Zo uit de piemel
Middelste wilde maar niet zindelijk worden. Hij wilde niet eens zonder luier lopen. Toestanden waren het. Als ik zei dat hij op het potje of op de wc moest plassen schreeuwde hij steevast NEE terug. Wat me verontruste was dat hij het niet eens wilde proberen, dat hij categorisch weigerde zelfs maar op het potje te gaan zitten.
Een paar dagen terug waren wij bezig met het avondritueel toen hij vergat nee te roepen toen wij hem vroegen of hij even op de wc wilde zitten. Toen hij plaatsnam kwam er **oh heerlijke toevalstreffer** een plas. Ik wees naar zijn piemeltje en toen riep hij: "Zo uit de piemel naar beneden. PLONS inne water." We hebben hem uiteraard de hemel in geprezen.
Toen ik de volgende dag vroeg of hij op het potje wilde kreeg ik weer een NEE naar mijn hoofd geslingerd. Toen ik vroeg of hij zo-uit-de-piemel-naar-beneden moest rende hij naar het potje en deed hij een prachtige plas.
Met het hete weer loopt hij deze dagen in zijn blootje rond en maakt hij af en toe een pit-stop op het potje. Zo-uit-de-piemel-naar-beneden. Met zijn gloednieuwe modieuze luierbroekjes is hij nog niet zover, die worden nog vrolijk volgeplast, maar we hebben de eerste cruciale stap gezet.
