Repelsteeltje

May 31, 2008 at 18:38 o\clock

Voor mij geen frituur meer

by: casa

Vrijdag, werk, 15:50 uur. Mijn mobiel gaat.

Hij: Ja ik sta in de winkel met een volle kar, waar is mijn bankpas?
Ik (schrik): Oh hemel die zit nog in mijn portemonnee. Sorry!
Hij (enigszins geërgerd): Ja en nu?
Ik: Nou ja, ik neem wel patatjes mee op weg naar huis.

Mijn collega valt bijna van zijn stoel van het lachen, blijkbaar komt een dergelijke situatie hem bekend voor.

Vrijdag, thuis, 17:30 uur. We zitten aan de patat.

Ik pak mijn kaassoufflé die er zompig en flets uitziet en tot mijn ergernis zie ik onderin het bakje een zwarte lange haar liggen. Okay, dit was de eerste en meteen de laatste keer dat ik naar deze nieuwe snackbar ging. Manlief ondertussen, klaagt niet over de smaak van zijn hete kip en de kinderen klagen ook niet over hun friet met frikandel, maar ik heb het niet naar mijn zin. Later die avond heb ik nog trek en ik eet mijn slaatje op dat wat zuur smaakt.

Zaterdagochtend, 2:30 uur. Ik word misselijk wakker.

Na een half uur neem ik een rennie en wat water. Na een kwartier nog een keer en na een uur nog een keer. Om 4:30 uur wordt Manlief even wakker, ziet mij beroerd liggen en hij adviseert me alles eruit te gooien. Dat bleek een goed idee. Alles zat er namelijk nog in. De rest van de nacht breng ik boerend door. Slaap heb ik op mijn buik kunnen schrijven.

Vandaag voel ik me ziek, heel ziek. Ik sta te trillen op mijn benen. De slokjes water blijven erin en even later de slokjes melk ook. Bij de lunch blijven de twee happen droog bruin brood ook zitten maar ik ben zo slap als een dweil. De gedachte aan patat met een kaassoufflé is voldoende om opnieuw misselijk te worden. Vanavond heb ik niet meegegeten omdat ik de geur van kruidig eten niet kon verdragen. Het pitabroodje uit de toaster met een plakje kaas lijkt vooralsnog goed te vallen.

Ik, normaal gesproken de Queen of Mac and Snack, ben voorlopig even genezen van de frituur.

May 29, 2008 at 09:53 o\clock

Kinderen, kinderen en nog meer kinderen

by: casa   Keywords: kidz

Vandaag ben ik lekker thuis met de jongens. Het is mijn mamadag.

Vanmorgen hebben we met z'n allen Oudste naar school gebracht. Jongste gierend van de pret in de wagen en Oudste en Middelste huppelend en rennend om me heen. Als we richting de vijver lopen zet Middelste het op een sprinten en roept uit "Eendjes zoeken!" En er volgt een monoloog:

"Eendjes, waar zijn lullie? Daar! Hallo eendjes. Ganzen, ganzies, waar zijn lullie? Daar! Hallo gans! Nog meer eendjes, mama! Da-hag eendjes" Hij zwaait nog even naar ze.

En weg dribbelt hij weer. Jongste ziet hem gaan en trappelt met zijn beentjes in de wagen van plezier. Manlief heeft het ook al eens gezegd: als hij de eerste was geweest zouden we nu 10 kinderen hebben gehad. Wat een makkelijk en lief opgewekt mannetje is het toch. Als hij in een week 10 minuten heeft gehuild hebben we een hele zware week gehad.

Oudste houdt op school voor de juf geheim dat hij woensdag mag afzwemmen, hij wil niks zeggen en dan volgende week zijn diploma vol trots meenemen als verrassing. Ik vind dat prachtig voor een 6 jarige.

Op dagen als deze is het moeilijk om niet te genieten. Mijn gedachten gaan alweer uit naar een vierde....als er ruimte is voor drie, dan.....NEE, STOP. Ik roep mezelf tot de orde. Ben je nou helemaal! Manlief moet maar snel eens voor een klein knipje naar de arts, want ik krijg alweer de kriebels.

Dan kan ik beter denken aan gisteren, dat ik thuiskwam uit werk en dat ik bij binnenkomst werd verwelkomd door overkokend eten omdat Manlief boven eerst met spoed Middelste moest schoonmaken: die was met een opengemaakte poepluier in zijn handen naar hem toegelopen met de melding dat er poep was. Tja, er was inderdaad poep. OVERAL! Jongste lag in bed te mopperen dat hij eruit wilde en Oudste wilde persé aandacht. Ik keek naar mijn handen: nee, het zijn er toch echt maar 2. Vol is vol.

Gevoelsmatig is het een ander verhaal, maar genoeg is genoeg, vol is vol. De Casa is vol....nou ja, een hondje kan er op den duur nog wel bij Happy, maar dat moet ik zorgvuldig en geduldig in de week leggen bij Manlief.

May 27, 2008 at 21:47 o\clock

De genenpool

by: casa

Ik heb 3 recente (hele grote) close-up's van mijn kinderen geplaatst op de foto site. Ik ben er zo afstandelijk als ik maar kon eens naar gaan kijken. En mijn conclusie is dat ik er niks van begrijp.

Kijk maar eens naar de foto's (als je de link niet weet: stuur me een mail of laat je mailadres achter zodat ik je de link kan sturen):

Oudste is zo donker als ik weet niet wat, logisch....hij en zijn vader, zijn ooms, zijn opa en zijn overgrootopa zien er precies zo uit. Ik had eerlijk gezegd niet anders verwacht dan dat er zo iets uit zou komen. Van alle kenmerken zijn de wenkbrauwen de meest perfecte kopie van die van zijn vader, zo lief.

Dus dat was Oudste. Maar vervolgens komt er iets uit dat een spitting image van mij is. Hij lijkt bijna op een karikatuur van mij. Ik zie qua uiterlijk werkelijk geen spoor van zijn vader in hem, ik zie eigenlijk alleen mijn eigen peuterfoto's terug in jongenskleertjes.

En dan Jongste....als pasgeboren baby leek hij exact op zijn oudste broer, maar met zijn blauwe ogen roept de rest van de wereld dat hij op Middelste lijkt. Wij vinden dat niet want ook al had Middelste ook van die blauwe ogen, hij had een heel ander gezicht, een hele andere vorm. Jongste had, zeg maar, de vorm van Oudste en de blauwigheid van Middelste.

En ik vind, persoonlijk, zo even heel eerlijk, inmiddels....Jongste lijkt tegenwoordig op niemand...het is dat ik hem zelf heb gebaard (en dat ik weet wie de papa is), maar anders zou ik het nooit geloofd hebben.

En dat die drie broers zijn lijkt al helemaal ongeloofwaardig!

May 26, 2008 at 20:01 o\clock

Mijn God Wat Heb Ik Gedaan????????

by: casa

Ik: Speelt jouw dochter nog met de Little People?
Zij: Nee
Ik: Middelste is er namelijk helemaal lyrisch van, we draaien de dvd'tjes die we ervan hebben grijs....hij heeft er maar 1 treintje van en hij vindt ze zo gaaf...zouden wij die spulletjes van jullie mogen lenen?
Zij: Tuurlijk....een deel staat hier en een deel bij mijn schoonmoeder, het komt eraan!
Ik: Wow! Dank je wel!

En inmiddels staat het er. Het arriveerde in 2 delen: alles wat zij hadden staat nu bij ons. Pardon: bij hem. En Middelste zit al meer dan een week in een adrenaline-high. Het was zowat een overdosis. Het is een genot om het te zien: hij kent alle poppetjes bij naam en zelfs de huizen kent hij: "boej-de-jij van boej-djet!"

Mmmmaar ik was vergeten dat zij een uitbouw hadden en dat het daarom bij hen allemaal wat ruimer was dan bij ons...

Er staat bij ons nu circa 10 m2 aan Little People spullen. Tientallen poppeltjes, huizen, items, toestandjes....en Middelste heeft ze allemaal in zijn hart gesloten. We kunnen niet meer terug, al zou ik het willen
(niet doorvertellen hoor: stiekem wil ik het lekker ook niet Happy)

Het enige probleem is: hij is bijna jarig....wat nu gedaan? Ik kon de spullen niet bewaren voor zijn verjaardag want ze zijn geleend dus ik kon ze niet als verjaardagskado geven. Maar nu hebben we een luxe-probleem, want we hebben A. geen ideen meer en B. geen ruimte meer voor kado's voor zijn verjaardag. Maar hij wordt 3 dus niks geven is ook geen optie!

Man oh man, wat hebben wij een zwaar leven!!

 

May 24, 2008 at 22:28 o\clock

Ti-ti-di-ti-ti-Dora!

by: casa   Keywords: gezin, kidz, foto

Het was een mooie dag! Van begin tot eind, van het gezelschap tot het weer. Wat een geluk!

Wij gaan zoeken naar Blues Clues....tegen zessen is Middelste zonder middagslaapje nog steeds alive and kicking en hij staat vol verwachting weer in een volgende rij.

En zoals ik al eerder stelde: ook in de rij kan je lol maken!

May 23, 2008 at 21:57 o\clock

Still crazy after all these years

by: casa   Keywords: peinzen, bijzonderheden

 Manlief en ik vieren vandaag een jubileum.
Wij hebben -in ieder geval in mijn beleving- elk jaar minimaal 3 jubilea als het om ons gaat:

1. de dag dat we elkaar voor 't eerst zagen en de vonk knetterend oversloeg
2. de dag dat er voor het eerst 'iets' gebeurde en dat we 'verkering' kregen
3. onze trouwdag

Nummer 2 vind ik bijna nog memorabeler in mijn herinnering dan nummer 3. Maar vandaag vieren wij nummer 3. Ik kan niet geloven dat het alweer zo lang geleden is. En toen ik thuiskwam vandaag stonden mijn favoriete bloemen klaar op het aanrecht...gele rozen.

Still crazy after all these years...


maestro: music please!

(Schatje...gaan we nog dansen vandaag?)

May 22, 2008 at 20:51 o\clock

Poezie

by: casa   Keywords: poezen

Geloof me. Dit ligt ècht lekker.

May 20, 2008 at 15:24 o\clock

Belonen

by: casa   Keywords: kidz

Oudste kreeg van zijn vader en zijn oom gezamenlijk een PS2 voor zijn vierde (!) verjaardag. Ik had daar een mening over, maar okay, dat is inmiddels ancient history. Oudste blijkt een vervent gamer en hij is er erg goed in. Wij houden de speeltijd bij, want we vinden buiten spelen en spelen met broertjes en buurtkinderen ook heel belangrijk. Daar heeft dan Oudste dan weer een mening over. Nou ja, niet over het spelen met vriendjes, maar over het uit zijn game gesleurd worden.

Toen Oudste zijn arm brak kreeg hij van zijn vader een PSP (de portable versie, voor de game-beten onder ons) voor de operatie. Ook de PSP wordt intensief bespeeld en van dat ding zie ik dan wel weer heel veel voordelen: het vergemakkelijkt de lange tijden in wachtkamers en auto's. ‘Tuurlijk, ik weet dat ik in mijn jeugd de tijden in wachtkamers en auto's ook heb overleefd zonder gameconsole, maar ach, aan de andere kant: mijn ouders hebben het overleefd zonder mobiel en zonder TomTom. Het zijn nu gewoon andere tijden en je kunt het niet vergelijken.

 Oudste is wezenloos van Pokémon en Jetix. Die liefde begint zowat de liefde voor Cars te overwinnen. Zo gaat dat tegenwoordig in het leven van een 6 à 7 jarige. Hij spaart de kaartjes en heeft inmiddels een verzameling waar je U tegen zegt. Maar nu komt de crux: een Pokémon game bestaat alleen voor een Nintendo DS...dus toen wilde meneer een Nintendo DS.

Een bloemlezing uit onze reacties in de loop der maanden:

  • Ah me hoela!
  • Dat kan je op je buik schrijven!
  • Je hebt verdorie al een PS2 èn een PSP en nu wil ook nog een Nintendo DS? Ik dacht het niet!
  • Wat denk je dat dat kost?
  • Hou nou eens op met dat eeuwige Pokémon, ga buiten spelen!

Oudste begreep de boodschap en trok zijn eigen plan: dan spaar ik er zelf wel voor. En zo deed hij: hij gaf niks meer uit en spaarde elke cent waar hij aan kon komen. Van zijn zakgeld tot de centjes die hem door lieve familieleden werden toegestopt. Hij spaart echt heel goed, maar hij weet ook hoe duur die Nintendo DS is en dat hij nog een lange weg heeft te gaan. Toch verliest hij de moed niet. Wij vonden dat we dat moesten belonen, ooit een keer. Goed met geld omgaan moet je koesteren en promoten...

En nu staat die volgende operatie om de hoek. Toen bedachten Manlief en ik ons dat dit een mooie gelegenheid kon zijn: tegen de tijd van de operatie kijken we hoeveel hij heeft gespaard en dat wat hij nog tekort komt leggen wij bij. Omdat we zo trots zijn dat hij zo goed kan sparen (al maanden!) en omdat het zo spannend is dat hij weer geopereerd moet worden.

En het heeft gewerkt: dit plannetje heeft de Grote Angst voor de Operatie wat naar de achtergrond gedrukt. Hij rekent zich gek en kijkt ergens naar uit. En wij zijn weer eens verbaasd hoe makkelijk hij uit zijn hoofd met getallen kan rekenen die opgeteld 150 zijn.

May 19, 2008 at 19:39 o\clock

Kleine potjes

by: casa   Keywords: anekdotes

Ik heb een collega die heel goed accenten kan nadoen. Zo vertelde hij een poosje terug dat hij ooit op de markt in Leiden een vrouw had gezien bij een groentekar. Ze was volgens hem zelf zo ergens tussen bejaard en schijndood en ze vroeg aan de groenteman in plat Leids (je weet wel, met zo’n vette rrr):

Heb je geen peerrren dan?
Maarrr wel een beetje rrrrijpe, want ze zijn voorrr een ouwe vrrrouw!

Gierend van de lach vertelde ik later thuis het verhaal aan manlief en deed het accent na zo goed als ik kon. Gisteren vroeg ik aan onze jongens of ze druif, peer of banaan wilden, waarop Middelste antwoordde in bijna accentloos Leids: “Heb je geen peerrren dan?”

May 17, 2008 at 16:43 o\clock

Een pantservoertuig met gevoel

by: casa   Keywords: kidz, anekdotes

Onze Middelste is, zoals ik graag aanhaal, voor de duvel en zijn ouwe moer nog niet bang. Onze tank, onze Leopard 2. Onze professionele sloper met praktijkervaring. Onze acrobaat met perfecte lichaamsbeheersing. De ondeugd spat uit zijn ogen en hij entertaint elke kamer...is hij nou die clown of die acrobaat? Eigenlijk is hij Bassie en Adriaan ineen.

Maar de laatste tijd maakte ik me vaak wat ongerust. Zijn humeur liet vaak veel te wensen over, hij huilde veel, dreinde veel en viel overal en nergens in slaap. Toch ging hij in mijn ogen niet te laat naar bed. Oudste ging ook altijd om die tijd op die leeftijd. Maar Middelste was de laatste tijd bijna 24-7 sjachereinig, sip en de ondeugd was in geen velden of wegen te bekennen.

Ik ben het slaapregime nog strakker gaan aantrekken. Niet meer op tijd naar bed, nee: eerder naar bed. Hij gaat nu ruim drie kwartier eerder dan "normaal". En ja hoor, dat bleek de proof of the pudding.

En nu we het verschil zo goed weten wordt het steeds duidelijker: één keer iets later naar bed en het is de volgende dag helemaal mis. Zo gek: Oudtste kon en kan best een keertje met iets minder slaap, maar Middelste is helemaal van het pad als hij maar één avond een half uurtje te laat naar bed gaat.

Onze sloper is heel gevoelig. Wij hebben een pantservoertuig met gevoel.

May 16, 2008 at 20:07 o\clock

Politiebericht

by: casa   Keywords: dagelijksheden

May 15, 2008 at 17:15 o\clock

Weer een operatie

by: casa   Keywords: peinzen

De poli urologie is een rare plek. Je ziet er eigenlijk maar 2 soorten patiënten: oude mannen en jonge jongetjes. Vrouwen zie je er ook, maar dan niet als patiënt. Zij zijn er in de hoedanigheid van of de echtgenotes van de oude mannen, of als de moeders van de jonge jongetjes. Alleen héél soms zie je een verdwaalde vrouwelijke patiënt.

Mijn oudste behoorde vandaag als patiënt tot de categorie jonge jongetjes en ik viel onder de noemer moeder. Oh, bedenk ik me nu...ik heb een type vrouw op de poli urologie over het hoofd gezien. Namelijk de vrouwelijke uroloog. Ze was heel lief en wist Oudste op een perfecte manier te benaderen. Met plaatjes en begrijpelijke woorden legde ze aan hem uit wat er moet gebeuren.

Oudste wil graag dat de dokter hem helpt want hij is de problemen zat en ziet uit naar een piemeltje zonder problemen. Maar zodra er termen vielen als het kapje of de operatie begon hij spontaan te huilen en kroop hij bij me weg. Ik heb de dokter uitgelegd dat hij vandaag precies een jaar geleden zijn arm heeft gebroken, dat die arm twee keer zonder verdoving is gezet en dat er toch een operatie volgde twee weken later. Dat er daarna weer pinnen zonder verdoving uit zijn arm zijn getrokken. Dat we nare herinneringen hebben en dat we ons daarom allebei een beetje ongerust maken over wat er moet gebeuren. De dokter herhaalde toen wat ik hem had gezegd: niets gaat ooit nog zoveel pijn doen als toen met je arm. En omdat zij een autoriteit was geloofde hij haar.

Het formulier voor de anesthesie kan ik inmiddels dromen. Mijn lieve vent gaat voor de derde keer in zijn jonge leventje onder narcose en onder het mes.

Op de fiets naar huis legde ik uit dat hij eerst lekker diploma A gaat halen, groep 2 gaat afmaken, dat we dan ook eerst op vakantie gaan en dat hij dan pas geopereerd wordt. En dat hij dan lekker thuis kan bijkomen en dat alles beter is zodra hij als grote vent naar groep 3 gaat. En als het dan winter wordt, kan hij zijn naam plassen in de sneeuw.

Oudste zei toen eigenlijk precies wat ik voelde:

"Ik vind het een beetje leuk en een beetje niet leuk. Snap je mama: ik ben een beetje bang maar ben ook wel blij dat ze me gaan helpen. En mag ik dan echt héél veel Pokémon kaarten voor mijn operatie?"

May 12, 2008 at 14:00 o\clock

Gedaan met de rust

by: casa   Keywords: kidz, anekdotes

Jongste kan sinds een paar dagen tijgeren door de kamer...we moeten weer uitkijken wat er overal rondslingert en de traphekjes kunnen weer uit de mottenballen worden gehaald.

Jongste, die al los kan zitten, probeert zich op te trekken in de box...de box moet een standje lager.

Jongste probeert op zijn buik liggend in bed zich over de rand te trekken...het ledikantje moet dus ook een standje lager.

Tot nu toe vond ik de drukte met 3 reuze meevallen. Maar ik denk dat het nu gedaan is met de rust.

May 10, 2008 at 22:48 o\clock

Diepte-interview met Morse

by: casa   Keywords: poezen

Meneer Morse, hoe gaat het met u?

Ach, ik mag niet klagen...met de rikketik blijft het tobben, maar ik geloof dat het vrouwtje vinger aan de pols blijft houden. Ikzelf ben op mijn tiende beland in mijn tiende midlife-crisis en speel me dus een rotje en vind zelfs mijn zusje bij tijd en wijlen bloedmooi. Maar ja, ze is ondertussen ook alweer 10 en ik kan haar humeur steeds minder hebben. Zeker nu ze op dieet is. Wat kunnen die vrouwtjes zeuren zeg!

En hoe gaat dat met al die kinderen van de baasjes?

Nou, met die oudste kan ik lezen en schrijven. Al moet ik zeggen dat hij op dagen als deze iets wilder is dan goed is voor een heer op leeftijd zoals ik. Daarbij is hij ook steeds vaker uit spelen met mensenvriendjes. Ik mis hem dan wel, maar dat maakt hij later altijd weer goed met een paar grote knuffelpartijen.
Die middelste probeer ik te tolereren, maar dat mensje snapt gewoon niet dat ik geen zin heb in een spelletje "wie kan het hardste miauwen" als hij tegenover me staat. Hij gaat ook altijd bovenop op mij zitten....niet om mij te pesten, maar omdat ik volgens hem zo lekker zacht ben. Vroeger kon ik het hebben, maar tegenwoordig is hij gewoon te zwaar! Het is een raar mensenkind: hij is veel te ruw, maar hij is zo lief dat hij ermee weg lijkt te komen. Geloof me...er zijn kinderen die een krab en een haal voor vèèl minder hebben gekregen...het ventje heeft een speciaal plekje bij me.
Die jongste, die is pas echt leuk. Ik denk dat Vrouwtje het niet leuk vind dat hij mij leuker vindt dan haar, maar daar kan ik ook niks aan doen. Als hij haar ziet wordt hij blij...maar als hij mij ziet wordt hij BLIJ. Hij houdt van me! En ik moet zeggen dat hij voor een mensenjong van 9 maanden erg goed achter mijn oren kan kriebelen. En daarbij: hij heeft nog nooit geprobeerd mijn ogen eruit te peuteren.

U heeft dus een goed leven?

Ik mag niet klagen. Kunt u even mijn bakje vullen als u er toch bent?

Tot slot, mogen wij uw foto nemen?

Als dat bakje gevuld is schiet u maar een end weg.

May 10, 2008 at 14:47 o\clock

Wil degene die vanavond niet gaat BBQ'en nu zijn vinger opsteken?

by: casa   Keywords: dagelijksheden

May 10, 2008 at 14:46 o\clock

Archeologie voor beginners

by: casa   Keywords: kidz

Wat een gaaf kado hè!

 

May 8, 2008 at 13:45 o\clock

Een natuurlijk logje

by: casa   Keywords: foto

Het park in ons dorp ligt er mooi bij. Hooikoorts-shmooikoorts, we gaan lekker toch wandelen.

Op zo'n mooie dag als vandaag is alles, inclusief het onkruid prachtig.

Dit vind ik nou hele mooie bloemetjes...ik weet alleen niet of het nou dottertjes of boterbloemen zijn.

Oudste's favoriete bloemen: blaasbloemen.

In het originele formaat zijn de ganzen nog mooier; ik ben zo blij met onze nieuwe camera!

Ik heb eigenlijk nooit geweten dat kastanjebloesem zo mooi was.

En ineens zijn alle blaadjes mooi, ik fotografeer me gek!

Ik ben dol op de super-macro stand, dat moge duidelijk zijn!

 

May 7, 2008 at 20:29 o\clock

Lieve mannen

by: casa   Keywords: peinzen

Ik lieg er niet om. Ik doe niet alsof het niet zo is: ik ben zo ijdel als wat en ik ben dol op complimentjes. Onzeker ben ik ook en wellicht heeft 't-een-en-'t-ander met elkaar te maken. Zou zomaar kunnen.

Bij mij ging de vlag uit toen ik mijn laatste kledingstuk weer aankon en de weegschaal me vertelde dat ik weer woog wat ik voor de zwangerschap van laatste woog. Plus 30 kg is weer min 30 kg geworden. Netto nul voor de derde keer. Fijn en trots. Maar omdat het er allemaal niet meer helemaal hetzelfde uitziet bleef het in mijn hoofd knagen. Pfff...ik zou me met grotere kopzorgen moeten beschäftigen maar feit is dat mijn uiterlijkheden me bezighouden.

Inmiddels fiets ik alweer zo'n maandje of 2 van en naar werk. En ik moet zeggen: het werpt zijn vruchten af. ik ben wat fitter, de laatse kilo's vlogen eraf en ik voel dat mijn lijf beweging krijgt en verdomd als het niet waar is: ik heb zelfs minder last van mijn astma. Ik verbeeld me zelfs dat mijn benen soort van gespierd eruit beginnen te zien.

Maar dan deze week....Manlief kijkt naar mij terwijl ik steunend en kreunend en klagend voor de full-length spiegel sta. "Toch? Je ziet toch spieren, toch? vind je niet? Kijk als ik zó doe?" Ik wring mezelf in bochten.Manlief ligt relaxed op bed en zegt zo oblivious van mijn bui dat hij niet eens de bedoeling heeft mij te complimenteren en me zo te laten stoppen met zeuren: "Oh heel duidelijk en daarbij heb je ook bijna geen putjes meer in je billen, dat verschil zie je heel goed."

Ik weet niet hoelang het effect duurt van deze overdosis, maar voorlopig verkeer ik tijdelijk in andere sferen.

Oudste heeft de charmes van zijn vader. Hij had mij in Eurodisney al verteld dat ik niet moest vergeten dat hij van me hield en dat hij me nooit zou vergeten. En hij dacht dan weleens aan iemand anders, maar dat betekende niet dat hij me was vergeten. En vandaag bleek dat maar weer eens. Hij kwam vanuit de speeltuin gehold, speciaal om mj een Viooltje te brengen.

In het vaasje overleefd het tere bloemetje het niet, maar de foto's hebben gelukkig een langere levensduur.


Ooit vroeg iemand me of onze laatse geen laatste poging voor een meisje was. Ooit heeft iemand bij Laatste gevraagd of we nu dan wel gingen voor de Lucky Shot...dat deed zelfs bij Manlief pijn die neutraler was dan ik. Huh: ik wist niet dat onze Middelste een mislukking was in de ogen van sommigen!

Maar ik...Ik ben een jongensmama. Ik ravot en ik stoei als jongens (al ben ik de beste haren-invlechtster van het westelijk halfrond) en ik ben zo dol op de plek die een mama in het leven van haar mannen heeft....

May 5, 2008 at 20:37 o\clock

Goedlullen

by: casa

"Nee lief...
...ik heb heus niet alleen maar kadootjes voor mij en de jongens gekocht....
Ik heb ook een kadootje voor jou gekocht...
Echt heus, dat ik dit draag...is toch alleen voor jou, dus...
eigenlijk...
is dit geen kado voor mij...maar voor jou!

Toch?

May 4, 2008 at 21:28 o\clock

4 mei: héle zware kost voor een zesjarige

by: casa   Keywords: kidz, peinzen

Gisteren bedacht ik me dat Oudste van 6, nu midden in de meivakantie, na achten naar bed gaat en dat het vandaag 4 mei zou zijn. Dus...een soort van uitleg moest er komen. Oudste kennende kon ik niet wegkomen met "2 minuten je waffel houden en vraag niet waarom", maar ik kon natuurlijk ook niet komen met een gaskamer verhaal.

Vandaag heb ik hem verteld dat we vandaag de doden herdenken. De doden die zijn gevallen in een grote oorlog een jaar of 65 geleden. Ik heb hem in 'Jip-en-Janneke' taal uitgelegd waar WOII om te doen was. Over een man die gek en gemeen was en sommige mensen de schuld gaf van alles. Dat is al heel lang geleden, En ik heb toen verteld dat we nu niet alleen aan die oorlog denken, maar ook aan alle oorlogen overal in de wereld en aan alle mensen die dood zijn gegaan door oorlogen.

En morgen, zo vertelde ik, vieren wij dat we vrij zijn en dat vieren we op die speciale dag van 5 mei. We vieren dat we geen oorlog hebben, dat we mogen doen wat we willen (zèlfs met hele vieze voeten naar binnen) omdat het geen oorlog is. Morgen gaat de vlag uit.

Oudste begreep het volkomen. Zelfs zo goed dat hij bijna moest huilen omdat hij niet zeker wist of hij wel 2 minuten lang aan dode mensen kon denken. Gelukkig kon ik die beren op zijn weg wel heel snel laten verdwijnen...

Samen hebben we rond acht uur op 4 mei naar de Waalsdorpervlakte gekeken op tv. Mijn grote zoon nam het zo serieus dat ik zowat spijt had van het feit dat ik hem heb verteld hoe rot de wereld eigenlijk kan zijn...