Een heel groot dapper kind
De avond van te voren moest hij huilen omdat hij niet wilde. Hij vond het niet eerlijk dat hij voor de derde keer moest worden geopereerd. Ik kon niet anders dan het met hem eens zijn.
's Ochtends ging hij om half 8 samen met papa de deur uit met een bleek en zenuwachtig en ernstig gezichtje.
Hij had praatjes voor tien bij de anesthesie ("ik ga ècht niet in slaap vallen!) en stoere verhalen achteraf dat het infuus geen zeer deed. ("Die prik deed ècht geen pijn, ècht niet!!")
Hij had heel, heel veel, erg veel pijn in de bijkomkamer en even later was hij tipsy van de morfine. ("als ik mijn hoofd schud word ik duizelig, hihihihihi")
Heel klein en kwetsbaar en onbeheersd huilend kreeg ik hem aan de telefoon vlak na de operatie net weer op zaal. (Zou hij gehoord hebben dat ik daar ook van moest huilen?)
Huilend van de pijn was hij weer heel kwetsbaar thuis bij het eerste badje toen het verbandje eraf moest.
Even later was hij weer de denker die zich afvroeg of ze niet te veel hadden weggesneden. ("wat een gekke piemel!" "Nee schat, hij is helemaal niet gek: hij is precies goed zo. Deze winter kan je je naam plassen in de sneeuw!")
Even later trots uit de wc: "ik kon zo maar naar beneden plassen, daar hoefde ik niks voor te doen!"("Klopt jongen, binnenkort kan je met je handen los de pot nog raken." "Echt?" "Ja, echt!")
Eigenwijs op de bank: "moet ik nu echt de hele tijd rustig aan doen?" Manlief en ik wisselen een blik. Fijn zo.
Het was een dag vol emoties. Voor onze grote zoon die alles moest doorstaan, voor de papa die erbij was en voor de mama die thuis moest wachten. Mama had het relatief makkelijk: die had afleiding met de twee jongste Daltons die (oh heerlijkheid) van de prins geen kwaad wisten.
Voor ons geldt nu, zo aan het eind van de middag, eigenlijk ook een beetje wat we hem al die tijd ter geruststelling hebben beloofd: het is minder erg dan toen met die arm.
En nu neem ik nog een wijntje. Mijn zenuwen zijn aan gort.
