Idyllisch plaatje
Ik heb net Oudste naar school gebracht en ik kuier terug. Mijn jongste is in de wandelwagen in slaap gevallen en om me heen dartelt Middelste. Hij is dol op bloemen en is verrukt over alles. 
Hij roept de hele tijd "witte bloem! paarse bloem! nog meer witte bloem! kijk mama: gele bloem!" Het gras staat vol met madeliefjes, ereprijs en paardenbloemen. Het klinkt werkelijk idyllisch.
Maar de werkelijkheid is anders. Zodra hij het gras op rent moet ik hem snel terugtrekken omdat het gras vergeven is van de hondenpoep. Ik trek zijn arm zowat uit de kom.
Ik krijg niet eens de tijd om te zeggen dat dat witte bloemetje een madeliefje is, want ik heb alleen maar tijd om pas op: POEP! tegen hem te roepen, zelfs op het pad. Ondertussen moet ik zelf slalommen met de wandelwagen omdat ik er anders zelf ook doorheen rij met wielen met profiel. Het zou niet de eerste keer zijn.
Aan het eind van het pad zie ik, zoals overal in het dorp, een container staan met plastic zakjes: speciaal voor de hondenuitlaters daar geplaatst door de gemeente. 
Het is sinds kort verboden om poep te laten liggen, sterker nog: je kan al een bekeuring krijgen als je zonder zakje in je hand je hond uitlaat. Maar geen hond(enbezitter) die zich daar wat van aantrekt. Ik kan nog net Middelste in zijn kraag grijpen voordat hij door tien drollen heen is gehold op weg naar de narcissen.
Als we voor de deur staan is het vaste ritueel dat de onderkanten van alle schoenen worden geïnspecteerd, evenals de wielen van de wandelwagen.
We hebben het deze keer poepvrij gehaald.
