Repelsteeltje

Nov 30, 2008 at 19:33 o\clock

Ik ben ###niet### jaloers!!

by: casa

Ik probeer zo min mogelijk jaloers te zijn. Ik hou namelijk niet zo van die eigenschap in mezelf, noch in anderen. Ik probeer zoveel mogelijk blij te zijn voor een ander, ook al had ik het zelf ook graag gewild. Nu mijn leven van een leien dakje gaat is het niet moeilijk om blij te zijn voor een ander. Want eigenlijk heb ik zelf nu meer dan mijn hartje ooit durfde te begeren.

Maar nu blijkt dat de kans groot is dat Manlief (als lid zijnde van een internationaal reddings-gebeuren) op oefening gaat voor 9 dagen in ....

***slik***

...Dubai...

...moet ik serieus zzzzennnnnn en yoga leren om niet jaloers te zijn. 

            

Nov 29, 2008 at 17:32 o\clock

Kusje erop...over?

by: casa

Wij hebben een hoge auto èn we hebben een Smart.

De hoge auto noemen wij onze Pausmobiel. In deze auto passen we allemaal. In deze auto kan je je kind in de autostoel tillen die in het midden van de achterbank staat zonder zijn bolletje te stoten tegen de stijl van de auto. Zo'n auto.

Maar gisteren was ik met de Smart. Hij stond erg dicht tegen een andere auto aangeparkeerd. (Mensen die mij kennen: deze keer lag het niet aan mijn parkeerkunsten.)
Ik kon het portier niet ver opendoen en moest een beetje zijwaarts erin.

En ik snap nog steeds niet goed wat er toen precies gebeurde. Ik zette mijn rechtervoet in de auto, ik wilde gaan zitten door me een beetje te laten vallen terwijl ik tegelijkertijd het portier tegenhield zodat hij niet tegen de andere auto kwam. Maar de auto was lager dan mijn Pausmobiel en ik mikte verkeerd.

En ik ram mijn hoofd tegen de stijl van de auto. Hard. Heel hard. Van voor mijn slaap tot ver tot achter mijn oor. Op het moment zelf ben ik volledig mijn noorden kwijt en ik blijf een paar minuten een beetje in de war in de auto zitten. En sindsdien heb ik hoofdpijn precies in dat kwadrant. Ik heb een bult en ik kan niet kauwen op harde dingen: als mijn kiezen op elkaar komen doet het pijn. Maar ook gapen doet pijn. Lachen doet pijn. Maar die hoofdpijn... ik ben misselijk van de hoofdpijn. Al meer dan 24 uur. Ik kan niet zo goed denken van de hoofdpijn

Morgen moet Manlief werken en sta ik er alleen voor. Ik en mijn hoofdpijn. Daar ben ik mooi klaar mee.

Nov 27, 2008 at 10:56 o\clock

Noeste arbeid

by: casa

Het kind wilde een Feijenoordsjaal. Dus wat doe je dan? Dan brei je er een.
Best veel werk, moet ik zeggen.

En ik wilde wat extravagants deze keer. Dus wat doe je dan? Dan laat je dat maken.
Best leuk geworden, moet ik zeggen.

  

Nov 26, 2008 at 22:32 o\clock

Pikorde

by: casa

Ik : Ik hou van jou
Hij : Ja. En ik hou van Morse

Dat het maar even duidelijk is.

Hier geeft hij Morse een kopje. 


 

Nov 25, 2008 at 16:38 o\clock

Update II: de mama's op het schoolplein

by: casa

Het was het gesprek van de middag op het schoolplein: "hoe ging jouw 10 minuten-gesprek?"

Ik besloot maar eerlijk te zijn en ik vertelde dat ik het niet zo goed ging met Oudste. Nou ja, wel met school, maar niet met spelen. Toen bleek dat de moeder van vriendje J en de moeder van vriendje M zo ongeveer hetzelfde gesprek hebben gevoerd met de juf als ik. Laat het nu zelfs zo zijn dat M wèl was uitgenodigd voor het verjaardagsfeestje van Bully, maar dat M onder aanvoering van zijn moeder nee heeft gezegd! Die moeder zei: het kan niet zo zijn dat hij wordt rondgeduwd en dat Bully de baas speelt en dat mijn zoon vervolgens een verjaardagskado moet kopen! (My thoughts exactly, good for her!) Zij heeft ook al gepraat met de ouders van Bully.

Je kon aan ons alledrie zien dat we opgelucht waren, maar aan de andere kant is het ook wel weer een triest verhaal. Ik bedoel, ik vind het naar dat Oudste moeite heeft met een Bully....maar hoe zou ik me voelen als mijn Oudste zelf een grote Bully zou zijn?

Nov 25, 2008 at 09:56 o\clock

Update: de juf en verzet

by: casa

Het gesprek gisteren met de juf was een eye-opener voor ons allebei. Oudste vertelt echt bar weinig. Tegen mij en tegen haar. En dat is prima, hij heeft recht op privacy, maar als hij in de knoop zit moet hij leren dat we hem slecht kunnen helpen als we niet alle ellende kennen.
Afsluitend we hebben een aantal kant-en-klare oplossingen verzonnen en een paar handvatten. Hier kunnen we voorlopig mee vooruit. Maar Oudste is niet ontslagen van zijn "voor zichzelf opkomen"-plicht, daar gaan we aan werken.

Opvallend was dat ik vooraf tegen de moeder van Bully aanliep. En ze deed zó lief en aardig. Het kwam slecht uit vanavond omdat ze uit werk tractaties moet maken voor Bully (is net jarig geweest) en het wordt anders zo laat. Ze voelde zich duidelijk ongemakkelijk en opgelaten 'want ik zou het zeker snel willen'. Nee hoor, zei ik, als het gesprek maar komt. Aan haar houding te merken heeft ze geen idee dat ik haar op de achtergrond heb gehoord die avond en ze oogte banger voor mij dan ik voor het gesprek. Ook alweer zo'n eye-opener. Lang leve de drukke agenda's: het gesprek kan niet voor maandag. Nou ja, maakt niet uit: als het gesprek maar komt.

En mijn zenuwen zijn (voorlopig althans) over. Nu nog bekijken hoe hij zal reageren, maar ik maak me geen illusies. Onzeker ben ik in ieder geval niet meer! En als ik het kan, kan Oudste het ook, hihi.

Nov 23, 2008 at 21:23 o\clock

A turn for the worse

by: casa

En toen had Oudste ineens enorme pijn in zijn been. Het zou niet de eerste keer zijn dat heftige groeipijnen hem parten speelden, maar deze keer hadden Manlief en ik allebei een niet pluis-gevoel.

Massage, paracetamolletje, aandacht, begrip...niks hielp. Pijn, pijn, pijn, huilen, huilen, huilen..

Toen ik hem kwam halen uit school huppelde hij me tegemoed. De pijn was over. Het was overgegaan precies op het moment dat de juf zei dat er niet mocht worden gevoetbald die dag. Gek hè?

Die avond belde ik de ouders van Bully, de maat was vol. Ik was tot aan mijn tanden gewapend toen ik hem aan de lijn kreeg. Maar hij reageerde verrassend meewerkend en oplossingsgericht: een afspraak om samen te praten was snel gemaakt. Maar tijdens het gesprek hoorde ik haar tieren op de achtergrond: "en *** dit en *** dat..." 

(*** is in dit geval de naam van Oudste uiteraard)

Maandag heb ik een gesprek geregeld met de juf. En een dag later ga ik naar de ouders van Bully. Ik ga alleen. Zij zullen er samen zitten.

Ik ben bang, nerveus, ik durf niet. Ik zou het liefst lafbekken en afzeggen. Maar hoe kan ik leren dat Oudste voor zichzelf moet opkomen als ik niet voor hem opkom...laat staan voor mezelf?

Lieve jongen, voor jou, maar ook voor mij...

(ik zou een miljoen maal liever deze achtbaan nemen dan het gesprek....maar het plaatje spreekt wel voor het  "daarkomtie gevoel", het "daargaik gevoel", vandaar)

 


 

Nov 22, 2008 at 17:07 o\clock

De lage heupbroek

by: casa

Ik had een nieuwe spijkerbroek nodig, dringend, dus vandaag ging ik shoppen. Maar helaas voor mij is het nog steeds, al jaren, voornamelijk heupbroek dat de klok slaat.

Dunne meisjes van een jaar of 15, die bonige staakjes, kunnen al vetrollen lijken te hebben in die dingen, dus je je kan je een beeld vormen van hoe een bijna 38 jarige die 3 kinderen heeft gebaard er in zo'n ding uit ziet. Ik ben niet dik, maar mijn heupen zijn niet verenigbaar met een lage heupbroek.

Het vergt dus nogal wat van je incasseringsvermogen, zo'n pas-sessie. Zoeken naar die ene broek die net wat hoger valt en bij al die missers proberen het spiegelbeeld niet al te diep op je in te laten werken.

Maar ik ben geslaagd zonder dat mijn zelfbeeld een te hoge deuk heeft opgelopen van het kijken naar mezelf in de broeken die het niet werden. 

Nov 21, 2008 at 19:06 o\clock

Handtekening

by: casa

Wij moesten zijn rapport tekenen. Toen ik mijn handtekening zette riep Oudste geschokt dat ik niet zo slordig moest schrijven op zijn rapport. Ik heb hem toen het concept handtekening uitgelegd.

"Oh," zei hij na afloop, "dus het is eigenlijk alleen maar je naam aan elkaar met schrijfletters, maar dan snel met een beetje krassen en een krul."

"Eeeeh ja," concludeerde ik. "Eigenlijk wel."

Nov 19, 2008 at 22:45 o\clock

Echt belangrijk

by: casa

  Doen: AMBER Alerts

Deze site ondersteunt helaas geen flash....anders zou ik de alerts ook op deze site plaatsen.

Wel krijg ik vanaf nu een e-mail als er een kind verdwijnt.

Nov 18, 2008 at 20:58 o\clock

Spuien: rare, irritante mensen

by: casa

Ik zou een verstandig logje kunnen schrijven over een raar gezin. Ik zou het analyserend en verhalend kunnen schrijven alsof ik in control ben en er volledig boven sta. Dat ik het wel zie maar dat het me niks doet.
Ik kan ook uit mijn hart schrijven. Alles neerkwakken, zonder nuance net alsof ik het niet begrijp. Alsof ik me alleen oppervlakkig rot irriteer.

Beide kanten zijn een beetje waar. Maar het laatste lucht meer op en is waarschijnlijk vermakelijker om te lezen.

****

Het gezin rond J.

Oudste leerde op zijn eerste schooldag J kennen en ze werden in de eerste seconde vrienden. Ik heb er menig logje over geschreven. J heeft een jonger zusje en een hele lieve zachtaardige moeder. Zijn vader leek me in het begin een grote lolbroek en een leuke vader. Zo behandelde ik hem dan ook in het begin: hartelijk en joviaal. Maar al snel bleek hij een mean streek over zich te hebben. Bijvoorbeeld: als fanatieke Ajacied gaf hij Oudste (destijds tijdelijk overgehaald Alacied) een poster van Ajax. Leuk, zou je zeggen. Ware het niet dat hij die poster niet gaf om Oudste een plezier te doen, maar alleen maar om Manlief dwars te zitten. Het ging niet om het kado, maar om de intentie. Hoe anders mijn man, zijn tegenpool, die als bloed-Feijenoorder zei dat Oudste mag zijn voor Ajax of voor wie hij ook maar wil....en dat niet veinsde, maar meende.
De vader van J geeft alleen maar om zijn zoon. Zijn dochter vergeet hij. Letterlijk wel te verstaan! Wij hebben het tot tweemaal toe op het schoolplein kunnen aanschouwen. Vader en zoon in matching outfits en dochter er huilend en vergeten achteraan hobbelend. Kippenvel krijg je ervan.

Oudste werd minder en minder vrienden met J en J werd met de dag een naarder ventje. Een Bully. Oudste kwam steeds vaker naar huis met verhalen dat J de baas speelde en gemeen was....en duwde.  

De moeder van J is een schatje. Ze zag dat Oudste en J minder met elkaar speelden en vond dat jammer. Oprecht jammer. Ik vond J inmiddels een k**-kind, maar dat wilde ik haar niet zeggen. Wederom: het gaat om de intentie en die van haar was goed. Toen ik zwanger werd van Jongste gaf de moeder van J aan dat ze blij voor me was (ze wist dat we er ook deze keer weer de nodige moeite voor hadden moeten doen) maar ze gaf ook aan, heel kwetsbaar, dat ze er veel moeite mee had. Ze had ook zo graag een derde gewild, maar hij wilde dat niet. Ze was ooit per ongeluk zwanger geworden van een derde maar dat werd een miskraam. En ze vond het zo naar om geen derde meer te krijgen. Toen haar dochter ook naar school ging vertrouwde ze me toe dat ze het zo afschuwelijk en zo leeg vond in huis. Zo stil. De kinderen werden groot en ze vond het zo naar en ze kon het niet verkroppen....

En nog geen half jaar later was ze wéér, per ongeluk zwanger van de derde. Met 44 jaar oud is ze blijkbaar zo vruchtbaar als lavagrond: tot 2 maal toe op rij "per ongeluk" zwanger! Ze vertelde me dat ze zo hotel-de-botel zo blij was. Hij vertrouwde me een andere dag toe dat hij het niet zo zag zitten. Dan kon hij niet meer met J dit en niet meer met J dat. Hoe de dochter in zijn wereldbeeld staat was toen wel heel erg pijnlijk duidelijk. Zij vertrouwde me toe dat het haar niet uitmaakte wat het zou worden, dat J een broertje wilde en het zusje een zusje wilde. Ik durfde niet te vragen waarom toekomstige paps zo pijnlijk duidelijk niets wenste.

J (vanaf nu Bully genoemd) maakt inmiddels de dienst uit in de klas. En ik moet zeggen dat Oudste zich kranig weert. Bijvoorbeeld: Bully bepaalt wie er bij het buiten spelen gaat ("mag") voetballen en wie in welk team zit. Oudste moet altijd met de verliezers meedoen. Oudste vertikt dat: hij laat zich niet zeggen waar hij moet spelen. Hij gaat dus expres eigen doelpunten maken omdat hij "niet in dat team zit omdat Bully dat zegt". Bully raakt daardoor gefrustreert en duwt Oudste heel hard weg. Vaak. Meerdere keren per week.

Ik vind mijn Oudste een kei: hij vindt zijn eigen weg en ik vind zijn oplossing briljant. Het is zijn eigen stijl. Maar dat duwen zat me zo dwars. Ik leer hem om nooit terug te slaan, maar je rond laten meppen is toch wel het andere uiterste. Ik heb dit weekend daarom, tegen het beleid van de school in, gezegd dat hij na een waarschuwing aan het adres van Bully mag terugduwen.

Oudste floot me terug en zei me dat hij zelf mag bepalen hoe hij zich gedraagt op school.
Ik zei okay. En ik meende het. Ik berust. Ik ben tevreden en trots.En ik heb vertrouwen in hem.

Wat me nu dwars zit is dat Oudste al wel zijn ding heeft gezegd maar ik nog niet. Na alle opmerkingen van de vader van Bully die ik glimlachend over me heen heb laten gaan, wilde ik voorbeeld nemen aan mijn Oudste. Bully heeft Oudste niet uitgenodigd voor zijn verjaardag. Oudste vindt dat helemaal okay. Maar ik had zo gehoopt de vader van Bully vandaag op het schoolplein te treffen. Want meneer-jofiaal-met-de-mean-streek zou zeker over de verjaardag begonnen zijn. Over het feit dat Oudste niet mag komen. En volslagen tegen mijn karakter in zou ik vandaag mijn hart volledig hebben gelucht over dat k**-jong van hem.

Nov 16, 2008 at 17:02 o\clock

Het bos, re-re-re-[...]-revisited

by: casa

Maar dit keer was het: Ons Bos featuring Papa!
Is  me dat even genieten met z'n allen! Superdeluxe, zo met ons gezin compleet.

Het was wat fris, dus Jongste kreeg een mutsje op. We hadden niet kunnen bevroeden dat hij zo dol zou zijn op dat ding dat hij 'm niet meer af wilde zetten. Het heeft aardig wat glimlachjes van medewandelaars ontlokt. Manlief wilde graag met de wagen rijden: dan lachten er veel dames naar hem en zijn zoon.

De geitjes zijn een verplicht nummer. Middelste is een soort Geitjesfluisteraar.

De Casa proudly presents: The Goat Whisperer!

 

 Al die keren dat we gingen zonder papa mocht Oudste niet op de tankwal: ik ben best stoer met drie kinderen alleen, maar er zijn grenzen! Maar nu Manlief er eindelijk bij was mocht hij wel.  Aan zijn blik te zien was dat wel okay. Hij kan zich niet eens meer herinneren dat hij er ooit eerder op is geweest (toen bestond Jongste nog niet). Dat mama er op dezelfde leeftijd ook op is geweest vindt hij interessant. Hij begrijpt alleen niet waarom de tanks die wal niet hebben opgeblazen destijds, toen in die oorlog. Volgens hem moest dat makkie zijn.

Jongens blijf nu zitten, kijk in de camera, we willen een foto van jullie allemaal, zit nou niet zo onderuit, nee, iets meer naar links, nee, jullie moeten, ....., ach laat maar: zo is de foto ook wel leuk!

Is de herfst niet mooi?

Ik hou van dode dingen... 

...en van kleine dingen die me opvallen...

En oudste wil niet naar huis.

Maar eenmaal thuis is daar de tv... 


 

Nov 15, 2008 at 14:43 o\clock

Mijmeren

by: casa

Even een huishoudelijke mededeling: Dat ik de laatste tijd zoveel logjes heb gemaakt over Oudste wil niet zeggen dat ik minder hou van mijn andere twee Daltons hoor. Het kwam toevallig zo uit.

Nu Jongste rondhobbelt door de kamer heb ik steeds vaker mijn handen vrij om weer met Middelste te dollen. Hij heeft van de drie -oh hoe typisch voor de Middelste in het gezin- relatief de minste aandacht gekregen en heeft daar relatief het meest onder geleden. Mama kon niet met hem puzzelen of stoeien of boekje lezen, want ze was flesje aan het geven, of net een luier aan het doen, of ze moest Oudste naar Judo brengen, of...
En nu ik meer tijd met hem heb zie ik hoe hij daarvan geniet. Het is een heerlijke dondersteen, een boeffie. En oh zo dol op knuffelen.

Jongste is een brok dynamiet. Hij lacht harder dan de pijngrens en hij heeft iets weg van een beertje. Stevig, sterk en knuffelig. En oh zo vrolijk. Als je zijn kamertje binnenkomt als hij zijn slaapje heeft gedaan, vind je hem steevast gierend van de lach in bed. En hij gaat zo hard schateren als je hem kietelt dat het pijn doet aan je trommelvliezen. Ik ken geen kind dat zo slecht tegen kietelen kan. Hij heeft nu de heerlijke leeftijd dat hij sterk wordt beïnvloed door zijn omgeving. Hij gaat huilen als hij een kindje hoort huilen en hij lacht terug als je naar hem lacht. Dus wat gebeurt er als zijn broers naar hem gillen...juist.

Oudste was van de cijfertjes, Middelste is een gymnast met een geweldige controle over zijn lijf en Jongste is van de knopjes en priegelvingertjes.

 

 

Nov 15, 2008 at 11:17 o\clock

Vroegâh

by: casa

Ik ben van de kom eet je bie-ba-boe-ba-bord nou leeg generatie.
Van de beugelbekkie pestbril generatie.
Van de ha ha ha je vader generatie.

Ik zit nu met verbazing te kijken naar editie 29. Kinderen voor kinderen is professioneel geworden. De kinderen playbacken. Ze playbacken. Heb je het ooit zo zout gegeten? Kinderen voor kinderen is playback geworden.

Nov 13, 2008 at 21:33 o\clock

Het Sinterklaasjournaal

by: casa

sin·ter·klaas de; -klazen 1 m sinterklaasavond 2 m,v iemand die Sinterklaas voorstelt

Sin·ter·klaas de; m H. Nicolaas, bekend om zijn barmhartige liefde 

jour·naal [zjoernaal] het; o 1 -nalen dagregister van de gezagvoerder van een schip 2 -nalen een van de hoofdboeken van de boekhouding 3 -s televisieprogramma met het nieuws van de dag

Het Sinterklaasjournaal met Dieuwertje Blok.  Dat moet dan zijn een televisieprogramma met het nieuws van de dag over de man met zijn barmhartige liefde.

Maar het gaat pas leven als je zegt: Met Bram van der Vlugt als Sinterklaas en Erik van Muiswinkel als Hoofdpiet. Uberhoofdpiet Piet Römer is allang met pensioen en Pakjespiet Michiel Kerbosch helaas sinds vorig jaar ook. Maar Marc-Marie Huijbregts is een briljante Sorrypiet.

Oudste kon niet wachten tot het Sinterklaasjournaal dit jaar weer zou beginnen. Maar nu vandaag, na twee afleveringen is hij (op een haar na 7) erachter dat het nep is. Het gaat elk jaar weer fout en het komt elk jaar op het laatste moment weer goed. Dat is toch gek? En de stoomboot kan niet zweven. Papa probeerde het nog even, maar Oudste was onvermurwbaar: ballonnen okay, maar die boot is te zwaar, die kan niet zweven. Dus het is nep. Het zijn leuke, spannende verhaaltjes voor de kinderen op weg naar 5 december.

Observatie - Analyse - Conclusie.

We hebben toegegeven dat hij gelijk heeft. Niet dat we een andere keuze hadden, trouwens. En hij was niet boos en niet verdrietig. Hij was trots en tevreden. Iets klopte niet en hij had gelijk. Hij heeft beloofd het niet te verklappen aan zijn broertjes of aan de buurjongen.

Sinterklaas bestaat vooralsnog nog wel. Daar werd geen seconde aan getwijfeld. Gelukkig, ergens is hij nog steeds een kleine jongen van nog net geen 7.

Nov 12, 2008 at 23:02 o\clock

48 hours

by: casa

The Powers That Be gaven eergisteren zomaar de boodschap dat Oudtse vandaag mocht (lees: moest) afzwemmen. Dat is kort tijd!

Maar daar ging hij...

En van niemand minder dan van meester Kees kreeg hij...zijn tweede diploma.

Meester Kees was er voor A...

...en nu ook voor B 

Nov 9, 2008 at 12:46 o\clock

Wii-kend

by: casa

Er is niets op deze planeet dat Oudste liever wil dan een Wii. Dus toen mijn vriendin en haar vriend met hun Wii langskwamen was hij in de zevende hemel. Hij heeft de hele avond kunnen bowlen, boxen en golven. Toen Jongste en Middelste al naar bed waren mocht hij nog opblijven en op de Wii spelen. De vriend van mijn vriendin vond de Thomas-treintjes van Middelste wel erg leuk en zat ermee te spelen.

"Hé Oudste, mag ik die treintjes hebben?"
"Nee, die zijn van mijn broertje."
"En als ik nou de Wii achterlaat? Dan ruilen we."
"Nee, dat is zielig voor Middelste."

Wat een wereldvent is die zoon van mij. Ik spatte zowat uit elkaar van trots.

Nov 9, 2008 at 09:56 o\clock

De leugen regeert

by: casa

En toen zat ik gisteravond ineens in de positie dat ik Manlief wel moest vertellen wat Oudste en ik aan Sinterklaas gevraagd hebben. Ik baal daar zo ongelooflijk van! Het enige dat we nu nog kunnen doen is geheim houden dat papa het al wel weet...maar voor mij is de lol er wel vanaf.  Man, wat ben ik hier sjachereinig over. Wat mij betreft kunnen we nu net zo goed Oudste vertellen dat mama het kado koopt en dat Sinterklaas niet bestaat.

Maar dat doe ik natuurlijk niet. Papa zal heel verbaasd kijken op pakjesavond en Sinterklaas zal de credits krijgen. En ik zal samen met Oudste gniffelen omdat het geheim houden zo goed gelukt is.

 

Nov 6, 2008 at 19:41 o\clock

Een flinke dosis geluk

by: casa

De personeelsvereniging van de dienst waar Manlief werkt is vorig jaar opgeheven. Als gemeenteambtenaar kon hij toen lid worden van de pv van de gemeente. Nu blijkt dat die pv een handvol vakantiehuisjes bezit. Als je lid bent van de pv kan je je aanmelden om een van de huisjes te huren. In de schoolvakantie geldt een lotingssysteem.

Nu staat één van de huisjes in Frankrijk, in een mooi vakantiepark midden in de cognacwijngaarden. Wij hebben ons ingeschreven voor de zomervakantie, maar we hadden niet de illusie dat we veel kans zouden maken. Wij zijn niet alleen afhankelijk van de schoolvakanties, maar ook van het dienstrooster van Manlief: wij kunnen alleen op vakantie in het über-hoogseizoen en konden ons maar inschrijven voor precies 1 periode.
Ik weet niet hoeveel gemeenteambtenaren er zijn in een gemeente met meer dan 100.000 inwoners en ik durf niet eens te gokken hoeveel daarvan zich hebben ingeschreven voor dàt huisje in precies díe periode voor een krankzinnig spotprijsje.

Vandaag plofte er een brief van de gemeente op de mat.

En wie schetst mijn verbazing?

Wij gaan in de zomer van 2009 twee weken naar Frankrijk!

Ik ben zo gelukkig!

Dit is 'm! 

 

Nov 3, 2008 at 22:56 o\clock

The only thing we have to fear is fear itself

by: casa

Zo langzamerhand begin ik de enorme faalangst van mijn oudste zoon te doorgronden. Eindelijk, zo moet ik zeggen. Hij is op een haar na zeven jaar oud en het heeft flink wat tijd gekost voor ik zover was. Ik begon met een ongeduldig gevoel van onbegrip voordat ik het begon te begrijpen. Toen volgde een fase van proberen te helpen. Zoeken naar handvatten voor hem. Het lastige is dat ik zelf ook faalangstig ben en dus moeilijk kan overbrengen wat ik zelf niet in huis heb. Daarbij lijkt hij niet echt op mij dus wat voor mij werkt hoeft niet persé voor hem te werken. Maar we hebben een stadium bereikt dat ik denk te weten hoe ik ermee moet omgaan. Althans, op zijn minst hoe ik een moeilijke horde voor hem niet erger maak met mijn goede bedoelingen. Als de volgende crisis zich aandient ben ik wellicht weer volledig het spoor bijster, maar vooralsnog ben ik hem een paar stappen voor.

Vandaag echter, heeft hij zelf een horde of twee genomen. Volledig op eigen benen. En dat is zo veel mooier. Hij kon een ware triomftocht naar huis maken.

Een toets en de zes meter onder water.

Hij is klaar voor diploma B, ruimschoots. Alleen dat gat op 6 meter lukte hem niet. Nou ja, eigenlijk wel, maar door de faalangst niet meer. Hij kon het wel en toen werd hij bang. Bang voor het proberen, bang voor het niet halen, bang voor "wat als het de volgende keer niet meer lukt?". Dus vanaf toen kon hij het niet meer. Hij kwam keer op keer ruimschoots voor het einde alvast maar boven water. Ik heb hem gezegd dat ik trots op hem ben. Dat ik trots ben op het proberen an sich. Dat ik een staand applaus geef wat hij ook doet: proberen is het mooiste resultaat. Dat het niet erg is als het niet lukt. Dat hij nog best 3 jaar mag doen over diploma B en dat hij ook mag stoppen als het echt, echt niet lukt. Het ging erom dat hij leerde zwemmen en dat kan hij. We hebben geoefend met opa. We hebben geoefend met papa. En met hen zwom hij 9 meter onder water....maar met zwemles, met dat gat lukte het weer niet: hij kwam na 4 meter boven water. Hij durfde niet, want hij zou wel eens kunnen falen.

Nu ben ik nooit aanwezig bij de zwemles: Opa gaat altijd met hem.  Het is hun moment. En vanavond ging de telefoon toen ze weg waren. Opa belde vanuit de kantine van het zembad: Oudste was net twee keer 5  èn twee keer 6 meter onder water door het gat gezwommen. Maar ik mocht niet laten merken dat hij had gebeld, het moest een verrassing zijn. Ik had de grootste moeite om mijn gezicht niet blij te laten zijn toen hij thuis kwam....

* Echt? Twee keer 5? Hoeveel is dat?
* 10!
* En twee keer 6?
* 12!
* En 10 plus 12?
* 22!
* Een zwembad is 25 meter lang: jij bent dus bijna onder het hele zwembad door gezwommen! door 4 gaten!
* Nee, niet bijna, want voor mijn A ging ik door 3, dus ik ben onder het hele zwembad door gezwommen door 5 gaten!

Way to go my son....je hebt een paar hele grote hordes genomen. Dat je de onverwachte toets op school vanmiddag een makkie noemde maakte dat ik begreep waarom je zo huppelde op weg naar huis. Er was iets van je schouders gevallen. Ik probeer me jouw ochtend voor te stellen en zie je verschrikte gezicht zo voor me op het moment dat de juf zegt dat er een toets komt. Dat je uit je hoofd 2 maal 6 en 10 plus 12 zonder nadenken kan oplepelen en zelf bedenkt dat je dan nog 3 meter tekort komt voor 25 vind je niet bijzonder, dat vind je nog makkelijker dan makkie...is dat niet raar? Dat je twee broertjes naar je opkijken, dat jij de enige bent die ze op kan beuren en dat niemand ze zo hard kan laten lachen als jij vind je makkie. Dat elk hondje onderweg naar school net zo dol op jou is als jij op hen vind je makkie. Dat jij snapt dat de aarde om de zon draait en de maan om de aarde en dat we dag en nacht hebben omdat de aarde om zijn as draait vind je makkie...Lieve schat, jij snapt niet dat het voor anderen geen makkie is....wij zijn simpele zielen...;-) 

Een toets, de 6 meter....we zijn er nog niet, maar zelfvertrouwen bouwt mijn oudste met kleine en grotere bouwstenen en deze 2 bouwstenen van vandaag waren voor hem voor een draagmuur.