Zindelijk of niet zindelijk, that's the question
Middelste had er veel moeite mee en hij is er veel later mee dan Oudste was. Maar goed: elk kind zijn eigen tempo. Het duurde lang voordat hij het überhaupt voelde gebeuren, zelfs al stroomde de urine langs zijn beentjes. En eerlijk is eerlijk: poep voelen aankomen kan hij nog steeds niet. Maar hij was voor wat betreft plassen helemaal zindelijk, zelfs 's nachts. Hij was het.
En nu we zijn weer volledig terug bij af, zelfs met plassen. Hoe het kwam, ik weet het niet, maar het leek een glijdende schaal. Hij is van zindelijk in stapjes teruggegleden naar 100% luier. Hij doet zelfs niks meer op het potje of de wc. Een vraag "moet je een plasje" of "ga je even op het potje" resulteert in een gigantisch huiltirade, een tantrum. En het is inmiddels veel te koud om hem in zijn blootje rond te laten lopen. Op advies van "de geleerden" laten we het onderwerp even helemaal met rust. Over een paar maanden proberen we het weer. Het enige is dat hij het wel moet melden als hij heeft gepoept omdat hij er geen uren mee moet blijven rondlopen. Met zijn gevoelige huid is dat boenen op die aangekoekte poep vreselijk. Maar ook dat melden doet hij niet. Hij lijkt zelfs niet te snappen wat we zeggen.
Dus we laten het maar compleet rusten. Nog steeds (weer) 2 in de luiers, nog steeds (weer) geen ruimte in de grijze container. Nog steeds (weer) om en om poepluiers en nog steeds (weer) om en om kinderen die uit hun luiers knallen. Nog steeds (weer) overvolle luiertassen als we op pad gaan en nog steeds (weer) een godvermogen kwijt aan die luiers.
