Repelsteeltje

Ik heb net Oudste naar school gebracht en ik kuier terug. Mijn jongste is in de wandelwagen in slaap gevallen en om me heen dartelt Middelste. Hij is dol op bloemen en is verrukt over alles. Hij roept de hele tijd "witte bloem! paarse bloem! nog meer witte bloem! kijk mama: gele bloem!" Het gras staat vol met madeliefjes, ereprijs en paardenbloemen. Het klinkt werkelijk idyllisch.

Maar de werkelijkheid is anders. Zodra hij het gras op rent moet ik hem snel terugtrekken omdat het gras vergeven is van de hondenpoep. Ik trek zijn arm zowat uit de kom.

Ik krijg niet eens de tijd om te zeggen dat dat witte bloemetje een madeliefje is, want ik heb alleen maar tijd om pas op: POEP! tegen hem te roepen, zelfs op het pad. Ondertussen moet ik zelf slalommen met de wandelwagen omdat ik er anders zelf ook doorheen rij met wielen met profiel. Het zou niet de eerste keer zijn.

Aan het eind van het pad zie ik, zoals overal in het dorp, een container staan met plastic zakjes: speciaal voor de hondenuitlaters daar geplaatst door de gemeente. Het is sinds kort verboden om poep te laten liggen, sterker nog: je kan al een bekeuring krijgen als je zonder zakje in je hand je hond uitlaat. Maar geen hond(enbezitter) die zich daar wat van aantrekt. Ik kan nog net Middelste in zijn kraag grijpen voordat hij door tien drollen heen is gehold op weg naar de narcissen.

Als we voor de deur staan is het vaste ritueel dat de onderkanten van alle schoenen worden geïnspecteerd, evenals de wielen van de wandelwagen.

We hebben het deze keer poepvrij gehaald.

Oude kaas heeft héle harde korsten!! En vingertopjes zijn nog gevoeliger!

De titel van deze log is geen verzinsel van een geniale ingeving. Ik moest er, toen ik de verwonding opliep, direct aan denken omdat ik laatst met oudste in de bus zat:

Hij vroeg wat die puntjes waren op het rode knopje om de bus te laten stoppen. Tja, dat was dus braille. Toen ik het idee van braille uitlegde snapte hij dat met die vingertoppen al snel. Mijn eerstvolgende huiswerkopdracht was natuurlijk uitvogelen wat zijn naam in het braille is! (Check, mijn huiswerk is af.) Ik vond het geweldig dat hij dat verzon.

En toen kwam die kaas! Het wondje ziet er niet groot uit, maar je vingertop is zó gevoelig! Man wat een pijn! Ik heb er een heel schijfje afgesneden! Ik kon het afgesneden schijfje echt oppakken om weg te gooen, brrrrrrr! Ik kon bijna 24 uur niet eens typen van de pijn. (Ben ik blij dat ik al jaren niet meer rook en geen shaggies meer hoef te draaien!)

De hele dag door horen wij het: een harde bonk gevolgd door nog harder baby gehuil. Omdat het de derde keer is dat wij dit fenomeen meemaken in ons huis wisten we al bij de eerste bonk-blèr combinatie precies wat er zo hard op het laminaat bonkte.

Jongste kan nu ook terugrollen van buik naar rug. Hij moet alleen nog een beetje oefenen op die landing.

Vorig jaar verkondigde mijn oudste nog dat hij met mij wilde trouwen omdat 'ik geen echt meisje ben'. Tegenwoordig wil hij met de kat trouwen en toen we van de week met de bus gingen, moesten we achterin zitten 'want dat was voor mama's met kinderen en voorin was voor de gewone mensen'.

Ik probeer het nog heel hard op te vatten als een compliment.

Middelste, met speen in de mond, speelt met een auto en roept ondertussen vrolijk: SMS Kuik aan, naar 6464!

Ik ben uit de cursus en kan weer lekker 4 dagen werken. Ik reken mezelf helemaal rijk en denk dat ik tijd heb om in een week alles in te halen wat ik 2 maanden heb moeten missen.

Mijn agenda ataat stampensvol. Verjaardag hier, feestje daar, etentje zus en afspraakje zo.

Voordat ik het in de gaten had is het zondag. Ik heb geen seconde rust gehad. De wasmand rijkt tot aan het plafond, evenals de mand met schone was en de strijkmand. Geen van de kinderen heeft nog een sok in de kast (die zitten ergens in die enorme stapel al dan niet schone was). Ik kom slaap tekort, ik loop weer achter met administratie en logland heb ik ook nauwelijks bezocht.

Maar ik heb alweer menig vriend gezien en ik heb oudste zelf weer een keer naar school kunnen brengen en dat mag ik komende week ook weer lekker doen. Een dagje met de jongens.

Maar ik denk wel dat ik mezelf een versnellinkje lager moet zetten.

Mijn vriendin C. en ik kennen elkaar al heel lang. Wij kennen elkaar van haver tot gort en het vertrouwen gaat dieper dan diep. Helaas lijken onze levens absoluut niet op elkaar en dus zien we elkaar minder dan we zouden willen. Maar we doen allebei ons best om close contact te houden. En dat gaat heel goed.

Mijn vriendin is lief, slim en wijs en mooi. Alles bij elkaar is ze dus bloedmooi van binnen en van buiten. Gisteren kwam ze langs en toen bleek maar weer eens ten overvloede dat iedereen hier in de Casa dat ook vindt...

Picture it: C. komt binnen en mijn zonen gaan bazurk en dwarrelen volcontinu als werkbijen om haar heen. En toen de jongens naar bed waren had ze nog geen seconde rust want toen nestelden de poezebeesten zich direct om haar heen. Ze kon welhaast niet opstaan. Ik daarentegen had de poezen de hele dag nog niet gezien.

Het is heerlijk als je closest vriendin zo wordt geaccepteerd door je naasten...maar, hallo, je kan ook overdrijven!? Willen jullie ruilen...of zo?

Mijn oudste heeft het niet van een vreemde...de onzekerheid, de faalangst en de gevoeligheid. Ook ik was en ben bang voor examens en testjes, ook ik sta stijf van de onzekerheid en ik was ook altijd degene die moest huilen om alles wat ook maar enigzins riekte naar zieligheid. Verder was ook ik bang om te worden uitgelachen en ook ik durfde niet te zeggen wat ik van iets vond.

Met mijn 37 jaren ben ik inmiddels gepokt en gemazeld. Ik ben nog steeds alles wat ik hierboven beschreef, maar ik weet het steeds beter te verbergen. And the Oscar goes to...

Vanavond bleek dat oudste nóg iets heeft dat ik exact zo heb. Het lijkt alsof wat ik nu ga beschrijven haaks staat op al die andere eigenschappen, maar omdat oudste het ook heeft, past het blijkbaar toch in het plaatje. Of is dat een drogredenatie? Hoe dan ook, dit was wat er gebeurde...

Vanavond snapte hij ineens dat met die negatieve getallen niet meer. Ik probeerde het uit te leggen en toen ineens werd hij driftig. Bijna briesend, ingehouden schreeuwend riep hij "nee, niet uitleggen, ik vroeg dat je herhaalde wat je zei...." Handen tot vuisten gebald zwaaiend in de lucht en met tranen die hij niet kon tegenhouden.

We waren toevallig bij opa en oma en twee ooms en die kenden hem zo niet! Iedereen was verbaasd en niemand snapte iets van deze uitbarsting.

Ook ik kende hem zo niet, maar ik herkende wel precies wat er bij hem gebeurde. Ik had het kunnen zijn! Ik zag wat er in zijn hoofd gebeurde: hij pikte het niet van zichzelf dat hij iets niet snapte en was daar boos om en vervolgens begreep de ander dat in zijn ogen niet en werd hem iets uitgelegd dat hij wel snapte en dat stapelde op die boosheid. Drift naar zichzelf en drift naar die ander. Ik ben boos omdat ik het niet snap terwijl dat wel had gemoeten en jij legt me iets uit dat ik wel weet en dat had jij moeten weten.

En die emotie daarbij! Die ongekende drift die je overspoelt, dat onvermogen, dat vastzitten in die drift, dat van binnen exploderen van woede....dat ken ik zo!

Eindelijk iets waar ik wel wat mee kan! Met al die andere eigenschappen die ik net als hem heb kan ik niks: omdat ik zelf onzeker ben weet ik niet hoe ik hem kan helpen, omdat ik zelf faalangst heb weet ik niet hoe ik hemzelfvertrouwen kan leren. Maar dit....hier kan ik wat mee. Oudste zal tijdens zo'n driftbui bij mij nooit stuiten op een muur van onbegrip waar met grote letters op staat geschreven: En waar komt dit nu ineens vandaan? Waar gaat dit over?

Ik hoop dat hij het makkelijker gaat krijgen in het leven dan ik. Maar ik vrees het ergste. En toch...Als hij zo sterk is als ik denk dat hij is zal het wel goedkomen.

En wat zijn we er blij mee!!

Nog nèt binnen 8 maanden na de bevalling van onze derde...

KAN IK MIJN SPIJKERBROEK WEER AAN!!

(nog één broek te gaan en dan kan ik alles weer aan)

dit is géén 1 april-grap