Repelsteeltje

De poli urologie is een rare plek. Je ziet er eigenlijk maar 2 soorten patiënten: oude mannen en jonge jongetjes. Vrouwen zie je er ook, maar dan niet als patiënt. Zij zijn er in de hoedanigheid van of de echtgenotes van de oude mannen, of als de moeders van de jonge jongetjes. Alleen héél soms zie je een verdwaalde vrouwelijke patiënt.

Mijn oudste behoorde vandaag als patiënt tot de categorie jonge jongetjes en ik viel onder de noemer moeder. Oh, bedenk ik me nu...ik heb een type vrouw op de poli urologie over het hoofd gezien. Namelijk de vrouwelijke uroloog. Ze was heel lief en wist Oudste op een perfecte manier te benaderen. Met plaatjes en begrijpelijke woorden legde ze aan hem uit wat er moet gebeuren.

Oudste wil graag dat de dokter hem helpt want hij is de problemen zat en ziet uit naar een piemeltje zonder problemen. Maar zodra er termen vielen als het kapje of de operatie begon hij spontaan te huilen en kroop hij bij me weg. Ik heb de dokter uitgelegd dat hij vandaag precies een jaar geleden zijn arm heeft gebroken, dat die arm twee keer zonder verdoving is gezet en dat er toch een operatie volgde twee weken later. Dat er daarna weer pinnen zonder verdoving uit zijn arm zijn getrokken. Dat we nare herinneringen hebben en dat we ons daarom allebei een beetje ongerust maken over wat er moet gebeuren. De dokter herhaalde toen wat ik hem had gezegd: niets gaat ooit nog zoveel pijn doen als toen met je arm. En omdat zij een autoriteit was geloofde hij haar.

Het formulier voor de anesthesie kan ik inmiddels dromen. Mijn lieve vent gaat voor de derde keer in zijn jonge leventje onder narcose en onder het mes.

Op de fiets naar huis legde ik uit dat hij eerst lekker diploma A gaat halen, groep 2 gaat afmaken, dat we dan ook eerst op vakantie gaan en dat hij dan pas geopereerd wordt. En dat hij dan lekker thuis kan bijkomen en dat alles beter is zodra hij als grote vent naar groep 3 gaat. En als het dan winter wordt, kan hij zijn naam plassen in de sneeuw.

Oudste zei toen eigenlijk precies wat ik voelde:

"Ik vind het een beetje leuk en een beetje niet leuk. Snap je mama: ik ben een beetje bang maar ben ook wel blij dat ze me gaan helpen. En mag ik dan echt héél veel Pokémon kaarten voor mijn operatie?"

Jongste kan sinds een paar dagen tijgeren door de kamer...we moeten weer uitkijken wat er overal rondslingert en de traphekjes kunnen weer uit de mottenballen worden gehaald.

Jongste, die al los kan zitten, probeert zich op te trekken in de box...de box moet een standje lager.

Jongste probeert op zijn buik liggend in bed zich over de rand te trekken...het ledikantje moet dus ook een standje lager.

Tot nu toe vond ik de drukte met 3 reuze meevallen. Maar ik denk dat het nu gedaan is met de rust.

Meneer Morse, hoe gaat het met u?

Ach, ik mag niet klagen...met de rikketik blijft het tobben, maar ik geloof dat het vrouwtje vinger aan de pols blijft houden. Ikzelf ben op mijn tiende beland in mijn tiende midlife-crisis en speel me dus een rotje en vind zelfs mijn zusje bij tijd en wijlen bloedmooi. Maar ja, ze is ondertussen ook alweer 10 en ik kan haar humeur steeds minder hebben. Zeker nu ze op dieet is. Wat kunnen die vrouwtjes zeuren zeg!

En hoe gaat dat met al die kinderen van de baasjes?

Nou, met die oudste kan ik lezen en schrijven. Al moet ik zeggen dat hij op dagen als deze iets wilder is dan goed is voor een heer op leeftijd zoals ik. Daarbij is hij ook steeds vaker uit spelen met mensenvriendjes. Ik mis hem dan wel, maar dat maakt hij later altijd weer goed met een paar grote knuffelpartijen.
Die middelste probeer ik te tolereren, maar dat mensje snapt gewoon niet dat ik geen zin heb in een spelletje "wie kan het hardste miauwen" als hij tegenover me staat. Hij gaat ook altijd bovenop op mij zitten....niet om mij te pesten, maar omdat ik volgens hem zo lekker zacht ben. Vroeger kon ik het hebben, maar tegenwoordig is hij gewoon te zwaar! Het is een raar mensenkind: hij is veel te ruw, maar hij is zo lief dat hij ermee weg lijkt te komen. Geloof me...er zijn kinderen die een krab en een haal voor vèèl minder hebben gekregen...het ventje heeft een speciaal plekje bij me.
Die jongste, die is pas echt leuk. Ik denk dat Vrouwtje het niet leuk vind dat hij mij leuker vindt dan haar, maar daar kan ik ook niks aan doen. Als hij haar ziet wordt hij blij...maar als hij mij ziet wordt hij BLIJ. Hij houdt van me! En ik moet zeggen dat hij voor een mensenjong van 9 maanden erg goed achter mijn oren kan kriebelen. En daarbij: hij heeft nog nooit geprobeerd mijn ogen eruit te peuteren.

U heeft dus een goed leven?

Ik mag niet klagen. Kunt u even mijn bakje vullen als u er toch bent?

Tot slot, mogen wij uw foto nemen?

Als dat bakje gevuld is schiet u maar een end weg.

Wat een gaaf kado hè!

 

Het park in ons dorp ligt er mooi bij. Hooikoorts-shmooikoorts, we gaan lekker toch wandelen.

Op zo'n mooie dag als vandaag is alles, inclusief het onkruid prachtig.

Dit vind ik nou hele mooie bloemetjes...ik weet alleen niet of het nou dottertjes of boterbloemen zijn.

Oudste's favoriete bloemen: blaasbloemen.

In het originele formaat zijn de ganzen nog mooier; ik ben zo blij met onze nieuwe camera!

Ik heb eigenlijk nooit geweten dat kastanjebloesem zo mooi was.

En ineens zijn alle blaadjes mooi, ik fotografeer me gek!

Ik lieg er niet om. Ik doe niet alsof het niet zo is: ik ben zo ijdel als wat en ik ben dol op complimentjes. Onzeker ben ik ook en wellicht heeft 't-een-en-'t-ander met elkaar te maken. Zou zomaar kunnen.

Bij mij ging de vlag uit toen ik mijn laatste kledingstuk weer aankon en de weegschaal me vertelde dat ik weer woog wat ik voor de zwangerschap van laatste woog. Plus 30 kg is weer min 30 kg geworden. Netto nul voor de derde keer. Fijn en trots. Maar omdat het er allemaal niet meer helemaal hetzelfde uitziet bleef het in mijn hoofd knagen. Pfff...ik zou me met grotere kopzorgen moeten beschäftigen maar feit is dat mijn uiterlijkheden me bezighouden.

Inmiddels fiets ik alweer zo'n maandje of 2 van en naar werk. En ik moet zeggen: het werpt zijn vruchten af. ik ben wat fitter, de laatse kilo's vlogen eraf en ik voel dat mijn lijf beweging krijgt en verdomd als het niet waar is: ik heb zelfs minder last van mijn astma. Ik verbeeld me zelfs dat mijn benen soort van gespierd eruit beginnen te zien.

Maar dan deze week....Manlief kijkt naar mij terwijl ik steunend en kreunend en klagend voor de full-length spiegel sta. "Toch? Je ziet toch spieren, toch? vind je niet? Kijk als ik zó doe?" Ik wring mezelf in bochten.Manlief ligt relaxed op bed en zegt zo oblivious van mijn bui dat hij niet eens de bedoeling heeft mij te complimenteren en me zo te laten stoppen met zeuren: "Oh heel duidelijk en daarbij heb je ook bijna geen putjes meer in je billen, dat verschil zie je heel goed."

Ik weet niet hoelang het effect duurt van deze overdosis, maar voorlopig verkeer ik tijdelijk in andere sferen.

Oudste heeft de charmes van zijn vader. Hij had mij in Eurodisney al verteld dat ik niet moest vergeten dat hij van me hield en dat hij me nooit zou vergeten. En hij dacht dan weleens aan iemand anders, maar dat betekende niet dat hij me was vergeten. En vandaag bleek dat maar weer eens. Hij kwam vanuit de speeltuin gehold, speciaal om mj een Viooltje te brengen.

In het vaasje overleefd het tere bloemetje het niet, maar de foto's hebben gelukkig een langere levensduur.

Ooit vroeg iemand me of onze laatse geen laatste poging voor een meisje was. Ooit heeft iemand bij Laatste gevraagd of we nu dan wel gingen voor de Lucky Shot...dat deed zelfs bij Manlief pijn die neutraler was dan ik. Huh: ik wist niet dat onze Middelste een mislukking was in de ogen van sommigen!

Maar ik...Ik ben een jongensmama. Ik ravot en ik stoei als jongens (al ben ik de beste haren-invlechtster van het westelijk halfrond) en ik ben zo dol op de plek die een mama in het leven van haar mannen heeft....

"Nee lief...
...ik heb heus niet alleen maar kadootjes voor mij en de jongens gekocht....
Ik heb ook een kadootje voor jou gekocht...
Echt heus, dat ik dit draag...is toch alleen voor jou, dus...
eigenlijk...
is dit geen kado voor mij...maar voor jou!

Toch?

Gisteren bedacht ik me dat Oudste van 6, nu midden in de meivakantie, na achten naar bed gaat en dat het vandaag 4 mei zou zijn. Dus...een soort van uitleg moest er komen. Oudste kennende kon ik niet wegkomen met "2 minuten je waffel houden en vraag niet waarom", maar ik kon natuurlijk ook niet komen met een gaskamer verhaal.

Vandaag heb ik hem verteld dat we vandaag de doden herdenken. De doden die zijn gevallen in een grote oorlog een jaar of 65 geleden. Ik heb hem in 'Jip-en-Janneke' taal uitgelegd waar WOII om te doen was. Over een man die gek en gemeen was en sommige mensen de schuld gaf van alles. Dat is al heel lang geleden, En ik heb toen verteld dat we nu niet alleen aan die oorlog denken, maar ook aan alle oorlogen overal in de wereld en aan alle mensen die dood zijn gegaan door oorlogen.

En morgen, zo vertelde ik, vieren wij dat we vrij zijn en dat vieren we op die speciale dag van 5 mei. We vieren dat we geen oorlog hebben, dat we mogen doen wat we willen (zèlfs met hele vieze voeten naar binnen) omdat het geen oorlog is. Morgen gaat de vlag uit.

Oudste begreep het volkomen. Zelfs zo goed dat hij bijna moest huilen omdat hij niet zeker wist of hij wel 2 minuten lang aan dode mensen kon denken. Gelukkig kon ik die beren op zijn weg wel heel snel laten verdwijnen...

Samen hebben we rond acht uur op 4 mei naar de Waalsdorpervlakte gekeken op tv. Mijn grote zoon nam het zo serieus dat ik zowat spijt had van het feit dat ik hem heb verteld hoe rot de wereld eigenlijk kan zijn...

 

 

Update: foto's staan op de fotosite, niet in fotobook, maar op de beginpagina...

Als je er een typ voor bent kan je de hele dag door commentaar leveren op de lange rijen. Dan kan je zeuren dat je voor elke attractie gerust een uur moet wachten. Dan kom je na drie dagen thuis en op de hoe-was-het-vraag kan je dan een perfect negatief antwoord geven.

Je kunt je ook verbazen over al die ouders die veel te kleine kinderen meenemen. Dat er complete volkstammen met huilende of slapende baby's over de parken lopen. Die baby's beleven niet zoveel leuks aan hun bezoek aan Eurodisney en de ouders hebben ook niet zoveel aan het feit dat die baby's erbij zijn....integendeel zou ik zeggen.

Als het in je zit, kan je je ook het complete verblijf storen aan de mensenmassa's. De dreinende kinderen, de zeurende ouders en het voordringen (door de grote mensen dan hè).

Als Nederlander kan je sowieso schrikken van de prijzen en ik kan zo tien mensen opnoemen die alleen maar een groots negatief verhaal over de prijzen zouden kunnen ophangen op de hoe-was-het-vraag later thuis.

Maar je kunt ook, zoals Oudste en ik, alle gemakken en ongemakken gewoon over je heen laten komen en genieten. Je kunt namelijk ook in de rij lol maken. We snapten niet zo goed waarom sommige kinderen op hun donder kregen omdat ze zich verveelden en vervolgens een tik kregen van hun vader omdat paps aan het eind van zijn lontje was. Dan ging zo'n kind met traantjes op de foto met Mickey. Wij snapten dat niet zo goed. Eerlijk waar. Ook snapten we niet zo goed waarom de meeste ouders geen stom woord zeiden bij het eten terwijl de kinderen vol verhalen zaten bij hun frietjes. Dat ze zo verveeld voor zich uit zaten te kijken en hun kinderen geen blik waardig gunden. Ach, misschien ben ik zelf ook nog veel te veel kind en genoot ik net zo hard als Oudste. Wij hebben drie dagen lang intens plezier gehad.

Pluto brak alle protocollen en brak uit de rij om ondergetekende een grote knuffel te geven nadat Oudste op de foto was gezet...
Oudste en ik hebben een wedstrijdje koprollen op het Kingsize bed in het hotel gedaan
Oudste wond alle medewerkers van het park om zijn vinger met zijn bonjour en au revoir tegen iedereen...
Niemand kan zoveel croissantjes eten als Oudste: elke dag 3 bij het ontbijt, gevolgd door 2 voor de lunch en voor het avondeten ook nog 2 (met fritjes erbij)...wij hebben een croissantjes-monster thuis...
Vanuit de luchtballon die 100 meter hoog ging hebben we toevallig wel de Eiffeltoren in de verte gezien! "Wie heeft die gemaakt mama?" Ja, meneer Eiffel natuurlijk. Hi hi, vervolgens noemde hij zichzelf Meneer Twijfel omdat hij niet wist of hij met een prinses op de foto wilde...