Repelsteeltje

Vandaag is Nederland oranje.
De vlag hangt ook bij ons uit.
We gaan naar de kermis en naar de vrijmarkt
(de aubade hebben we "helaas gemist")...

En tussen de bedrijven door worden vandaag de koffers gepakt:
De taxi staat morgen om half 7 voor de deur.

Ik verdenk hem van enige intelligentie. Morse.

Vanmorgen om 5 uur. Hij is klaarwakker en het lijkt alsof hij heeft besloten dat ik dat ook moet zijn. Hij begint te krabbelen aan de deur van Jongste. "Kappen!!", sis ik tussen mijn tanden. Ik draai me om en doe weer een poging te gaan slapen. Morse krabbelt aan de kledingkast, slaat tegen het openstaande traphakje dat open en dicht bonkt, hengelt vervolgens een laadje van mijn apothekerskastje open, vist er een armband uit en begint dat over het laminaat te meppen.

Woedend ga ik zitten in bed. Morse spint tevreden. Hij springt op bed op mijn schoot. "Morse kappen nou", zeg ik moedeloos. "Wrrrrrrr", antwoordt Morse tevreden.

De grote ogen van Jongste...
De ondeugd van Middelste...
De ontroering en de lange haren van Oudste...
En zelfs de mooiste foto van mijn Lief en mij ooit gemaakt.
(..en dat komt van mij, de grootste 'ons-criticus', nou ja...dan moet het wel een mooie foto zijn!)

Niet hier, maar elders ondergebracht....stuur me een mail (of je mailadres) en ik stuur je de link.

Hij is eruit!! De eerste van mijn oudste is gewisseld. En zo leef ik van mijlpaal naar mijlpaal...

Ik heb de Tandenfee af moeten bellen: Oudste wilde de tand NIET aan haar afstaan. Gelukkig maar, want eigenlijk wilde ik "mijn" (want zo voelt het stieken ook een beetje) allereerste tand ook niet aan haar afgeven.

ps Een en ander betekende natuurlijk wel dat wij het kadootje moesten verzorgen waar de Tandenfee normaal gesproken voor zou hebben gezorgd...nou ja, op de koop toe dan maar.

"Wilt u daar beltegoed bij?" Vraagt de man van de Halfords lachend.
Ik kijk hem verstoord aan. Huh? Wil ik wat?
Hij blijft me lachend aankijken.  Pas na een seconde of 10 valt het kwartje.

Ik rekende een fietsbel voor Middelste af. 

Middelste: "Handen omhoog èn ik schiet!"

Ik steek mijn handen omhoog. PAF, doet het speelgoedgeweer.

"Zooooo, geschieten!" Zegt Middelste tevreden.

In het winkelcentrum staat een vrouw met 2 boodschappentassen. Naast haar zit een jonge vrouw gehurkt bij een heel angstig kijkende peuter. Het ventje is 2 à 3 jaar oud en tranen biggelen over zijn wangen.

Ik loop langs en vang het gesprek op.

"Dan moet je het even laten omroepen", zegt de vrouw met de boodschappentassen.
"Dat wilde ik net doen toen ik de bewaking tegenkwam en die zeiden dat er al een moeder aan het zoeken was", antwoordt de jonge vrouw.
"Kijk, daar komt ze al aan", zegt de vrouw met de boodschappentassen met een hoofdknik.
"Kijk eens wie daar komt?" Zegt de jonge vrouw met een lieve stem tegen de peuter.

Ik draai me om en zie in de verte een vrouw heel hard aan komen rennen. Haar gezicht is knalrood met donkere vlekken van opwinding. Ze is ook drijfnat van het zweet. Wie weet hoeveel rondjes ze al heeft gehold in dit winkelcentrum. Haar ogen zijn heel groot van paniek en adrenaline en rood van het huilen. Ze rent zo hard dat mensen opzij moeten stuiven voor haar, maar zij ziet niks, zij ziet alleen haar zoon. Het ventje staat inmiddels met zijn armpjes vooruitgestrekt.

De moeder sleurt hem uit de handen van de jonge vrouw en is zo hyper dat ze bijna niet uit haar woorden komt. Op hele harde toon zegt ze "als dat geen hereniging is...bedankt hoor", en ze stuift weer weg. Ze heeft volgens mij geen idee wat ze heeft gezegd. Ze zal zich achteraf schuldig voelen naar de twee vrouwen, maar op dat moment was haar brein pulp.

Ik weet precies hoe ze zich voelde op dat moment. Het is mij 1 keer overkomen met Oudste toen hij 2 jaar oud was. Ik raakte hem kwijt in datzelfde winkelcentrum. Het was in 1 seconde gebeurd. Nu weet ik dat het kan gebeuren, hoe goed je ook oplet. Ze hebben maar 1 seconde nodig. Dat gevoel wil ik nóóit meer voelen. Dat gevoel in je buik alsof je van 30 hoog naar beneden stort. Je oren suizen letterlijk. Ik had hem binnen 30 seconden gevonden, maar het waren de langste 30 seconden van mijn leven.

Ik had de indruk dat die moeder van vanmiddag dat gevoel langer dan 30 seconden heeft ervaren. Het arme mens. Ik denk dat ze nu nog steeds staat te trillen op haar benen.

Middelste.

Het wordt weer warmer, de zon gaat weer schijnen en de temperatuur gaat omhoog. En helaas gebeurt er ook weer wat er vorig jaar gebeurde: het eczeem van Middelste neemt met de omslag van het weer ook weer wanstaltige vormen aan. In de winter gaat het redelijk, in de zomer gaat het mis. Zijn huid lijkt nu al krokodillenleer en daartussen zitten de rode ontstoken plakkaten die hij tot bloedens toe open krabt. We smeren met van alles en nog wat, maar het is dweilen met de kraan open. Zelfs met het veel te zware medicijn krijgen we het nauwelijks rustig.

En dan Oudste.

We zagen het al vanaf zijn geboorte. Maar al die jaren was het devies van de specialisten: wachten tot minimaal 6 jaar oud. Nu heeft hij die leeftijd en het is er niet beter op geworden. Sterker nog: het probleem wordt alleen maar geprononceerder.

We hebben binnenkort een afspraak bij de arts met de eis om nu dan eindelijk te worden doorverwezen naar de uroloog. Als we eerder waren geweest met de ingreep aan zijn edele delen was het niet zo'n probleem geweest. Nu zitten we met twee grote problemen. Het eerste is probleem is de gêne dat nu een rol begint te spelen. Maar daar is nog wel mee om te gaan op deze leeftijd, denken we. Een groter probleem is zijn herinnering aan de operatie aan zijn arm. Bij het idee van een ingreep en verdoving komt bij hem de herinnering aan die helse pijn weer boven. Ik heb hem beloofd: "Liefie, het maakt niet uit wat er gebeurt. Niets, NIETS zal ooit zoveel pijn doen als toen met je arm." Hij leek opgelucht. Maar toch... 

****zucht****

Deze mama is er niet gerust op.

Toen de allergrootste klussen geklaard waren, kwam de klad erin. We hadden ook zóveel gedaan, er waren zóveel klussen geweest dat we klus-moe waren. Dus de stand van zaken was dat de afzuigkap een jaar na dato nog steeds niet was aangesloten, de randjes in de badkamer nog steeds niet waren afgekit en dat de kinderen dan wel intern doorverhuisd waren, maar hun kasten en spulletjes nog niet. De kamer van oudste was zo goed als leeg en de kamer van middelste was een soort opslagplaats. Over de babykamer wil ik het al helemaal niet hebben.

Gisteren hadden we weer genoeg moed verzameld om de volgende slag te slaan. En we zijn hondsmoe, maar de interne verhuizing is rond. De kasten van de kinderen staan weer op de kamers waar ze horen, Oudste heeft zijn speelgoed weer terug, de kamer van Middelste begint weer op een kinderkamer te lijken en de babykamer is weer begaanbaar. Er zijn wel 3 vuilniszakken met kapot of incompleet speelgoed naar buiten geknikkerd. Alle puzzels zijn weer uitgesorteerd en in de juiste dozen opgeborgen. Er is een grote kast speelgoed weg uit de woonkamer waardoor het weer wat rustiger toont en mijn antieke kast weer tot zijn recht komt. Volgende week nog een tripje naar Ikea voor wat extra boekenplankjes voor de kast die in de kamer van Middelste staat dan is het voor wat betreft de kinderkamers echt klaar.

Alleen...

Zo direct ga ik nog een laatste kast uitpuinen, want het slechte nieuws is dat hoe goed we ook zoeken: een van de boeken met Pokémonkaarten blijft zoek, arme Oudtse. Hij moet in huis zijn, dacht ik....toch? Bizar, het ding is spoorloos...

Okay, toegegeven. Echt wereldschokkend is het niet, maar voor onze (stads)kinderen was het best bijzonder en ze hebben zich geweldig vermaakt.
Middelste is voor de duvel en zijn ouwe moer nog niet bang en begreep maar niet waarom die schapen (drie keer zo groot als hij) zo bang waren voor hem. Toen klom hij maar in de voerbak, dan kwamen ze tenminste nog een beetje bij hem in de buurt.

Lief en ik hadden gisteren een feestje. Heerlijk met z'n tweetjes. We hebben gedanst, gelachen, gekletst, gedronken en genoten van een heerlijk buffet. Het was genieten met een hoofdletter G. We waren weer even gewoon een echtpaar in plaats van alleen papa en mama.

Ondertussen pasten opa en oma bij ons thuis op het grut. Ik had gezegd dat de jongens langer mochten opblijven. Middelste lag in zijn bed Thomas te kijken en Oudste zat in zijn bed te playstationnen. (Bij ons is dat een werkwoord: paystationnen.) Toen oma om half negen naar boven ging en tegen Middelste zei dat hij moest gaan slapen, zei hij op een nonchalante vrolijke manier: "Ik dacht het niet!"
Toen ze naar boven liep naar Oudste, zei Oudtse nog voor oma wat kon zeggen: "Ik moet nu zeker gaan slapen". "Nee hoor jongen," ze oma toen, "je broertje is nog wakker dan mag jij zeker ook wel wakker blijven!"

Vanmorgen zei Oudste tegen me dat hij heel laat naar beneden was gegaan en dat hij aan oma had gevraagd of het niet veel te laat was. "Dat was toch niet normaal?"

Ook dat is voor mij genieten. Lief ligt nu nog even een uurtje plat, maar in de middag zijn we weer papa en mama van een mooi groot gezin en worden we weer meegesleurd in de drukte van de dag. Boodschappen, was, stofzuigen, bedden verschonen, baby in badje, eten koken, flesjes geven, ...........

Op de een of andere manier klonk het zo grappig als Middelste het zei dat we niet vermanend genoeg zijn geweest. En daar plukken we nu de (zure) vruchten van. Onder het mom van kwaad tot erger, presenteer ik de vertaalkunsten van liedjesteksten van Middelste:

Oh denneboom, oh denneboom, wat zijn uw takken wonderschoon

Wordt: Oh piessie-pies, oh poep en plas, oh poep en plas en piessie-plas

Uit Snow van de Peppers: People need the cover of another perfect wonder where it's so white as snow

Wordt: Pies en pies en pies en pies en pies en pies en pies en pies en pieieieieies, pies, pies

Maar, al valt er op zijn vocabulaire wel het een en ander aan te merken moet het me toch van het hart: hij heeft gevoel voor ritme en toon houden kan hij met zijn bijna drie jaren als geen ander. Elke poep, plas en pies komt er ongelooflijk zuiver en in de maatsoort uit.

Het zinde Oudste maar niks dat iedereen uit de klas al wisselt en hij nog niet. Hij had geen gaten, geen fietsenrek en niet eens een los tandje. Ik heb hem dus maar gevoed met alleen die feiten die in zijn voordeel spreken: ja sorry schat, maar jij kreeg je eerste tandje toen je al 14 maanden was (!!) Je was verreweg de laatste met je eerste tandje en je bent dus ook de laatste met je eerste losse tand. Maar...daar tegenover staat..hoe later je tandjes krijgt, hoe sterker de tandjes....en hoe later je wisselt....hoe sterker je nieuwe tandjes!

Het is in principe de waarheid en ik laat expres de nuances weg. Oudste is niet meer onzeker over het feit dat hij de laatste in zijn klas is die nog alle tanden in zijn mond heeft, daar gaat het om.

En maandag was het dan zover: er wiebelde een tand. Gloria en halleluja! Vandaag zag ik zijn nieuwe tand er al achter evoorschijn piepen. Oudste was trotser dan trots. Het is toevallig dezelfde tand als degene die ik vorige week bij Jongste al spotte in zijn voor de rest tandenloze bekkie. Mijn oudtse en mijn jongste...

allebei tegelijkertijd dezelfde nieuwe tand, ik vind dat heel bijzonder toevallig.

Vanmorgen werd ik wakker van Middelste die zo hard als hij kon "oh dennenboom" aan het zingen was. Heel leuk, maar niet op 15 april en al helemaal niet om kwart over vier 's ochtends. 

Vandaag is het 13 april 2008.

Vandaag was de dienst voor het overleden dochtertje van de collega van mijn lief.

Vandaag is het precies één jaar geleden dat ik met weeën werd opgenomen in het ziekenhuis terwijl ik nog niet eens 22 weken zwanger was.

Vandaag is een dag om stil te staan bij onze Happy Ending. 

Manlief en ik hadden een feestje en daar kreeg ik de kans om een henna tattoo te laten zetten op mijn hand. Hij zou een dag of 4 blijven zitten. Het leek me geweldig!

Het probleem was dat ik 'm pas laat in de avond liet zetten. De dame die het deed had er inmiddels al honderden gedaan en was het volgens mij een nogal beu. Ze raffelde het een beetje af en ik kreeg dus geen mooie fijne lijntjes, maar iets dat qua breedte meer op bandensproren leek. Maar goed, ondanks dat zag het er toch wel leuk uit. Maar nu, na 8 dagen zit 'tie er nog. Zelfs na het zwemmen in het chloorwater zit 'ie er nog. Hij is bijna weg en als je niet goed kijkt lijkt het net alsof ik levervlekken op mijn hand heb!

Maar het bracht me wel op een idee. Ik wil nog een echte tattoo maar twijfel er al een half jaar over. Ik heb al 2 tatoeages en die zitten op plaatsen waar ze eigenlijk niet voor de wereld zichtbaar zijn. Nu wil ik er eentje die wel op een zichtbare plek komt en ik twijfel. Het ontwerp heb ik al, manlief vindt het een mooi idee en vindt het ontwerp ook mooi....maar ik twijfel over de zichtbaarheid. Ik heb nooit een seconde spijt gehad van mijn andere tattoos, misschien van deze dan ook niet, maar toch. Twijfel, twijfel.

Dus nu bedenk ik me: waarom zet ik 'm niet eerst als Henna tatto zetten om te kijken hoe het me bevalt?

"Dat is dan 145 euro en 50 cent, alstublieft"

Ik sta aan het loket en wist dat het zou komen, maar toch doet het even pijn de woorden te horen.

Honderdvijfenveertig euro en vijftig cent. Het gaat maar om 3 pockets van elk 17 pagina's. Het zijn niet eens hard covers. En de houdbaarheid is ook maar heel beperkt. Ik heb boeken in mijn boekenkast staan die ik al meer dan 20 jaar met me meesleep. En deze 3 vodjes gaan, als ik geluk heb, hooguit vijf jaar mee. Maar dan staat er wel Paspoort op de cover. Het is een pakkende titel.

Toen ik zelf een nieuw paspoort moest hebben, was ik zwanger van onze laatste. Ik had de twee oudsten wel bij kunnen schrijven, maar wij zouden de laatste achteraf hebben moeten bijschrijven in beide paspoorten omdat ze foto's van echo's niet accepteren. Nu is bijschrijven in 2 bestaande paspoorten duurder dan een eigen paspoort. Sowieso is tweemaal bijschrijven in een nieuw paspoort maar nauwelijks goedkoper dan een eigen paspoort. Dus dan maar honderdvijfenveertigeuroenvijftigcent uitgeven en allemaal een eigen paspoort.

Maar wacht, ik vergeet wat, we waren er nog niet: er kwam nog € 12,50 bij per kind voor de pasfoto's. We hebben het dus in toaal over:

183 euro

De foto van Middelste kon eigenlijk niet eens door de deur van de huidige normen. De fotograaf kreeg hem simpelweg niet beter. Ik vreesde al dat we zouden worden weggestuurd, maar de dame van de (door ons rijke) gemeente maakte een simpel handgebaar en zei: "Hij is 2, ze moeten niet zeuren. Die foto is prima!"

Ineens zei de dame van de (door ons rijke) gemeente terwijl ze naar Oudste wees: "kan hij zijn naam al schrijven?" Ik was verbouwereerd en snapte bij god niet waar deze vraag naar toe moest leiden."Nou," vervolgde ze, "dan mag hij zijn paspoort zelf tekenen!"

Cool! Oudste schreef, met het puntje van zijn tong uit zijn mond, zijn naam in het vakje waar hij absoluut niet buiten de lijntjes mag komen. "Hij mag dan ook tekenen voor ontvangst als hij zijn paspoort komt ophalen!" zei ze vrolijk.

Alleen daar had ik het al bijna voor over. Honderddrieentachtigeuro.

Gisteren ontvingen wij het afschuwelijke nieuws dat het dochtertje van bijna 2 van een collega van mijn lief is overleden. Het leek zo goed te gaan en plots was het toch mis. Hun eerste en enige kindje. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar zo'n bericht krijg ik al twee dagen lang niet uit mijn hoofd. Het drukt continu op mijn stemming. Ik realiseer me dondersgoed dat wij drie gezonde jongens hebben. Door een fantastisch toeval heeft Jongste de bevalling overleefd en op dagen als deze ben ik me tot elke vezel bewust van ons oneindige geluk.

Vanmorgen bracht ik de twee jongsten naar de crèche en ik maakte me wat ongerust over Jongste met zijn benauwdheid. Hij piept en hij knarst en hij giert...het bevalt me niks. Zo met mezelf bezig loop ik de crèche in en ik stuit in de gang op een gedenkplekje. Het blijkt dat het kindje van een leidster die 27 weken zwanger was niet meer leefde. Hun tweede kindje. Ik wordt nog wat triesteriger. Ikschrijf een persoonlijk bericht in het condolanceboek en breng de jongens weg.

Eenmaal buiten probeer ik diep adem te halen in de koude lucht om het van me af te schudden. Maar echt goed lukt dat niet.

Overdag op werk belt Lief me op met de vraag of hij zondag een paar uur weg kan: het overleden peutertje van zijn collega wordt zondag begraven en de ploeg van de vader heeft dan dienst. De voltallige ploeg van mijn man heeft spontaan geregeld om (zonder overuren te schrijven) de zondagdienst over te nemen zodat de dienstdoende ploeg weg kan om de vader die dag bij te staan. Het doet me goed dat we ergens toch nog iets kunnen betekenen.

Als ik de jongens 's middags ga halen piept Jongste nog erger dan 's ochtends. Hij is zó benauwd dat ik ongerust wordt. Hij stikt er zowat in. Ik ga naar huis en bel Lief op of hij een paar uur calamiteitenverlof kan nemen want ik wil naar de dokterpost. Wellicht is het overdreven, maar ik heb drie gezonde jongens en ik wil dat graag zo houden.

Op de dokterpost tref ik een Hork. De Hork kan me vertellen dat Jongste last heeft van vastzittend taai slijm in de keel. Nu wist deze ervaren mama dat zelf ook al, maar de Hork weet me verder godzijdank te vertellen dat de longen leeg en schoon klinken. Verder wil de Hork niks doen, Ik weet uit eigen astmatische ervaring dat een pufje Ventolin wonderen kan verrichten ook bij taai slijm in de keel, maar Hork wil er niet aan. Ook niet als Jongste in zijn bijzijn donkerpaars aanloopt omdat hij bijna niet uit zijn hoest kan komen. We moeten maar in de stoom van een warme douche gaan zitten. Oh ja, en Hork weet me ook nog te vertellen dat het maar een fabeltje is dat ze erger last krijgen van slijm bij een flesje melk. Hij geeft me nog een adviesje borstvoeding en ik word de deur uit gebonjourd.

Het zal me worst wezen. Ik ben niet blij met Hork, maar ik ben wel blij met de schone longen van Jongste. Nu durf ik de nacht wel in, dat had ik anders niet gedurfd.

Thuisgekomen moet mijn Lief weer snel terug naar de dienst want een van zijn collega's moet naar huis: zijn zoontje van bijna 6 is gevallen en heeft zijn sleutelbeen gebroken...

Ik ben nog geen uur binnen uit werk en het is al gebeurd. We zitten met ons vijven aan tafel en de stemming is ver beneden peil. Hij kijkt mij pissig aan en ik kijk hem pissig aan. Al onze kinderen voelen de stemming haarfijn aan en zijn (dus) zo klierig als wat. Ik vind dat hij er een potje van heeft gemaakt vandaag en hij vindt dat ik alleen maar heb zitten vitten sinds het moment dat ik binnenkwam. Naast de dingen waar ik gelijk in heb en waar hij me schoorvoetend gelijk in geeft al breng ik ze wat rot, zie ik overal klusjes die óók niet gedaan zijn. Die zijn weliswaar minder of nauwelijks urgent of problematisch, maar ik erger me wel omdat het stapelt. Ik mopper over elke vezel en hij wordt met de seconde overgevoeliger zodat uiteindelijk zelfs een normale opmerking van mij wordt opgevat als een kat.

Het woord er in de loop van de avond niet beter op en gelukkig heb ik een afspraak buiten de deur zodat we even pauze nemen. Als ik 's avonds thuis kom gaan we eigenlijk mopperend verder waar we gebleven waren al zijn de scherpe randjes ervan af. We moeten zelfs een beetje om onszelf giechelen. Het was vanmorgen 5 uur toen onze jongste zich liet horen met zijn piepende en gierende verkoudheid en we lopen allebei op ons tandvlees. Jongste ondertussen heeft last van zijn eigen tandvlees met allerlei doorbrekende tandjes, waardoor wij vrezen dat de komende nacht er niet beter op zal worden. Hij huilt relatief weinig, maar hij heeft huiltechnisch gezien het grootste volume van al onze kinderen. Het gaat door merg en been.

Wij gaan vanavond slapen met onze gebruikelijke: "en alvast sorry hè!"

Onze verjaardagskalender hangt op ons toilet. Ik zat vanmorgen te plassen toen mijn blik op de kalender viel. 9 april. Vandaag zou mijn tante jarig geweest zijn.

Zou geweest zijn, zeg ik, want ze is twee jaar geleden overleden. Ik kreeg die bewuste dag volkomen onverwachts een telefoontje van mijn vader op werk dat als ik haar nog wilde zien, ik die avond of uiterlijk de volgende dag langs moest komen. Ik besloot die avond te gaan. Gelukkig. Toen ik binnen kwam meende ik een blik van herkenning te zien in haar ogen. Vrij snel was ze er niet meer bewust bij en nog voor middernacht was ze overleden. We waren er allemaal.

Ik denk er natuurlijk allang niet meer elke dag aan, ook niet meer elke week, maar vaak ook niet meer elke maand. Maar vandaag zou ze jarig geweest zijn. Op haar sterfdag vorig jaar heb ik een bloemetje op het strooiveldje gelegd en vandaag denk ik ook aan haar. Op haar sterfdag denk ik aan haar sterven, op haar verjaardag denk ik aan de leuke dingen.

Mijn zus en ik mochten vroeger bij onze tante logeren en dan sliepen we in haar bed en sliep zij op de bank. Als ze echt boos was riep ze "ben je nou helemaal belatafeld!" Ze had een bandrecorder en daar mochten we mee spelen. We verzonnen sprookjes en namen die op. Ze had draaistoelen en katten. Toen ze 63 werd zei ze "als je het heel snel uitspreekt lijkt het niks!" Ze had ook nooit pijn, dat woord kende ze niet. Het kietelde, zij ze. Mijn vader was tot op de laatste dag haar broertje. Ik heb de grote foto van haar katten ge-erfd en haar serie boeken "Het Aanzicht Van..". Schandalig: 2008 moet ik nog kopen.

Mijn lieve tante. Proost tante, deze is voor jou.