Repelsteeltje

Onder het kopje "gezinszondag" gingen we vandaag niet naar een speeltuin, maar naar de stad. Bij de gratie CU's zijn ze er nog, die koopzondagen. Gelukkig maar, want gezinnen als wij (gezinnen met ouders die ook in het weekend moeten werken) hebben die zondagen nodig.

Vandaag was een heerlijke dag. We hebben groene limonade gekocht (dat breidt het assortiment thuis van geel en rood een beetje uit en deze smaakt daarbij naar toverdrank heb ik beloofd) en we hebben Pokémon figuurtjes gekocht bij de stripwinkel.

En we hebben.....met z'n allen een terrasje gepakt!

We hadden ons terrasje wel zorgvuldig gekozen (lees: speelruimte voor de Daltons), maar dan nog: we hebben een terrasje gepakt! Ik kan er niet over uit. We hebben wel 2 biertjes kunnen nuttigen en een kaasplankje. En iedereen was blij. Inclusief de uitbater.Het leven was mooi vandaag.

Het was erg onchristelijk, deze zondag. Nee excuses, nu ben ik te cynisch, want christendom heeft hier niks mee te maken. Erg on-Rouvoets, zo op een zondag.

Gek genoeg zijn we dan mede door dit soort zondagen (die de CU niet wil) wel een goed draaiend gelukkig gezin waar Rouvoet dan wel weer voor staat. Hoe tegenstrijdig is da??

Onder het kopje Cruijff-logica nog eentje dan op de laatste dag van het EK. Ik viel zowat van mijn stoel van het lachen toen ik deze las...  

tring-tring

Stem: Met *** ziekenhuis
Ik: Goedenmiddag, mag ik de afdeling urologie van u?
Stem: Gaat het om een afspraak?
Ik: Ja
Stem: Dan bent u al aan het goede adres, dit is het planbureau
Ik: Ah, fijn. Wij vinden ons gezin compleet en nu hebben we een verwijzing van de huisarts voor een sterilisatie
Stem: u of hij?
Ik: Hij natuurlijk, ik heb genoeg doorstaan!
Stem (lachend): Helemaal waar! Wilt u eerst een gesprek of kan de ingreep direct gebeuren?
Ik: Nou eeeeh, meteen kan wel
Stem: Dan heb ik dinsdag een plekje voor u

Er worden wat huishoudelijke mededelingen uitgewisseld en ik hang op.

Ik: Nou Manlief, we hebben een afspraak
Hij: Wanneer?
Ik: dinsdag

Ik zie zijn gezicht even vertrekken (zo snel?) maar vervolgens zie ik zijn vertrouwde relaxde gezicht weer terug.

Hij: dan hebben we daarna even geen sex schat

Manlief staat nu 3e van de 65 deelnemers in de voetbalpoule van zijn werk...

...en hij heeft Spanje als winnaar voorspeld. 

Als Spanje zondag wint hebben "we" de poule gewonnen!

Zo zeg je dat toch bij voetbal? Als hij verliest, heeft hij de poule verloren maar als hij wint hebben we de poule gewonnen? Zo hoort dat toch?

Om maar te eindigen met een Cruijffiaanse uitspraak:

"Het is noodzakelijk dat iedereen er is om het meeste uit zichzelf te halen wat dat dan ook mag zijn." 

Enfin, nadat we onze opvoedkundige technieken onder de loep hadden genomen, namen we ook ons gezinsleven onder de loep. En we werden niet blij van wat we zagen. Het is gelukkig wel duidelijk "hoe het zo was gekomen". Feit is dat we ergens, toen we ‘m weer eens hadden laten vallen, verzuimd hebben ‘m weer op te pikken. Die draad. Wij zijn, toen we erachter kwamen, gaan spoorzoeken en we hebben ‘m gelukkig weer gevonden, die draad. 

Toen we ooit in een ver verleden alleen Oudste hadden, deden we leuke dingen met z'n allen. Met z'n allen was toen 3, ha ha en dat vonden we toen druk! Toen de tweede gozer kwam stopten we tijdelijk met de gezinsuitjes: wij zijn niet de mensen om een pasgeboren baby overal en nergens mee naartoe te sleuren. Na verloop van tijd ging Middelste ook meedraaien in de routine en gingen we met z´n allen weer leuke dingen doen. Helaas kwam onze geoliede machine to a grinding halt toen moeders in de broedperiode van gozer nummer 3 met weeën naar huis werd gestuurd met de dreigende boodschap ´bedrust, or else!´ Toen moest vaders noodgedwongen alles alleen doen. Niet alleen de moet-dingen, maar ook de mag-dingen. Van boodschappen tot speeltuin, van luiers tot boekie lezen, van straffen tot knuffelen. Manlief deed alleen alles thuis en alleen alles met de koters. Mama lag op bed of op de bank zo stil mogelijk te broeden en te hopen op geen weeën. Zeventien lange weken later werd Jongste geboren en in die 17 weken had Manlief met de koters een eigen ritme, welhaast een eigen leven, opgebouwd. Omdat wij de ouders niet zijn om een kleine baby overal en nergens mee naartoe te sleuren....gingen we gewoon door in dit patroon toen Jongste er eenmaal was. Manlief en ik wisselden vanaf dat moment wel eens van functie (hij thuis, ik met 2 weg), en soms deden we héél gek en ging een van ons alleen weg en had de ander alle drie de kinderen (even snel boodschappen halen zonder gedoe, lekker effectief). Maar iets samen met z'n allen hadden we al een week of 30 niet meer beleefd.

Ja maar, we hadden toch geen kinderen gekregen om het lekker effectief te doen? We hadden het toch gedaan omdat we het leuk vonden? Toch? Jongste gaat hard richting één kaarsje op zijn taart: die kan toch allang lekker mee? Wat lopen we nou toch te miepen? Lekker effectief? Duh?

Zo gezegd zo gedaan. We hebben bijna nooit een heel weekend samen, maar we zijn de meeste weekenden wel 1 dag samen. Die dag kan je vullen met moet-werkjes (dat kunnen we heel goed)...maar je kan die ene bijzondere dag met z'n allen ook vullen met mag-werkjes. Wij zijn aldus afgestapt van effectief. We gaan wat leuks doen. Huishouden-shmuishouden: wij gaan wat leuks doen. Wij gaan naar stadsspeeltuinen. Dat zijn grote, goed onderhouden speeltuinen die her en der in de stad zijn gebouwd en die kosten door de bank genomen 50 cent per kind. Er staat zoveel speeltuig dat de kinderen bazurk gaan, er staat een hek omheen zodat papa en mama relatief rustig zitten, het gras is zo schoon dat Jongste (op het gras na) niks in zijn mond kan stoppen....Picknickkleed mee en een tas vol proviand...en Klaar is Casa!!

Wij hebben de draad gevonden en weer opgepikt. Huishouden-shmuishouden doen we wel alleen op de vele, vele, veel te vele momenten dat we toch alleen zijn omdat de ander werkt.

Een week of drie geleden heb ik aan de rem getrokken en Manlief ging volledig met me mee.

Toen we alleen nog maar Oudste hadden, hadden we het helemaal in de vingers, dat opvoeden. We deden het zonder stemverheffing, want ook al hadden we het druk, we hadden nog steeds een lontje en wat reserve. Toen de tweede erbij kwam verkeerden we tijdelijk in een state of shock, zoals dat gaat als de tweede komt. Dit is andere koek met 2 koters! Dit kan bijna iedereen beamen, denk ik. Niks aan de hand, op zich, maar ergens zijn we langzaamaan een andere koers gaan varen zonder dat we dat in de gaten hadden. Verkeerde dingen zijn erin geslopen. De redenen en oorzaken waren op zich allemaal begrijpelijk (ik denk dan ook met name aan de moeizame broedperiode van nummer drie), maar we sloegen toch een klein beetje een verkeerde weg in. Maar een klein beetje scheef is na veel jaren toch een heel eind uit koers. En toen keek ik op, 3 jaar later, en ineens waren we een stel dat ging straffen en dreigen bij van alles en nog wat, bij het minste of geringste, en dat dan met stemverheffing.

Omdat Middelste een IJZEREN wil heeft, kwamen we erachter dat die strafmethodiek nul effect op hem heeft. Ik heb hem ooit eens in een uiterste wanhoopspoging (shame on me) 30 minuten op die derde tree van de trap gezet (naughty spot) en toen heb ik het alsnog verloren. Andermans methode werkt ook niet...Ik ben dus 2 weken geleden vol in de remmen gegaan. Ik heb Onze Eigen Opvoedkundige Trukendoos van Oudste uit het achterste van mijn brein gehaald en afgestoft. En, oh mijn hemel, het werkt net zo goed bij Middelste. Uiteraard is dat zo, zeg ik achteraf, maar ik dacht dat hij zo anders was en dat hij strenger moest...shame on me..

Simpel voorbeeld uit velen: als Middelste bij het avondeten roept dat hij genoeg heeft gehad, steek ik een aantal vingers op: nog zoveel hapjes. Oudste begon meteen te glunderen: dat ken ik nog! Bij elk hapje begint een vinger te trillen en te bewegen en met veel explosie en bommen geluiden verdwijnt de vinger terug in de vuist....bij de laatste vinger (lees: hapje) zijn de explosie-effecten gigantisch. Na een paar dagen wil Middelste al meer vingers dan ik vind dat hij hapjes moet eten en tegenwoordig komen er geen vingers meer aan te pas als we iets eten dat hij lekker vindt. De sfeer is terug aan tafel. Ook als we iets eten dat hij niet lekker vindt. En je had ons eens moeten zien de afgelopen maanden. En dan maar zeggen: bij Oudste hadden we daar geen last van. Shame on us!

Met de straf-methode hebben we ruzie, met de lol-methode hebben we in no-time een kind dat met plezier zit te eten. (En zo ook met aankleden, handjes wassen, opruimen, ...) Maar dat wisten we toch al? Hoe kan het dan dat we het ooit een goed idee vonden om boos te worden als hij geen hap wilde eten?

Onze andere terug op koers volgt later....er is nog meer namelijk!

Neem maar eens een kijkje...je moet wel van heel goeie huize komen om nu nog te kunnen zeggen dat Jongste op Middelste lijkt!

We maken het gezellig
Het is spannend
Ik beleef het ook mee door de ogen van Oudste
We gaan voor Oranje

Maar Manlief werkt en sorry hoor:
Oranje kijken zonder elkaar is gewoon niet hetzelfde

Al geloof ik blind dat hij er met zijn collega's
een feestje van aan het maken is vanavond

23: 40 uur

Weer eens een update van de nachtuil onder de bloggers...hmmm....zo had ik mijn log moeten noemen: niet Repelsteeltje, maar Nachtuil. Maar goed, dat terzijde.

We kunnen weer terug naar normaal. Geen discussies meer over laat opblijven voor wedstrijden en de Oranje vlaggetjes kunnen ook weg. De Welpies laat ik denk ik toch lekker zitten. Ik ben (nu pas) om en vind ze leuk of er nu voetbal is of niet.

Manlief en wij hebben een paar keer gebeld tijdens de wedstrijd en ik heb Oudste in tranen naar bed gebracht. Dat was onze avond. Gezien het nachtritme van alle drie de laatste tijd (nou ja, met name de jongste twee Daltons) vrees ik het ergste voor komende nacht. Dat weerhoud mij er niet van om mijn eigen momentje ontspanning te pakken en ik ga nu een rondje blogland maken.

Maar!! Voor wie zijn we vanaf nu? That's the question! Hier in de Casa is dat duidelijk: voor de poule van Manlief moet dat Spanje zijn...dan zit er wellicht nog wat in het vat...

Mag ik vloeken in de kerk en zeggen dat ik voor Hiddink ben? Nou ja, ik maak er maar een eigen po(u)lleje van! Rechts in de balk....

Op een dag als vandaag, als mijn spiegelbeeld me niet zo aanstaat, als ik mijn wallen teveel zie en mijn buik teveel zie blubberen, moet ik altijd even kijken.

En verdomd als het niet waar is: ik voel me meteen een stuk beter en vind mezelf bijna een lekker ding.

Wát een geweldige school hebben we toch (relatief per ongeluk) gekozen! We hebben van te voren een aantal scholen nader bekeken. En onze uiteindelijke keuze was maar deels onderbouwd met feiten. Op een verdwaald inspectierapport hier en daar na, en verhalen van collega's wiens kinderen er ook naartoe gaan, bleef het toch ook een stukje onderbuikgevoel. En dan is er nog het aspect dat een school best goed kan zijn, maar dat dit nog niet hoeft te zeggen dat die school ook bij jouw kind past. Kortom: je weet nooit of je nu echt de goeie keuze hebt gemaakt. Maar onze keuze heeft erg goed uitgepakt. Ze hebben geweldige initiatieven. Zo mocht Oudste vandaag zijn ik-doos presenteren.

"Vandaag heeft uw kind de ik-doos meegekregen. Het is de bedoeling dat u samen met uw kind de ik-doos vult met spulletjes die belangrijk zijn voor uw kind. Te denken valt aan: knuffel, favoriet leesboek, foto's van belangrijke mensen, speelgoed waar uw kind graag mee speelt, voorwerp dat iets zegt over het werk van de ouders, foto of tekening van broer of zus, alles wat nog meer belangrijk is van uw kind.

Wanneer uw kind de ik-doos weer mee naar school neemt, vertelt uw kind in de kring welke spullen het meegenomen heeft en waarom deze belangrijk zijn. Deze activiteit helpt bij de uitbreiding van de woordenschat, het vormen van goede zinnen en een goed lopend verhaal. Natuurlijk is het ook een goede oefening in het spreken voor een grote groep."

Samen hebben we zijn ik-doos gevuld. Dat was al een feestje op zich. Zo had hij bijvoorbeeld papa's pieper meegenomen en hij hoopte maar dat die zou afgaan midden in de les. Het was een geslaagde oefening zonder dat Oudste in de gaten had dat hij oefende.

Gisteren viel er een brief van de school op de mat: Middelste mag komend jaar instromen in groep 1. In het staartje van het jaar weliswaar, maar toch al komend schooljaar. Wij hopen dat de school voor hem net zo goed gaat uitpakken als voor Oudste.

Ik weet de tijden niet meer precies en ik weet ook de volgorde niet meer, maar ik heb ze allemaal 2 keer gehad vannacht. Diep in de nacht.

Oudste stond een keer huilend aan mijn bed met jeuk (de muggen nemen hem gruwelijk te pakken). Ik kon het muggenspul niet vinden, dus ik heb hem maar een koud washandje mee naar bed gegeven. Toen hij de tweede keer huilend aan mijn bed stond ben ik toch maar het huis gaan uitschudden om de Prrrik weg (het beste spul dat er is, ik kan het iedereen aanraden) te zoeken. Er zat een bult op zijn kleine teen die zo groot was dat zijn kleine teen wel een grote teen leek. Ik kon het spul nergens vinden: op een moment zei Oudste "laat maar mama, ga maar slapen". Het is zo'n lieverd. Uiteindelijk heb ik het natuurlijk wel gevonden. "En nu slapen hè!"

Op een ander moment stond Middelste aan mijn bed: "mag ik naar beneden?" "Nee jongen, het is midden in de nacht: je moet slapen!" Dus ik bracht hem naar bed. Ergens later (een uur later? een half uur? ik weet het niet) lag hij weer te huilen in zijn bed: "ik wil buiten spelen!" Dus weer mijn bed uit om hem vermanend toe te spreken en toe te dekken. En het werkt alleen maar met ons geijkte afsluitende zinnetje: de maan gaat aan, dus jij gaat uit. "En nu slapen hè!"

Jongste is een beetje ziek en die was ook twee keer compleet over zijn toeren: door dat groene snot in zijn neus kan hij zijn speentje niet lekker in zijn mond houden. Ik moest tot twee keer toe dat ding zoeken in het donker, zijn snoet poetsen en hem troosten. Fluisterend: "En nu slapen hè!"

Manlief was natuurlijk met geen stokslagen wakker te krijgen al die keren. Daarbij maken de kinderen ook altijd mij wakker. Het is altijd "mama, ...." Al zou hij gaan, ik ben toch al wakker gemaakt en kom vervolgens altijd moeilijk in slaap. Ik kan net zo goed toch gaan. Maar goed, hij sliep.

Vanmorgen vroeg ik aan Manlief of hij het flesje wilde maken, ik kon even niet meer. Toen hij boven kwam met het flesje zei hij: "Wil je dat ik het flesje geef? Dan mag jij de kots opruimen." Er lagen wel 6 plakkaten door de woonkamer. Leuk, katten.

Deze dag kan alleen maar beter worden.

Het is laat. Veel te laat als ik eindelijk de lichten beneden uitdoe en de voordeur in het nachtslot draai en naar boven loop met de laptop onder mijn arm.

Morse en Lewis zijn blij dat ik in beweging kom en lijken hun best te doen mij van de trap te laten vallen; ze kronkelen letterlijk om mijn benen mee de trap op. Ze settelen zich op mijn bed terwijl ik nog even bij de Daltons ga kijken.

Oudste slaapt. Hij is een grote vent, hij ligt in diepe rust. Ik verbaas me weer eens over die enorme lap kind dat daar ligt. 1-meter-30 ligt daar. Met diploma A. En schoenmaat 33. In zijn slaap straalt hij rust uit, maar niet meer kleuter. Allang niet meer.

Jongste slaapt. Hij is een baby-die-bijna-dreumes-is. Hij is klein, ook in zijn slaap. Overdag is hij de lieve vrolijke baby. Spartelend, kwijlend, lachend met 2 ondertanden. In diepe rust ligt hij met 2 armpjes opzij, zoals baby's liggen. Ook nu straalt hij vrolijheid uit.

Dan ga ik naar Middelste. Middelste wordt groot. Hij is kantje boord 2, kantje boord 3. Hij wordt wijs. Ben jij de liefste, vraag ik dan. Nee, zegt hij: ik ben de Middelste. Overdag is hij een Smartass en Streetwise. En dat allemaal vermomd als clown...

En als ik laat, veel te laat bij hem ga kijken ligt daar geen groot mannetje. Nee, daar ligt nog maar een heel klein mannetje van bijna 3. Hij ligt ondersteboven, achterstevoren en binnenstebuiten in zijn bed. Maar wel met zijn armen opzij precies zoals de jongste.

Het is die rare tijd dat ze overdag zo groot zijn en in slaap nog zo klein. Hij is de Middelste. Hij heeft, en zo zegt hij het ook, een grote broer en een kleine broer. En hij? Hij is de Middelste. En wat ben je nog meer? Een kokosmakroon, zegt hij dan. Precies, als je dat maar weet, zeg ik. Je bent mijn kokosmakroon. Nee joh, giechelt hij dan. Ik ben niet een kokosmakroon...ik ben gekkie!

Morgenochtend, veel te vroeg, zal hij weer aan mijn bed staan en zal hij weer veel groter lijken dan dit kleine mannetje dat hier ligt te slapen

Vanmiddag vierden we de verjaardag van mijn lieve vriendin die 40 is geworden. Haar man had het stiekem geregeld. Het was ook de eerste keer dat we hun nieuwe huis zagen, dus we vingen twee vliegen in een klap. Het leuke was dat we ook veel van hun vrienden zagen die we al heel lang niet hadden gezien. Het was heerlijk. Het weer was heerlijk, de wijn was heerlijk, de kinderen gedroegen zich voorbeeldig en het huis was schitterend.

Ik kreeg zelfs de kans om bij te kletsen met deze en gene. Ik lachte me rot om een aantal reacties: "elke keer als we je zien heb je een kind erbij", "oh, wat leuk: je hebt er nu 2!" (tja, soms was het langer dan lang geleden dat we iemand hadden gezien), en de man van mijn vriendin sloeg stijl achterover van onze oudste: "hebben jullie hem ingeruild voor een groter exemplaar, is hij dat echt?" Terwijl hij Oudste toch echt nog niet zo heel lang geleden heeft gezien... En ook wij waren verbaasd over kinderen die ineens 30 centimeter langer waren dan de laatste keer dat we ze zagen en ook wij vonden het zo heerlijk iedereen te zien.

Bijna iedereen riep dat ik er zo goed uitzag: Mijn haar, mijn gezicht, mijn uitstraling....ik werd letterlijk overladen met complimentjes. Ik liep volcontinu 20 centimeter boven de grond te zweven. Wat een middag, wat leuk, hoe geweldig en ik zie er goed uit!

Maar in de auto op weg naar huis bedacht ik me ineens vol afgrijzen:

Als iedereen zo verbaasd roept dat ik er zo goed uitzie....heb ik er dan jarenlang zo rot bijgelopen?

Ik ben het beu. Heus, ik heb sympathie voor die buschauffeurs, maar ik kan niks aan hun situatie doen maar ik ben al weken zwaar het haasje door die %&^#$- stakingen. Ik moet het halve land omrijden om toch nog op werk te kunnen komen. Ik maak enorm lange dagen, maar ben nauwelijks op werk. Als ik veel te vroeg van werk wegga kom ik pas 6 uur thuis. Ik val dan met mijn neus midden in het kinder-spitsuur en voordat ik kan gaan zitten is het half 9. En dan moet ik 's ochtends weer veel te vroeg weg om pas na negenen op werk te komen. Die uren moet ik ooit een keer inhalen natuurlijk.

Nou ja, morgen schijn ik weer in de spits met de bus te kunnen...er gloort hoop aan de horizon.

Het is acht uur...nu kan het wel.
De freubelwerkjes liggen klaar, nu nog even een bakkie koffie maken
en dan met z'n allen naar boven om papa met een kusje wakker te maken.

Fijne vaderdag iedereen!

Bedankt voor alle reacties op het opvoed-logje. Ik was niet helemaal onzeker of ik het wel goed deed, maar voldoende om het te vragen en ik moet zeggen dat de bevestiging fijn is om te horen!
(nb ik was iets ouder en mocht wel Dynasty kijken, maar toen ik las 'Dynasty kijken' werd er een blik herinneringen open getrokken: het was wel de happening van de week!)

Mijn grootste zekerheid haal ik uit het feit dat Oudste weet waar hij aan toe is. Als ik nee zeg kan hij mopperen tot en met, maar je ziet en voelt aan hem dat hij weet dat het een verloren strijd is...consequent zijn we dus wel. Mijn opvoedlogje was een beetje bedoeld om te spiegelen: ik weet dat ik de regels hier goed implementeer (wat een woord), maar....zijn de regels inhoudelijk wel okay? Maar door de bank genomen wel dus. Joepie.

Dat gezegd hebbende moet ik op de biechtstoel.

Oudste mocht dus gisteren het begin van de wedstrijd kijken omdat het vrijdag was. Oma was er ook en Oudste kroop met oranje vlaggetjes en zijn boek met plaatjes van het elftal bij haar op de bank. Als Oranje aan de bal was checkte hij meteen of hij die speler kon terugvinden in zijn boek.

En ineens was het rust. Ah mama, toe? Zelfs oma keek me vragend aan. Ik zou papa de schuld kunnen geven want toen we hem belden in de rust zei hij "ja".

Lekker consequent: ik gooide mijn principes met een elegante gier over mijn schouders. 

Ik heb gezondigd: Oudste heeft de hele wedstrijd uitgekeken. "Mag ik toch blijven kijken al moet ik af en toe gapen?" "Ja hoor jongen."

Ik kan de andere foto's niet zo snel vinden, maar ik heb al eerder logjes gemaakt over nagels. En zonder een verwijzing naar deze logjes is dit logje niet zo leuk. En nu ik de foto's niet kan vinden, moet ik het zonder illustraties doen. Dus dan moet het wel leuk geschreven zijn! Oh help.

In het snel dan: ik laat sinds jaar en dag spul op mijn nagels smeren en vijlen en doen zodat ze lang kunnen groeien. En vaak laat ik er ook nog een mooi werkje op lakken. Oudtse wil vaak kijken hoe ik op een nageldag weer thuiskom ("welke kleur heb je nu genomen?")....ik vind dat leuk en lief.

Thuis heb ik een la vol met nagellakjes (een kleurtjes of 40, lang leve E-bay) en oudste heeft dus ooit zijn 20 nagels elk in een andere kleur gehad. Tegenwoordig mag hij dat niet meer van me, want ook al begint hij zich kranig te weren tegen Pestkop...met rode, groene en roze nagels mag hij van mij niet naar school.

Middelste heeft het nagelgebeuren nu ook ontdenkt en hij heeft de leeftijd dat hij het nog mag: "Nieuwe nagels net als mama."

Ik heb mijn online-lezersclubje bewust geminimaliseerd. (Wat een rotwoord om te typen trouwens, maar dat terzijde.) Maar nu zit ik met iets dat ik graag aan een zo groot mogelijke groep moeders wil vragen. Dus, meiden: als jullie dit actief kunnen verspreiden onder jullie lezers kan ik wellicht nog meer input krijgen: Mevrouw Repelsteeltje Wacht op Antwoord.

Waar gaat het om: Onze Oudste gaat hard richting 7 en dus worden De Regels in twijfel getrokken. Dat doen 2-jarigen ook, maar dan zonder de steekhoudende argumenten waar Oudste mee komt. Hij komt met terechte vragen en met terecht commentaar voor een 6-jarige. Nu ben ik heel consequent met hem en hij weet van te voren welk antwoord hij kan verwachten...maar hij begint te vragen naar de achtergrond van de regels en hij haalt vaak aan dat anderen uit zijn klas anders mogen. Naar hem heb ik een solide antwoord omdat ik denk dat ik het goed doe, maar ik zou toch eens willen sparren met mede-moeders van 6+ om te kijken of ik er niet volslagen wereldvreemd insta...of op zijn minst ge-fine tuned kan worden!

Als het gaat om "maar die-en-die mag het ook" ben ik keihard: Mijn standpunt is dat IK zijn mama ben en dat de mama van die-en-die niet zijn mama is dus mijn regels gelden omdat hij het dus helaas met mij zal moeten doen (bla-bla-bla jullie kennen de babbels wel....)

Ik laat me niet leiden door wat andere ouders wel of niet toelaten...tot op zekere hoogte. Vroegâh was ik de enige van mijn klas (lagere school) die niet naar De Hulk mocht kijken. Dat plaatste me nogal in een uitzonderingspositie. Nu zal ik dus niet alles doen omdat de rest het doet, maar in de praktijk kijkt Oudste nu naar Jetix omdat ik niet wil dat hij letterlijk de enige uit zijn klas is die daar niet naar mag kijken. Dus stap ik over min regel en mag hij toch. Het is het verschil tussen niet persé mainstreem maar ook persé niet de enige.

Oudste mag van mij, en dat is de huidige grote strijd, niet naar de wedstrijden van Oranje kijken simpelweg omdat ze te laat op de avond zijn. Vrijdag mag hij het eerste kwartiertje kijken omdat hij de volgende dag niet naar school hoeft, maar gisteren lag hij net als altijd om half 8 gewassen en in pyjama in bed en om 8 uur moest hij zijn PSP uitzetten. Vandaag bleek dat de helft van zijn klas de wedstrijd (in ieder geval voor een deel) had mogen kijken. Oudste had daar dus echt een mening over. En ik ook...

Ik geloof nog steeds te denken dat ik het goed aanpak....maar ja...

Hoe doen jullie dat?

We zien het voor onze ogen voor de derde keer gebeuren: de ontwikkeling die een baby in zijn eerste jaar doormaakt. En de derde keer is weer net zo bijzonder als de eerste keer. Een mensje komt volslagen hulpeloos uit je buik en voor het een jaar oud is kan het al zóveel. Van het natte hompje dat met de navelstreng nog vast op je buik wordt gelegd, naar een van zijn omgeving bewust, lachend kereltje. Ik kan er niet over uit hoe bijzonder ik dat vind.

Jongste is nog net geen 10 maanden en is echt gaan kruipen. Tijgeren gaat nog sneller, maar kruipen vindt hij interessanter. Hij kan ook al vanuit buikligging via kruipstand weer terug gaan zitten. En voor de derde keer zijn we zo trots omdat hij alles al zo snel kan. Hij pakt dingen, hij pakt over, hij .... Nou ja, hij doet al die dingen waar je als ouder zo lyrisch over wordt ("Schat, moet je kijken wat hij nu weer kan!").

Wat is hij mooi. Wat is hij lief en wat is hij knap.

Dit weekend waren er een paar momenten dat wij stiekem moesten glimlachen. Glimlachen omdat de kinderen zo vertederend waren en stiekem omdat ze het niet mochten zien.

Onze Middelste:

De buren en wij hebben jaren geleden de helft van de schutting tussen onze tuinen weggehaald zodat de kinderen vrijelijk heen en weer kunnen lopen. De kinderen mogen altijd in beide tuinen spelen met al het speelgoed dat er staat, behalve als er buiten wordt gegeten. Als de buren eten en wij al klaar zijn, mogen onze kinderen niet spelen in hun tuin en dat geldt dus ook andersom. Dit weekend was er weer zo'n dag dat wij eerder klaar waren. Toen de buren gingen eten zei ik op strenge toon tegen Middelste: "De buren gaan nu eten dus moet jij in je eigen tuin blijven!"

Middelste keek me intens aan en zei, wijzend naar de tuin van de buren op even strenge toon: "Eigen burentuin!"

Onze Oudste:

Hij was aan het spelen met zijn buurjongen en er ontstond een klein onenigheidje over wie met welke auto speelde. Buurjongen riep verontwaardigd de mantra van de basisschool: "samen spelen, samen delen!"

Oudste: "ja, dat had je dan gisteren ook moeten zeggen!"