons? Nog nooit. Nul oorontstekingen in cumulatief bijna 11 kinderjaren.

Sterker nog...er is geen kind van ons dat ooit een antibiotica kuur heeft gehad. En ik geloof zeker te weten dat ik niemand ken die dat kan zeggen in (cumulatief) 11 kinderjaren. Nog nooit! Is dat niet bizar?

Dus waarom deze moeder in standje paniek slaat als Jongste een keer 40 graden meet en naar zijn oortje grijpt moge duidelijk zijn....deze moeder is bij nummer drie nog net zo'n stresskip als bij nummer één. Geef me een gebroken bot en ik weet het wel, maar zodra het naar zijn oor grijpt en het koorts meet verlies ik mijn verstand.

En aan het eind van de dag heeft hij nog steeds geen oorontsteking. Wel zitten al zijn holtes tot en met de buis van Eustachius dicht, heeft hij koorts en is hij niet blij. En ook al moet je oppassen met holtes die dichtzitten omdat dat vragen is om ontstekingen, zijn we met een spray naar huis gestuurd. En Jongste eet nog steeds alles wat los- en vastzit. En hij huilt een record van 15 minuten per dag.

Ik chargeer. Ik overdrijf. Opzettelijk. Maar de kern van waarheid zit er wel. Ik heb me vandaag zo druk gemaakt om ‘een keertje ziek zijn' van mijn Hollands Welvaren dat ik mezelf af en toe even met mijn grote neus op de feiten moet drukken.