Tante
Onze verjaardagskalender hangt op ons toilet. Ik zat vanmorgen te plassen toen mijn blik op de kalender viel. 9 april. Vandaag zou mijn tante jarig geweest zijn.
Zou geweest zijn, zeg ik, want ze is twee jaar geleden overleden. Ik kreeg die bewuste dag volkomen onverwachts een telefoontje van mijn vader op werk dat als ik haar nog wilde zien, ik die avond of uiterlijk de volgende dag langs moest komen. Ik besloot die avond te gaan. Gelukkig. Toen ik binnen kwam meende ik een blik van herkenning te zien in haar ogen. Vrij snel was ze er niet meer bewust bij en nog voor middernacht was ze overleden. We waren er allemaal.
Ik denk er natuurlijk allang niet meer elke dag aan, ook niet meer elke week, maar vaak ook niet meer elke maand. Maar vandaag zou ze jarig geweest zijn. Op haar sterfdag vorig jaar heb ik een bloemetje op het strooiveldje gelegd en vandaag denk ik ook aan haar. Op haar sterfdag denk ik aan haar sterven, op haar verjaardag denk ik aan de leuke dingen.
Mijn zus en ik mochten vroeger bij onze tante logeren en dan sliepen we in haar bed en sliep zij op de bank. Als ze echt boos was riep ze "ben je nou helemaal belatafeld!" Ze had een bandrecorder en daar mochten we mee spelen. We verzonnen sprookjes en namen die op. Ze had draaistoelen en katten. Toen ze 63 werd zei ze "als je het heel snel uitspreekt lijkt het niks!" Ze had ook nooit pijn, dat woord kende ze niet. Het kietelde, zij ze. Mijn vader was tot op de laatste dag haar broertje. Ik heb de grote foto van haar katten ge-erfd en haar serie boeken "Het Aanzicht Van..". Schandalig: 2008 moet ik nog kopen.
Mijn lieve tante. Proost tante, deze is voor jou.
