Repelsteeltje

Op het CB woog je 9,8 kilo schoon aan de haak.

Tijdens het wachten op de dok gaf ik je je fruitje.

Het fruitje ging schoon op.

Zo, zei ik. Nu ben je een tientje. 

Ik heb een ex-collega die een zoon en een dochter heeft. Zijn kinderen zijn net zo'n beetje uit de pubertijd. En vanaf moment nul kunnen die twee niet met elkaar overweg. Niet als kleuters, niet als kinderen en niet in de pubertijd. Zus heeft zelfs eens gezegd dat ze hoopte dat Broer geen kinderen zou krijgen want daar wilde ze geen tante van zijn.

Een van onze redenen om na de eerste Dalton door te gaan was wel degelijk de hoop en de wens dat we kinderen zouden krijgen die met elkaar konden spelen. Maar het verhaal van die ene ex-collega spookte af en toe wel eens door mijn hoofd. Wat nou als ze niet met elkaar overweg kunnen?

Al snel bleek dat we ons op dat vlak over Oudste en Middelste geen enkele zorgen hoefden te maken. En nu Jongste er is begint er weer iets moois te groeien. Een nieuwe dynamiek met drie. En ze zijn zó dol op elkaar.

Vanmorgen moesten we met Jongste naar het consultatiebureau voor 2 prikken. Jongste krijste het uiteraard uit van schrik, pijn en drift toen die naald in zijn beentje werd gejast. En bij het tweede beentje weer, maar dan nog wat harder. (Je weet wel, dat dat kind na die eerste huil-schreeuw alleen maar zijn mond wijd open heeft en dat er geen geluid uit komt. Dan zie je die lipjes blauw worden en als moeder begin je dan aan je kind te schudden: "inademen jongen, ìnademen!")

Oudste kreeg tranen in zijn ogen en vond het heel zielig. Hij begon Jongste te troosten terwijl er een traan over zijn eigen wang biggelde. Middelste keek met hele grote verschrikte ogen en bleef maar vragen: "wat is er met hem, wat is er met hem?"

Het leven is spannend en heeft een boel in petto. Er komt veel op je pad. En helaas ook een hoop narigheid. Maar als je onderdeel bent van deze drie Daltons die zo lief voor elkaar zijn, kan je denk ik de hele wereld aan. Mijn zonen gaan het spelletje spelen met een voordeeltje.