Repelsteeltje

De poli urologie is een rare plek. Je ziet er eigenlijk maar 2 soorten patiënten: oude mannen en jonge jongetjes. Vrouwen zie je er ook, maar dan niet als patiënt. Zij zijn er in de hoedanigheid van of de echtgenotes van de oude mannen, of als de moeders van de jonge jongetjes. Alleen héél soms zie je een verdwaalde vrouwelijke patiënt.

Mijn oudste behoorde vandaag als patiënt tot de categorie jonge jongetjes en ik viel onder de noemer moeder. Oh, bedenk ik me nu...ik heb een type vrouw op de poli urologie over het hoofd gezien. Namelijk de vrouwelijke uroloog. Ze was heel lief en wist Oudste op een perfecte manier te benaderen. Met plaatjes en begrijpelijke woorden legde ze aan hem uit wat er moet gebeuren.

Oudste wil graag dat de dokter hem helpt want hij is de problemen zat en ziet uit naar een piemeltje zonder problemen. Maar zodra er termen vielen als het kapje of de operatie begon hij spontaan te huilen en kroop hij bij me weg. Ik heb de dokter uitgelegd dat hij vandaag precies een jaar geleden zijn arm heeft gebroken, dat die arm twee keer zonder verdoving is gezet en dat er toch een operatie volgde twee weken later. Dat er daarna weer pinnen zonder verdoving uit zijn arm zijn getrokken. Dat we nare herinneringen hebben en dat we ons daarom allebei een beetje ongerust maken over wat er moet gebeuren. De dokter herhaalde toen wat ik hem had gezegd: niets gaat ooit nog zoveel pijn doen als toen met je arm. En omdat zij een autoriteit was geloofde hij haar.

Het formulier voor de anesthesie kan ik inmiddels dromen. Mijn lieve vent gaat voor de derde keer in zijn jonge leventje onder narcose en onder het mes.

Op de fiets naar huis legde ik uit dat hij eerst lekker diploma A gaat halen, groep 2 gaat afmaken, dat we dan ook eerst op vakantie gaan en dat hij dan pas geopereerd wordt. En dat hij dan lekker thuis kan bijkomen en dat alles beter is zodra hij als grote vent naar groep 3 gaat. En als het dan winter wordt, kan hij zijn naam plassen in de sneeuw.

Oudste zei toen eigenlijk precies wat ik voelde:

"Ik vind het een beetje leuk en een beetje niet leuk. Snap je mama: ik ben een beetje bang maar ben ook wel blij dat ze me gaan helpen. En mag ik dan echt héél veel Pokémon kaarten voor mijn operatie?"