Repelsteeltje

Ik lieg er niet om. Ik doe niet alsof het niet zo is: ik ben zo ijdel als wat en ik ben dol op complimentjes. Onzeker ben ik ook en wellicht heeft 't-een-en-'t-ander met elkaar te maken. Zou zomaar kunnen.

Bij mij ging de vlag uit toen ik mijn laatste kledingstuk weer aankon en de weegschaal me vertelde dat ik weer woog wat ik voor de zwangerschap van laatste woog. Plus 30 kg is weer min 30 kg geworden. Netto nul voor de derde keer. Fijn en trots. Maar omdat het er allemaal niet meer helemaal hetzelfde uitziet bleef het in mijn hoofd knagen. Pfff...ik zou me met grotere kopzorgen moeten beschäftigen maar feit is dat mijn uiterlijkheden me bezighouden.

Inmiddels fiets ik alweer zo'n maandje of 2 van en naar werk. En ik moet zeggen: het werpt zijn vruchten af. ik ben wat fitter, de laatse kilo's vlogen eraf en ik voel dat mijn lijf beweging krijgt en verdomd als het niet waar is: ik heb zelfs minder last van mijn astma. Ik verbeeld me zelfs dat mijn benen soort van gespierd eruit beginnen te zien.

Maar dan deze week....Manlief kijkt naar mij terwijl ik steunend en kreunend en klagend voor de full-length spiegel sta. "Toch? Je ziet toch spieren, toch? vind je niet? Kijk als ik zó doe?" Ik wring mezelf in bochten.Manlief ligt relaxed op bed en zegt zo oblivious van mijn bui dat hij niet eens de bedoeling heeft mij te complimenteren en me zo te laten stoppen met zeuren: "Oh heel duidelijk en daarbij heb je ook bijna geen putjes meer in je billen, dat verschil zie je heel goed."

Ik weet niet hoelang het effect duurt van deze overdosis, maar voorlopig verkeer ik tijdelijk in andere sferen.

Oudste heeft de charmes van zijn vader. Hij had mij in Eurodisney al verteld dat ik niet moest vergeten dat hij van me hield en dat hij me nooit zou vergeten. En hij dacht dan weleens aan iemand anders, maar dat betekende niet dat hij me was vergeten. En vandaag bleek dat maar weer eens. Hij kwam vanuit de speeltuin gehold, speciaal om mj een Viooltje te brengen.

In het vaasje overleefd het tere bloemetje het niet, maar de foto's hebben gelukkig een langere levensduur.

Ooit vroeg iemand me of onze laatse geen laatste poging voor een meisje was. Ooit heeft iemand bij Laatste gevraagd of we nu dan wel gingen voor de Lucky Shot...dat deed zelfs bij Manlief pijn die neutraler was dan ik. Huh: ik wist niet dat onze Middelste een mislukking was in de ogen van sommigen!

Maar ik...Ik ben een jongensmama. Ik ravot en ik stoei als jongens (al ben ik de beste haren-invlechtster van het westelijk halfrond) en ik ben zo dol op de plek die een mama in het leven van haar mannen heeft....