Repelsteeltje

Manlief heeft geen romantisch bot in zijn lijf. Het aantal bloemetjes dat ik in 9 jaar tijd van hem heb gekregen zijn op de hand van een vuurwerkslachtoffer te tellen en onze romantische of nostalgische data meld ik hem een week van te voren. Ik mag van geluk spreken dat hij mijn verjaardag pas één keer is vergeten en dat hij dit jaar maar 1 maand mis zat bij de verjaardag van Middelste. Dat vind ik een goeie score. Dat hij letterlijk 6 van de 7 moederdagen heeft gewerkt valt onder dezelfde noemer.

Zijn idee van van romantiek, van iets liefs en leuks doen voor je lieffie, komt tot uiting als hij met veel moeite een autoradio voor me heeft ingebouwd. Als het niet standaard was en een moeilijke klus was met veel rare draajes en loopjes en zo. Dat hij met spanningzoekers en ik-weet-niet-wat tekeer ging en dan uiteindelijk vol trots kwam melden "je hebt muziek in je auto schatje".

Dus.

Dit weekend, toen we eindelijk samen waren (zie vorige logje), had hij weer iets gepland. Het had voor mij niet zo gehoeven, maar hij deed het graag. Ik dronk liever een glaasje in het schemerlicht, maar hij zat op hete kolen om het uit te proberen.

Dus nu hebben we het. De Subwoofer van ons Dolby surround systeem dat we niet meer gebruiken zit nu ingebouwd in de muziekinstallatie van onze.......Smart.

Tja. Het leest en klinkt zoals het is. We hebben een subwoofer in onze Smart.

Manlief kwam binnen en zei: "pak een CD'tje met de grootste bagger-herrie die je hebt en ga eens luisteren". Ik koos geen baggerherrie, maar dit liedje en OH MY GOD!!!!

Hij had gelijk. Die bas voelde bijna net zo lekker als het moment dat je heel nodig naar de WC moet en dan gaat als je al een uur héél nodig moest plassen. En ik had bijna de CD op repeat gezet met het idee de nacht door te brengen in de auto.

Wow! Een subwoofer in een Smart. Volgende week gaat hij 'm wegwerken voorin (waar dan?) zodat we onze kofferbak (WHAHAHAHAHAHAHA) weer terug hebben.

http://nl.youtube.com/watch?v=sxjo28Jmy_c

 

Voor het eerst in 4 weken...

 ...zijn wij een heel weekend samen.

Hij was er vandaag...en hij is er morgen ook!

Twee volle dagen samen. Wàt een uniekum.

We waren bijna vergeten hoe het werkt als je als gezin met z'n allen bent! De klusjes zijn zo snel klaar dat we bijna met onze duimen aan het draaien zijn van verveling. Bijna, dan hè! Grinnik. 

Mensen, iedereen morgen een fijne dag...wij gaan ervaren hoe het is om nóg een dag samen te zijn als je vandaag al leuke dingen hebt gedaan. 

Het komt 's ochtends rond zessen uit bed en kruipt in het grote bed met zijn DekentjeSpeen (dat is één woord bij ons). Het zegt vastbesloten Papa liggen of Mama liggen (ligt een beetje aan de dag), en vervolgens moet je hem domweg laten.

Probeer vooral niet iets te zeggen of iets te doen, want dan gaat het mis: laat hem gaan! Hij heeft een ochtendhumeur, of op zijn minst moeiste om de dag te beginnen. Hij moet eerst even een half uur ongestoord bij papa of mama liggen met DekentjeSpeen.

En wij? Wij vinden het heerlijk, zo'n knuffelmannetje dat niet wil praten 's ochtends!

Ik heb me vaak, veel zorgen gemaakt om de weerbaarheid van Oudste. Als hij niet naar school durfde omdat de juf hem de dag ervoor een treuzelaar had genoemd. Als hij niet naar school durfde omdat een vroeger vriendje, inmiddels Pestkop, hem zou kunnen uitlachen om wat hij aanhad of om wat hij had beleefd. Als hij huilend uit school kwam omdat Pestkop hem niet wilde laten meespelen of hem had uitgelachen.

De ouders van Pestkop kijken ons niet meer aan op het schoolplein: Oudste wil niet meer bij Pestkop spelen en zij begrijpen dat niet. Ik heb Oudste gezegd dat hij natuurlijk niet hoeft te spelen bij iemand die hem uitlacht en die hem pest! Kom nou toch! Op zich vond ik het feit dat hij daar niet meer wilde spelen wel een teken van weerbaarheid trouwens.

En de laatste tijd zie ik een hele duidelijke verandering, verbetering, bij hem. Hij geeft mij soms een grote mond en hij neemt nee niet altijd zomaar meer willoos voor nee: ik zal soms met redenen moeten komen. Hij kreeg op een moment zelfs een standje van de badmeester zonder dat hij moest huilen (hij grinnikte zelfs dat hij niet zat op te letten). En gisteren kwam die klapper. Hij had op een niet-boze toon tegen Pestkop gezegd toen die weer eens zat te pesten:

Hij zei er sorry achteraan omdat hij bang was dat de juf het hoorde. En ook al heb ik hem uitgelegd dat dat niet hoefde omdat hij volkomen in zijn recht stond, vond ik ook dat feit weer een teken van weerbaarheid.

Het gaat helemaal goedkomen met Oudste...als hij vanmiddag maar niet zakt voor zijn diploma A want dan zijn we, vrees ik, terug bij af.

***********************

Oudste was net zo nerveus als voor een moet-werkje op school, ocharme. Hij moest zelfs een beetje huilen vlak voor het afzwemmen toen hij klaarzat op het bankje en het zwembad afgeladen was met mensen.

Ik was flink onder de indruk van wat ze moesten kunnen (dat hoefde ik allemaal nog niet in mijn tijd voor mijn diploma A!) Bijvoorbeeld: twee baantjes met kleren aan en dan zonder kleren 4 baantjes achter elkaar: 2 baantjes borst en 2 baantjes rug. En ook nog onder water door een gat zwemmen en borst- en rugcrawl....brrrrr. Deze mama heeft watervrees en zou binnen 50 centimeter al in een paniekaanval hulpeloos naar de bodem zijn gezonken. Ik was zo trots op hem! En hij weet het: ik kan beter zwemmen dan mama.

Dat met die 4 baantjes was een verhaal op zich: ze moesten als een potlood in het water springen, dan 15 seconden watertrappelen en dan gaan zwemmen voor die 4 baantjes. Omdat er een vracht kinderen tegelijkertijd afzwemt, gaan ze in porties te water: in 4 rijen staan ze te wachten. Er springen 4 kinderen tegelijkertijd in en na het watertrappelen wacht meester Kees een seconde of wat tot ze ver genoeg van de kant zijn en dan mag de volgende groep van 4 erin.

Oudste stond als derde in zijn rij. Er waren dus 8 kindjes voor hem die circa 20 resp. 40 seconden eerder waren gestart.

Maar Oudste kwam als allereerste uit het water! Manlief en ik keken samen met open mond hoe dat ventje door het water speerde en kindje na kindje inhaalde. Man, wat kan dat kind zwemmen!

Onze Van den Hoogenband heeft zijn eerste diploma .

Kijk hem gaan, daar helemaal voorop!

Alle opa's en oma's waren er, en er waren diploma's en stickers en kado's en iedereen was blij. En iedereen was daar voor hem en dat heeft hij gevoeld en ervaren.

Oudste vertrouwde me vanavond toe dat dit de mooiste dag van zijn leven was.

Wow. 

Mijn kamergenoot is vader van een klein zoontje. Hij en ik hebben het, uiteraard, veel over werk maar ook veel over kinderen. Zijn zoon lijkt qua karakter op onze Middelste. We kunnen prima met elkaar door een bocht. Laatst op weg naar een vergadering kwam ik als eerste aan en hoorde ik iemand zeggen "en daar heb je de eerste Hepie." Ik had liever gehad Jut en Jul, maar voor Hepie en Hepie doe ik het ook als het moet...ik heb ook ander soorten kamergenoten gehad!

Vorige week hadden we het toevallig weer eens over kinderen toen hij vroeg: "toen in Colombia, met die modderstromen, toen was er zo'n meisje dat vastzat en uiteindelijk verdronk, weet je dat nog?"

Ja, natuurlijk wist ik dat nog.

'Ik Google wel even', zei ik. Even later had ik haar laatste foto en filmpje weer te pakken. Ongelooflijk hoe erg. Dat hele verhaal...het was 1985, ze was pas 13 jaar oud. Ze zat vast en het water stond tot aan haar lippen. Haar dooie tante lag te rotten onder haar. Ze was 60 uur wakker gebleven om te overleven. Ze stierf omdat ze in slaap viel. (Ik anno nu: had dan niemand haar hoofd kunnen bovenhouden terwijl ze sliep?)

'Hé, je kan toch nog wel slapen vanavond he?' Vroeg mijn kamergenoot toen hij mijn hoofd zag terwijl ik de Google resultaten bekeek. 'Nee, ik denk het niet', zei ik.

En inderdaad. Die nacht viel ik niet in slaap.

Kennen jullie haar nog??