Repelsteeltje

Jul 22, 2008 at 21:28 o\clock

Fish meets fish

by: casa

Blub de goudvis leeft in zijn (haar?) kom die staat in de antiek grenen kast. Hij (zij?) heeft Bubbel -de Black Molly- overleefd. Sindsdien zwemt Blub eenzame rondjes in de kom. Echt eenzame rondjes? Nou nee, niet echt. Meerder keren per dag komen Morse en Lewis drinken uit de kom en Blub doet dan altijd even neusje-neusje met ze. Ik doe regelmatig vingertopje-neusje met hem (haar) en sinds kort doet Oudste dat ook.

De 4 Guppen (naamloos) wonen in hun kom op de kamer van Oudste. Ze zijn minder gewend aan menselijk bewegen in hun omgeving, maar ze hebben elkaar.

Vandaag heb ik hun kommen verschoond en heb ik ze klaargezet op het aanrecht voor De Verzorgers voor tijdens onze vakantie.

En man-oh-man wat hebben ze het naar hun zin. Ze zien elkaar en ze hebben een nieuw uitzicht.

Jammer dat ik ze niet op mijn aanrecht kan houden voor altijd. Onpraktisch en niet te verkopen naar Oudste. Maar....wellicht dat ik voor Blub een uitzondering kan maken. Op het donkere steen staat hij (zij?) ook nog wel fashionable. Er zal het een en ander moeten wijken, maar wellicht gaat Blub na de vakntie definitief verhuizen. Dan heeft hij (zij?) wat meer aanspraak... 

 

Jul 21, 2008 at 15:39 o\clock

Dominostenen

by: casa

 Middelste begon. Die klaagde vrijdagochtend over pijn in zijn buik en kondigde vervolgens aan dat hij moest "overspugen". Direct daarna gooide hij zijn ontbijt èn zijn avondeten van de avond ervoor eruit. De rest van de dag was hij maar een halve Middelste.

Zondag ging Oudste. Hij klaagde over keelpijn. Ik weet dan dat hij bedoelt dat hij moet overgeven. En inderdaad: op de terugweg van de speeltuin gooide ook hij zijn eten eruit.

Zondagavond laat ging ik. Tot en met de lunch kwam eruit. Om 11 uur weer en om 2 uur 's anchts weer. Niet dat er toen nog wat te spugen viel, maar daar trok de neiging zich niets van aan. Mijn maag en ik zijn momenteel niet on speaking terms. Ik zit dus nu ziek thuis...

...maar veel tijd en ruimte om ziek te zijn is er niet meer. Want  vanmorgen ging Manlief. Bij hem zijn het nu voornamelijk nog zijn darmen, maar ook hij begint nu steeds witter te worden. Dat duurt nog een uurtje denk ik, dan gaat hij ook.

Vijf dominostenen zijn we: als er één gaat, gaan we allemaal. Voorlopig zit Jongste nog vrolijk aan de limo en aan de pindaknabbels. Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat ik dat zodirect in uitgekotste vorm weer kan opruimen.

Onze vakantie staat voor de deur. Laten we het er maar op houden dat we het dan tenminste achter de rug hebben. Toch?

Jul 20, 2008 at 11:11 o\clock

Laten jullie hem wel een beetje heel jongens?

by: casa

Jul 19, 2008 at 15:00 o\clock

In de AH

by: casa

Op weg naar de kapper loop ik nog even snel de Albert Heijn in om avondeten te halen. Bij de groentenafdeling duurt het lang voordat ik een keuze kan maken. Het is duur, of niet lekker, of het ziet er niet zo goed uit.
Terwijl ik rondloop zie ik een leuke vent bij de groente staan. Ik kijk in zijn wagentje en zie dat hij ook gezinsboodschappen aan het halen is. Even later besluit ik broccoli te kiezen: dan kan Jongste ook met de pot mee eten vanavond, leuk. Ik weet niet zeker of we nog aardappelen hebben en besluit even te bellen om dat te checken. Ik vind Thuis onder de sneltoets en terwijl ik op verbinding wacht kijk ik onwillekeurig om me heen. Mijn blikt treft de blik van de leuke vent, die in precies dezelfde houding  met de telefoon aan zijn oor wacht op zijn verbinding. We schieten allebei in de lach. Ik kijk weer weg zodra ik de stem van Manlief hoor zodat ik me op mijn gesprek kan concentreren. Ik hoor de "hoi schat" van de leuke vent als een soort echo op mijn "hoi schat" tegen Manlief. Ik kijk nog een keer op en merk aan de glimlach van die man dat hij ook hoorde dat we tegelijkertijd verbinding hadden. We groeten elkaar gedag door de pink van de hand die de telefoon vastheeft glimlachend omhoog te steken.
Fluitend loop ik even later de AH uit. Dat was grappig. Soms zijn het die kleine situaties die je dag maken.

 

Jul 16, 2008 at 21:58 o\clock

Dag, lieve kleuter! Dag...

by: casa

Lieve Oudste,

Hier op deze foto werd je één. We hadden een digitale camera geleend voor de gelegenheid en dat ding was voor zijn tijd enorm high-tech: je kon er één floppie indoen voor elke foto. En als je een foto had gemaakt moest je dat floppie eruit halen en verwisselen voor een nieuwe. Aan het eind van de dag stond ik 12 floppies te downloaden in de compu. Ooit ga ik je vertellen over pré-digitaal, maar dat komt later wel.

Jouw verjaardag was destijds zo'n mijlpaal! Ik had een kindje van 1, dat vond ik toen heel groot. En nu word je binnen afzienbare tijd alweer 7...zeven...ze-ven...ZEVEN! Ik kan er niet over uit. Je eerste verjaardag staat nog op mijn netvlies. En morgen is je laatste dag in groep 2. Je hebt lang ´gekleuterd´, gezien je verjaardag, en morgen is dan daar het afscheid.

Na morgen ben je ook in school-termen officieel kleuter-af. En je mag morgen al een hele ochtend 'wennen' in groep 3. Je vindt het spannend, zeg je, zelfs erg spannend, maar je zegt me ook dat je alle woordjes van groep 3 al kent dus je weet niet goed wat je moet doen. Nou ja, zeg je, de letter k is wel moeilijk om te schrijven. Je verraadt met die woorden dat je allang geen kleuter meer bent maar wel graag een steuntje in de rug voelt als bevestiging van tijd tot tijd. Don´t we all.....

Ooit was je onze huilbaby. Ons zorgenkindje. Je huilde 14 uur per etmaal. De eerste 14 weken lang.
Ooit was je het kindje van nog geen 2 (anderhalf, was je) dat alle automerken al kende op het embleem op de motorkap. Ik zag de eigenaar van de bewuste auto zichtbaar stralen van achter zijn geraniums elke keer dat je zijn BMW een kusje gaf op het embleem.
Ooit was je het kindje dat bezeten was van molens en wasmachines. Jouw teleurgestelde "draait niet" was ooit algemeen geaccepteerde taal voor als iets niet pluis was.
Ooit was jij het kind dat elke keer, tot en met de allerlaatste dag op de crèche ontroostbaar heeft gehuild bij het wegbrengen...en
Ooit was jij het kind dat mij weg-bonjourde bij het afscheid op de allereerste wenochtend op school. 'Ga maar bij de andere mama's buiten zwaaien, mama'. Die 2 bewuste dagen lagen niet langer dan 5 dagen uit elkaar.
Ooit was jij het kind dat met mij wilde trouwen 'omdat ik geen echt meisje was'.
Ooit was jij het kind dat dacht dat ik niet kon plassen omdat ik geen piemel heb.

Nu ben je een jongen die zelf lange haren wil, wat anderen (ouders incluis) ook zeggen.
Een jongen die slim is. En lief. En gevoelig.
Een jongen die bij tijd en wijlen brutaal is. En obstinaat.
Een jongen die het verschil tussen ontelbaar en oneindig snapt (en dat hij dat nu al snapt, snap ik weer niet).
Een jongen die zichzelf met breuken leert rekenen en met negatieve getallen.
Een jongen die zijn twee kleine broertjes beter aan het lachen kan maken dan zijn papa en mama.
Een jongen die inlevingsvermogen heeft en het leed van de wereld op zijn schouders wil dragen.
Een jongen die erg intelligent is, maar liever speels.
Een jongen die over-the-top zo blij is met zijn Nintendo DS....die hij eigenlijk pas voor zijn operatie zou hebben gekregen maar stiekem toch een half maandje eerder....

Ergens heb ik, denk ik, mentaal al afscheid genomen van jou als kleuter, want een kleuter ben je in mijn ogen allang niet meer. Zeker niet met je lange dunne lijf en je schoenmaat 34. Maar officieel ga ik nu afscheid nemen van jouw kleutertijd. 

We staan te popelen om de komende jaren verder te gaan en jou verder te zien ontwikkelen.
Maar een beetje pijn doet het wel.

Dag, lieve kleuter...de wereld was ooit een grote lieve, onschuldige plek en je ouders waren zonder fouten..

Dag lieve kleuter...hallo lieve leuke jongen! Ga je met ons mee het volgende avontuur in?

Voor altijd,

JOUW MAMA

 

Jul 13, 2008 at 09:38 o\clock

For lack of a better word

by: casa

Soms kan ik iets alleen maar beschijven met een Engels woord. Dan is er gewoon niet één woord in het Nederlands dat de lading net zo goed dekt als dat ene Engelse woord. Maar misschien is mijn Nederlandse vocabulaire gewoon te klein, dat kan ook.

Hampering. Dat is het woord wat beschrijft wat Jongste gisteren deed. En ik ken geen Nederlands woord dat precies datzelfde zegt in één woord.

We hebben de bakfiets dan eindelijk gekocht. Dat we 'm zelf in elkaar moesten zetten wisten we wel, maar dat er geen beschrijving bij zou zitten wisten we niet. Het enige onderdeel dat in elkaar zat was het achterwiel (godzijdank!) en voor de rest mochten we het zelf uitzoeken met een heleboel stangen, spatborden en lagers en plaatjes, remonderdelen en versnellingsonderdelen. En een hele zak schroeven, boutjes en moertjes. En succes ermee.
Poeh. Het was me het klusje wel want letterlijk alles moest zelf gemonteerd worden. Maar aan het eind van de avond was de fiets bijna klaar. In ieder geval klaar genoeg voor een proefritje. Hier en daar moet nog iets worden afgemonteerd en daarna moet er van alles worden afgesteld en gefinetuned.

Dus voor ik aan mijn punt over hampering kom is een applausje voor Manlief hier zeker wel op zijn plaats zou ik zeggen! Handig met een Hoofdletter H.

Hampering dus. Dit is wat het Engelse woordenboek erover zegt:

Hampering klinkt als helpen, maar dan van de regen in de drup. Een soort van belemmeren, maar dan moet je weer woorden toevoegen en dwarszitten klinkt net te negatief. Met dat ene woord hampering zeg je alles. Het is wat katten doen als ze om je been staan te kroelen als je staat te koken. 

Jongste kan het heel goed, dat hamperen. "Ben je aan het doen, papa?"

Jul 12, 2008 at 10:41 o\clock

Heel hard huilen

by: casa

Het is weer heel erg met het eczeem van Middelste. Gisteravon bij het insmeren moest hij heel hard huilen omdat het zo'n pijn deed en het bloed uit sommige plekken sijpelde. Huilend smeekte hij me: "geen pijn meer mama, geen pijn meer!"

Toen moest ik inwendig, in mijn hart ook heel hard huilen.

Jul 10, 2008 at 18:16 o\clock

Uitgeluld

by: casa

Ik heb het nooit zo'n leuk boek gevonden: "Raad eens hoeveel ik van je hou".

 Het gaat over een lief klein haasje dat probeert uit te leggen hoeveel hij van de grote haas houdt. Maar telkens als hij een voorbeeld noemt overtroeft grote haas hem. Het kleine haasje zegt bijvoorbeeld: "ik hou van jou zo hoog als ik kan springen." En dan zegt grote haas dat ook, maar omdat hij een grote haas is kan hij hoger springen. En dat dan het hele boek door.

Ik vind dat heel irritant. Zeg dan gewoon dat je het heel fijn vindt dat die kleine dat zegt! Op het laatst denkt het haasje iets te hebben gevonden: ik hou van jou tot aan de maan. En dan valt hij in slaap en dan nóg moet die grote haas het laatste woord hebben. Dan zegt hij tegen het slapende haasje: "ik hou van jou tot aan de maan en terug."

Smartass.

Het ligt blijkbaar aan mij, want mijn kinderen hebben bij het voorlezen altijd genoten van dit boek.

Vandaag zei ik en passant tegen Oudste dat ik van hem hou. Oudste gaf me direct een knuffel  en antwoordde dat hij meer van mij houdt dan ik van hem. Oh ja, zei ik, ik hou van jou tot aan de maan en terug. Want ik mag het dan een stom boek vinden, houden van tot aan de maan en terug vind ik een leuke manier van uitdrukken.

Oudste antwoordde: "Ik hou oneindig keer tot aan de maan en terug van je".

Toen was ik uitgeluld. Op alle fronten.

 

Jul 9, 2008 at 19:52 o\clock

Baas onder/boven Baas?

by: casa

Net als alle gezinnen hebben ook wij te kampen met zieke en gewonde kinderen. Ik moet zeggen dat wij op het gebied van griep, verhoging en koorts enorm hebben gezwijnd met Middelste en tot nu toe ook met Jongste. Met Oudste hadden we letterlijk elke week prijs en was het continu tobben. Daartegenover staat nu dat we op het koorts-vlak met die jongste twee overal tussendoor fietsen. Ik kan de keren dat Middelste koorts had op 1 hand tellen. Ongelooflijk maar waar. Ook zijn we pas met één kind van de drie in de amandelen-malle-molen geweest. Ik kan zat gezinnen met andere verhalen.

Bijzondere en langduriger narigheden kennen we ook. Zwaar eczeem, bijvoorbeeld. Alledrie hebben ze er op een moment last van gehad. Twee van de drie zijn er toch overheen gegroeid, dat lijkt me geluk hebben. Er is er 'maar' eentje waarvan we nu bijna met zekerheid vast kunnen stellen dat hij er niet overheen gaat groeien, maar dat we ermee moeten gaan leren leven. We hebben er vrij zware medicijnen voor, maar we hebben het wel onder controle. We hebben in het verleden ook een keer de schrik gehad van het RS-virus. Hoe afschuwelijk en angstaanjagend het ook was, we zijn in zeker opzicht ook daar doorheen gezwijnd. Want hij was niet piepjong of pasgeboren en hij heeft het op eigen kracht gered. Eigenlijk staat bovenaan het nare lijstje de gebroken arm van Oudste. We hebben zijn arm gezien in een S-bocht, we hebben zijn pijn meebeleefd bij het zetten van de breuk en we hebben met hem die operatie beleefd en het achteraf verwijderen van de pennen. Dat de pijn zo erg was maar voornamelijk dat hij zich zo bewust was van de pijn en daarvoor zo bang was, was denk ik het ergste. Dat gezegd hebbende is zijn arm inmiddels volledig hersteld. De littekens zijn mooi opgeknapt in de loop der tijd en in niks lijkt er sprake te zijn van restschade.

En dan hebben we gek genoeg ook een heel scala aan 'standaard' problemen nog nooit gehad. Ondergetekende was in haar tijd als klein meisje een wandelende oorontsteking. Mijn KNO-arts kon waarschijnlijk alleen al met mij als patientje een tweede huis aan de Rivièra financieren: mijn trommelvliezen zijn een vergiet dankzij ontelbare keren buisjes en door laten prikken. Maar die Daltons van ons? Nog nooit. Nul oorontstekingen in cumulatief bijna 11 kinderjaren.

Sterker nog...er is geen kind van ons dat ooit een antibiotica kuur heeft gehad. En ik geloof zeker te weten dat ik niemand ken die dat kan zeggen in (cumulatief) 11 kinderjaren. Nog nooit! Is dat niet bizar?

Dus waarom deze moeder in standje paniek slaat als Jongste een keer 40 graden meet en naar zijn oortje grijpt moge duidelijk zijn....deze moeder is bij nummer drie nog net zo'n stresskip als bij nummer één. Geef me een gebroken bot en ik weet het wel, maar zodra het naar zijn oor grijpt en het koorts meet verlies ik mijn verstand.

En aan het eind van de dag heeft hij nog steeds geen oorontsteking. Wel zitten al zijn holtes tot en met de buis van Eustachius dicht, heeft hij koorts en is hij niet blij. En ook al moet je oppassen met holtes die dichtzitten omdat dat vragen is om ontstekingen, zijn we met een spray naar huis gestuurd. En Jongste eet nog steeds alles wat los- en vastzit. En hij huilt een record van 15 minuten per dag.

Ik chargeer. Ik overdrijf. Opzettelijk. Maar de kern van waarheid zit er wel. Ik heb me vandaag zo druk gemaakt om ‘een keertje ziek zijn' van mijn Hollands Welvaren dat ik mezelf af en toe even met mijn grote neus op de feiten moet drukken.

 

 

Jul 6, 2008 at 21:39 o\clock

Best wel

by: casa

Vandaag hadden we een feestje en ik wilde iets leuks aandoen. Ik heb zitten wikken en wegen, lopen passen en doen voor de spiegel en ik heb gezucht en gesteund.

Let wel: Manlief vond bijna alles even leuk en settelde ook voor wat ik uiteindelijk heb gekozen. Ik was  minder tevreden met het resultaat: want kijk nou eens "hier" en "hier", want "dat ziet er toch niet uit!" Pfffff...Ik put troost uit het feit dat ik geloof dat dit vrij standaard gedrag is. Voor ons. In ieder geval.

Hoe dan ook...

Het feestje loop welhaast op zijn einde als Oudste ineens roept: "Je ziet er best wel mooi uit mama!" Oudste ziet mijn stralende dankbare lach en lacht tevreden terug. Ik weet dat hij het meent en ik weet dat hij het niet durfde te zeggen en dat het een overwinnig was het te roepen (vanuit achter de deur). Ik lach omdat ik me gevleid voel (hij roept het alleen als hij het echt vindt) en ik lach omdat hij het roept (hij durft het te zeggen).

Oma (van de zijde van Manlief) grinnikt. Oudste had het ook op de valreep tegen haar geroepen eerder deze week en toen had zij terug gezegd dat Oudste nu al meer kon dan zijn vader, want die had dat nog nooit tegen zijn moeder gezegd...de trotse blik van Oudste op dat moment kan ik zo voor de geest halen als ik weer eens wil glimlachen...

 

Jul 5, 2008 at 21:25 o\clock

Je ne sais quoi

by: casa

Middelste en Zij zijn dikke vrienden, Partners in Crime en onafscheidelijk. Net als zijn grote broer en haar grote broer dat ook zijn.

Die oudere broers hebben hun eigen vriendschap. Daar begon het allemaal mee. Maar hoe close die vriendschap ook moge zijn....die van the next generation is welhaast nog bijzonderderderderderderder.

Ze hebben de X-factor samen..en voor de Oudere Jongeren onder ons die niet weten wat een X-factor is: ze hebben dat je ne sais quoi samen...

****

Jul 5, 2008 at 10:56 o\clock

Zomer 2008

by: casa

 Oudste mag al tijden alleen naar het kleine speeltuintje om de hoek. In de zomer mag hij dat ook na het eten. Het is een drukte van jewelste daar: we wonen in een kinderrijke buurt. Met het warme weer worden er de laatste avonden veel waterballonnenwedstrijden (scrabblewoord van jewelste) gehouden. Als Oudste aankondigt naar de speeltuin te gaan is het onmogelijk Middelste thuis te houden, maar hij mag nog niet alleen omdat het speeltuintje voor ons uit het zicht ligt. Dus de laatste tijd gaan we allemaal. Alle Daltons gaan naar de speeltuin. De jongste Dalton kijkt vanuit de buggy naar alles  dat beweegt en vermaakt zich prima. Hij wordt, met name door de meisjes in de speeltuin, behoorlijk ge-entertaind. De drie grootste Daltons doen allemaal mee. Nou ja, de grootste Dalton moet het nog een beetje kalm aandoen, maar in no-time zal hij wel weer het grootste kind van de speeltuin zijn. 's Avonds, als de jongens op bed liggen, loop ik met mijn bezem terug en ruim ik samen met 2 andere moeders de kapotte balonnetjes op.

Terwijl ik terugloop naar huis met mijn bezempie over mijn schouder weet ik dat ik deze tocht nog heel veel zal maken, deze zomer van 2008. 

Ik pruts een ballonnetje over het pompje.
Een andere moeder moet knopen leggen....
we zijn net een lopende band.

Jul 2, 2008 at 14:00 o\clock

Zo uit de piemel

by: casa

 Middelste wilde maar niet zindelijk worden. Hij wilde niet eens zonder luier lopen. Toestanden waren het. Als ik zei dat hij op het potje of op de wc moest plassen schreeuwde hij steevast NEE terug. Wat me verontruste was dat hij het niet eens wilde proberen, dat hij categorisch weigerde zelfs maar op het potje te gaan zitten.

Een paar dagen terug waren wij bezig met het avondritueel toen hij vergat nee te roepen toen wij hem vroegen of hij even op de wc wilde zitten. Toen hij plaatsnam kwam er **oh heerlijke toevalstreffer** een plas. Ik wees naar zijn piemeltje en toen riep hij: "Zo uit de piemel naar beneden. PLONS inne water." We hebben hem uiteraard de hemel in geprezen.

Toen ik de volgende dag vroeg of hij op het potje wilde kreeg ik weer een NEE naar mijn hoofd geslingerd. Toen ik vroeg of hij zo-uit-de-piemel-naar-beneden moest rende hij naar het potje en deed hij een prachtige plas.

Met het hete weer loopt hij deze dagen in zijn blootje rond en maakt hij af en toe een pit-stop op het potje. Zo-uit-de-piemel-naar-beneden. Met zijn gloednieuwe modieuze luierbroekjes is hij nog niet zover, die worden nog vrolijk volgeplast, maar we hebben de eerste cruciale stap gezet.

Jul 1, 2008 at 23:13 o\clock

Meer met getalletjes dan met letters

by: casa

Ik ben in de twee-en-een-half-jaren dat Oudste kleuterde vaak op de 10 minuten gesprekken geweest. Vanavond was dan de laatste van het kleutertijdperk. En het was tevens de leukste.

Juf sprak uit dat ze zich lang zorgen heeft gemaakt over de onzekerheid van Oudste, maar dat er nu een kentering zichtbaar is. Ze ziet een zekerheid en zelfvertrouwen ontwikkelen bij hem. Ik sprak uit dat wij ons lang zorgen hebben gemaakt over de faalangstigheid van Oudste, maar dat we nu een kentering zien.

De school en wij zien hetzelfde beeld: het lesniveau kan hij aan op één been met twee vingers in zijn neus, maar op alle andere aspecten moet hij nog veel groeien. Maar hij is sowieso klaar voor groep 3.

En deze moeder vond het meer dan fijn te horen dat haar kind het goed doet, door de bank genomen gemiddeld tot goed.....behalve dan met rekenen: met rekenen zit hij op niveau groep 4 à 5. Zeggen ze.

Maar dan weten ze nog niet eens dat hij van mij wil weten hoeveel mililiter 0,2 liter is, of dat hij snapt wat de helft is van 3....namelijk één-en-een-half.

Oudtse en ik begrijpen elkaar: wij hebben allebei meer iets met getalletjes dan met letters.