Repelsteeltje

Mar 30, 2008 at 12:29 o\clock

β

by: casa   Keywords: kidz, anekdotes

Out of the blue begint mjin oudste uit groep 2:

"Mama"
"Ja schat"
"Nul min vier is minder vier"
"Min vier, noem je dat, maar ja, dat klopt inderdaad helemaal"

Zou hij het echt snappen? Ik had het ooit wel een keer genoemd en dacht dat hij het nog niet kon bevatten, maar nu komt hij er ineens zo mee. En hij lijkt het door te hebben.

"Oh ja? En hoeveel is dan nul min drie?"
"Minder drie, oh nee, MIN drie!"

"En 1 min 6?"
"Eén min zes....eeeh vijf...MIN VIJF!!!"

Hij hoeft er nauwelijks over na te denken. Ik probeer er nog een paar, ik probeer ook 2-3, en hij weet alles feilloos. Hij heeft nog nooit rekenen gehad en op een blauwe maandag noem ik negatieve getallen en hij leert het vervolgens zichelf.

"En min 4 plus 1?"
"Makkie: min 3!"
"En min 1 plus 2?"
"1"

Hij laat me perplex achter.

Mar 29, 2008 at 16:18 o\clock

Op de biechtstoel

by: casa   Keywords: dagelijksheden

Als ik heel eerlijk ben verdienen wij best veel. Het vliegt er ook aan alle kanten weer uit met drie kinderen, een huis, twee auto's, twee katten en zes vissen, maar dan nog houden we genoeg over om te besteden aan zooi.

En dat doen we dus ook. We zouden alles op een spaarrekening kunnen zetten om te sparen voor later, voor de studies van de kinderen, voor een aanvulling van het pensioen, voor magere tijden of voor een aanbouw...maar dat doen we dus niet. Wij sparen het minimaal noodzakelijke en de rest gaat op aan zooi.

Ik hou veel te veel van schoenen en mijn lief houdt veel te veel van gadgets. Ik hou te veel van mijn uiterlijk (haren, make-up en nagels) en mijn lief houdt nog steeds te veel van technische gadgets.

Maar waar we allebei echt veel te veel van houden is kadootjes kopen voor de jongens. En dat doen we dan ook veel te veel. Het huis puilt uit en de jongens zijn verwend. En elke maandag starten wij, net als een dikke vrouw met een dieet, met goede voornemens: deze week gaan we beginnen! Deze week geen kado's. En elke week gaan we, net als de dikke vrouw, op dinsdag alweer voor gaas.

Ik ging weg om een pak melk bij de AH te halen...maar ze hadden bij de non-food weer van die leuke dingetjes...

 


 

Mar 27, 2008 at 23:12 o\clock

Ode aan de Poezebeesten

by: casa   Keywords: poezen

Mijn moeder hield niet zo van poezen en dat is een understatement. Er waren dus geen poezen bij ons vroeger in huis. Ik daarentegen hield van alles dat een vacht had. Een beetje sneu was het wel voor mijn moeder want ik lokte alle poezen die ik maar tegenkwam richting ons huis. En zolang als ik me kan herinneren was één ding duidelijk: du moment ik uit huis zou gaan, zou er een poes komen.

Poes nummer 1 kreeg ik toen ze 12 weken oud was. Ik moest haar laten inslapen toen ze 6 jaar was. Haar nieren hielden ermee op en ik besloot dat nog drie weken rekken met dagelijkse infuzen geen poeswaardig bestaan was.

Poes nummer 2 heb ik moeten afstaan bij de boedelscheiding van mij en mijn ex. Voor zover ik weet leeft hij nog, hij moet nu 15 zijn. Hij had maar 1 wit haartje op zijn buik, die trok ik er altijd uit en dat mocht ook van hem. Voor de rest was hij git- en gitzwart. Zou hij nu nog dat ene witte haartje hebben?

Poes nummer 3 heb ik als getraumatisserde kater uit het asiel gehaald. Hij was mijn steun en toeverlaat in moeilijke tijden. Toen ik mijn geluk hervond en uiteindelijk druk werd met kinderen in een rijtjeshuis trok hij het niet meer. Hij kon niet tegen de kinderen, maar hij kon nog minder tegen andere katten in de buurt, in de tuin. Nog moeilijker dan een poes laten inslapen is afstand doen van een gezonde poes omdat het niet meer kan omdat hij verpietert. Na twee weken hel op aarde voor hem in het asiel kreeg hij een plekje bij een alleenstaande dame. Geen kinderen en geen buurtkatten in die flat. Het asiel heeft me op mijn verzoek nog een paar keer gebeld met updates. Het gaat goed met hem.

Nu heb ik poezen nummer 4 en 5. Mijn huis doet het niet zonder een poes of twee! Zonder poes is mijn huis kapot dus moest er weer iets komen. Maar ik wilde geen herhaling van de ramp van daarvoor dus heb ik gekozen voor een ras dat bekend staat om stressbestendigheid: ze moeten kunnen tegen een stootje. Ik kwam uit op broer en zus met een geschiedenis: ze moesten weg uit hun huis omdat er een kindje bij was gekomen dat allergisch bleek. Ze zijn nu 2 jaar bij ons en ze zijn 11, als ik goed reken. En ze zijn inderdaad stressbestendig: de kater van de twee is de enige kat denk ik ooit die tijdens het vuurwerk om middernacht op 31 december snel naar de de deuropening kwam toen de deur open ging om het vuurwerk van dichtbij te kunnen observeren.

Mijn oudste is dol op de poezen, omdat hij nu eenmaal dol is op alles dat groeit en bloeit. Hij is lief en voorzichtig. De poezen zijn ook dol op hem en ze zijn nooit op hun hoede bij hem..sterker nog, ze gedragen zich alsof het huis van hen is en niet van hem. Hij is van de poezen, zeg maar.

Mijn middelste is dol op poezen omdat ze schrikken als je schreeuwt, omdat ze zacht zijn om op te zitten (en die poezen laten gewoon op zich zitten) en omdat ze zo grappig zijn als ze je proberen omver te duwen (lees: een kat van 8 kilo geeft hem een kopje). De poezenbeesten tolereren hem. Ze voelen denk ik dat hij ondanks alles geen kwaad in de zin heeft. Waarom zou je anders op je laten zitten?

Dan de jongste, onze baby van 7 maanden...

Als ik in zijn gezichtsveld verschijn kijkt hij heel blij, net zoals bij zijn vader en zijn broers. Maar als hij de poezen ziet kijkt hij nog blijer: dit wezen is het meest fantastische wezen in het heelal! Hij is bovenmatig gefascineerd, gebiologeerd. Maar de poezen negeren hem: hij kan ze geen eten geven, hij kan ze niet aaien, maar hij kan ze ook niet serieus pijn doen. "Boeien!"

Jongste lacht als een van de twee Grijzen in het gezichtsveld is, hij huilt als ze verdwijnen. Aanraken is een bonus; oogcontact maakt zijn dag al compleet. Ik geloof dat ik, ook vanwege de andere vrolijke indrukken van mijn laatste manneje, het karakter van mijn jongste aardig in de smiezen begin te krijgen.

 

Mar 24, 2008 at 20:46 o\clock

Toch nog de nederlaag in de blessuretijd

by: casa   Keywords: gezin, kidz, anekdotes

Mijn lief moest werken vandaag. Als hij moet werken op een feestdag is het traditie dat de gezinnen komen eten: ik heb er ook al menig kerstdag gezeten.

Een beetje een toestand is dat wel tegenwoordig. In je eentje drie kinderen in de auto hijsen met de ware volksverhuizing die daarbij hoort: luiers, potjes, flesjes, speeltjes, dekentje-speentje, tuitfles drinken, Thomas treintjes, PSP met oplader, Cars auto's, verschoning. En dan ook nog de hutkoffer die mijn handtas moet voorstellen. Eenmaal ter plaatse mist de baby zijn derde slaapje en is dus niet te genieten van vermoeidheid. Middelste krijgt mot met het driejarige zoontje van een collega van mijn man omdat ze met hetzelfde treintje willen spelen en vijf minuten voordat de baby zijn hapje moet eten valt hij alsnog in slaap. Net als wij aan tafel kunnen gaan wordt hij wakker en mis ik mijn eten omdat de baby moet eten.

Dat gezegd hebbende...bleven mijn oudste twee keurig aan tafel zelfs nadat ze niet meer hoefden, at de oudste zijn frikandel met mes en vork op en at hij zonder morren of aansporing ook al z'n doperwtjes op. Middelste schoot even uit zijn slof toen hij op zijn stoel ging staan om te roepen dat hij "nog een frikabel" wilde, maar ook hij jengelde niet en zei spontaan dankjewel toen hij nog een frikabel kreeg aangereikt door een grijnzende collega. We kregen menig compliment...met name de kinderloze collega's waren aangenaam verrast door dit schouwspel. Blijkbaar kennen zij alleen horrortaferelen.

Toen we weggingen zwaaiden de twee oudsten naar iedereen en zei middelste ook netjes gedag en oudste zei tegen iedereen "dááág en nog veel plezier!"

Lief hielp me de jongens weer in de auto te laden en eenmaal thuis moest ik alleen het hele circus weer uitladen en drie kinderen naar bed brengen. Maar het waren drie Engeltjes en zonder problemen had ik ze binnen drie kwartier allemaal tevreden in bed.

Ik ben best trots op mijn jongens. Ze gedroegen zich voorbeeldig!

Net als ik me dat zit te bedenken belt mijn lief me met de boodschap dat de dure bril van een collega onherstelbaar verbogen is aangetroffen. Er waren geen getuigen, maar aan het signalement van de schade te horen kan maar eentje de dader zijn: onze Middelste.

Mar 24, 2008 at 08:15 o\clock

Tweede paasdag 2008

by: casa   Keywords: foto

Mar 22, 2008 at 20:52 o\clock

Als Pasen op Pinksteren valt?

by: casa   Keywords: anekdotes

De meesten van ons weten denk ik wel dat Hemelvaart 40, en Pinksteren 50 dagen na Pasen is. En met onze Gregoriaanse kalender vieren we voor het gemak Pinksteren niet na 50 dagen, maar 7 zondagen na Pasen.

Maar wanneer valt Pasen dan eigenlijk? Dat wist ik nooit zo goed. Het had iets te maken met de eerste zondag na de een of andere volle maan. Maar na welke volle maan, dat wist ik niet.

Nu wel Happy

Pasen valt op de zondag na de volle maan van op of na 21 maart. Hé, da's toevallig! Gisteren was het 21 maart, vandaag is de maan vol....viola! Morgen is het Pasen. Het klopt! Da's leuk.

De vroegst mogelijke Pasen is dus 22 maart, namelijk als het 21 maart volle maan is. Hmmm...dus wat is dan de laatst mogelijke Pasen? Nou, dat moet dan zijn als de volle maan op 20 maart valt. Dan is de eerste volle maan na 21 maart (cyclus van 29 dagen) op 18 april. En als 18 april een zondag is, is het een week later pas Pasen: 25 april dus. Dat is de laastst mogelijke Pasen.

Pinksteren kan (kladblokje: pasen + 49 dagen) vallen tussen 10 mei en 13 juni.

Pasen kan dus, al zou je jaartallen gaan husselen, in het echt nóóit op Pinksteren vallen. Da's geruststellend, dan hoeven we daar dus nooit meer mee te dreigen.

Iets wat me wel zorgen baart is het volgende: Mijn lief en ik zijn getrouwd op de dag voor Hemelvaart. Nu hebben we wel elk jaar een trouwdag, maar die is sinds het heuglijke moment nooit meer gevallen op de dag voor Hemelvaart. Ik heb even zitten grasduinen op het internet om op te zoeken wanneer de eerstvolgende trouwdag is dat dat wel zo is....en dat is om het exact te zeggen pas in 2063.

De liefde is er groot genoeg voor, maar ik denk niet dat we dat gaan redden.

 

Naschrift: behalve onze vrienden weet nu ook elke Nerd die meeleest
in welk jaar en op welke datum wij getrouwd zijn...

Mar 22, 2008 at 10:42 o\clock

Mijn Goede Vrijdag

by: casa   Keywords: anekdotes

"Nou dag jongens, mama moet naar werk!" Heeft dan echt de rest van de wereld vrij?


Mar 19, 2008 at 17:30 o\clock

Stiekem sjanzen

by: casa   Keywords: anekdotes

Het is druk, heel druk. Ik heb te veel zaken aan mijn hoofd, te veel ballen in de lucht te houden. Mijn werk, mijn jongens, mijn huwelijk, mijn huis. En de belasting is ook nog niet gedaan. Mijn hoofd staat op moeten, moeten, moeten en ik vergeet te genieten.

Zondag besloot ik dat ìk maar eens ging zwemmen met mijn oudste. Normaal gesproken gaat mijn lief met hem en dan ga ik ondertussen lopen hollen en vliegen en stressen in huis. Maar zondag niet: nu ging ik even. Even lekker samen met mijn lieve zoon, even ontspannen.

Ik hees mijn post-zwangere lijf in mijn zwempak en moest drie keer slikken. Tja, na 3 zwangerschappen en met een leeftijd richting 40 ziet het er allemaal iets anders uit dan toen ik 23 was. Ik keek naar mijn gezicht en zag alleen maar wallen en een onderkin. Ik stond op het punt mijn badpak aan de wilgen te hangen en tegen thuisfront te zeggen dat hij maar moest gaan, maar zette die gedachte snel uit mijn hoofd. Potdrie, het gaat om jou en je zoon, doe niet zo raar, je gaat niet om bekeken te worden!

Dus ik ging, met een onsje lood in mijn schoenen. Ik voelde me ook redelijk ongemakkelijk op de kant en was blij als ik mijn lijf onder water kon houden. Maar toen....toen had ik de hele ochtend sjans van een grote gespierde neger mèt borsthaar. Bloedmooi en een jaar of 30, schat ik zo. Hij was daar met een klein zoontje (waarom zijn mannen met kleine kindjes zo aantrekkelijk?) en ik had onbehoorlijke sjans. Ouderwetse sjans.

Het zou er niet toe moeten doen, hoe anderen naar je kijken, maar het deed er wel toe. Mijn onzekerheid smolt als sneeuw voor de zon en het maakte dat ik iets onbevangener kon dollen met mijn zoon.

Ik ga zondag weer zwemmen! Ik heb mijn wekeljikse ego-boost ingeroosterd Happy

Mar 15, 2008 at 21:51 o\clock

Mijn ding

by: casa   Keywords: anekdotes

Hoe zeker of onzeker iemand ook is, iedereen heeft wel "iets van zichzelf" waar hij of zij last van heeft. Iedereen heeft zijn eigen fixatie. Dat ding dat je dwars zit, dat ding dat eruit springt als je in de spiegel kijkt. Dat ding dat ervoor zorgt dat je niet jezelf ziet in de spiegel, maar alleen dat ding.

In de loop der tijden heb ik zo van vrienden (m/v) gehoord:
de haartjes boven de bovenlip, de aders op de slapen, de neus, de tweede kin, die gekke wenkbrauw, de striea, de blubberbillen, de enkels, ....

Mijn ding is gek genoeg niet mijn neus. De mensen die mij kennen zouden dat wellicht vermoeden, maar dat is 't niet. 'T zijn mijn wallen. Ik heb wallen en die groeien. Of moet ik zeggen die zinken. Nou ja, ze worden erger, daar gaat 't om.

Het gekke is dat ze met elke gemiste minuut slaap dieper worden, maar dat ze met een minuutje utslapen op die ene luxe zaterdag niet minder worden. Met elke traan die ik laat worden ze erger, maar een weekje niet huilen levert geen verbetering op. En elk glaasje wijn laat zijn sporen achter terwijl niet drinken ook niet helpt. (Nu ik typ schenk ik maar weer in....het maakt toch geen fluit uit)

Ik ga niet laten snijden in mijn gezicht en ik ga niet naar de kliniek van Conny. maar het zit me wel dwars. Dus heb ik gekozen voor de optie Belazerij. Ik ga me laten belazeren.

Zojuist gekocht: Lancome High Resolution Yeux Serum Collaser.

Klinkt goed hè: duur merk, dure naam, vele euro's....dan moet het wel goed zijn!

Toch? Hallo? Iemand?

 

Mar 14, 2008 at 09:20 o\clock

Het leed van de wereld op zijn schouders

by: casa   Keywords: kidz, peinzen

Vandaag begint de cursus laat. Ik heb dus de tijd en ik kan Oudste naar school brengen. Ik vind dat heerlijk: samen kuierend, huppelend en tikkertje spelend naar school.

Maar onderweg zien we langs de vijver in het gras een dood waterhoentje liggen. Oudste is in eerste instantie gefascineerd, maar al na een paar seconden betrekt zijn gezicht compleet.

"Ik vind het zielig. nu weet zijn familie niet dat hij dood is. Ik wou dat ik eendentaal kon spreken, dan kon ik naar zijn familie vliegen om te vertellen dat hij dood is."

Ik vertel hem dat het vast een hele oude eend was, de opa van opa-eend. En dat het wel verdrietig is, maar dat er vast wel jonge eendjes bij zijn gekomen die lekker gek tegen hem gaan doen. Tegen de tijd dat we bij school zijn stromen er dikke tranen over zijn wangen. De jonge eendjes zullen hem worst wezen: er is een eend dood. Ik verander subiet mijn toon en sla mezelf inwendig voor mijn kop. Ik moet hem ook niet afschepen met dat het niet uitmaakt, want het maakt hem wèl uit.

Ik laat hem lekker bij me huilen en vertel hem dat als je verdriet hebt het goed is om te huilen. Dat huilen hoort bij verdriet hebben en dat je je er beter van gaat voelen. Als zijn eerste huilbui over is vraag ik of het heeft geholpen. Hij weet het nog niet, zegt hij.

Maar ik denk van wel.

Mar 11, 2008 at 22:07 o\clock

VAN REPLIEK!!!!

by: casa   Keywords: kidz, anekdotes

Consultatieburo met Jongste, vandaag exact 7 maanden.

We hebben naast Baby alleen Middelste bij ons. Onze grootste Gozer is met opa naar zwemles (gaat goed in badje 4!!) We komen bij een taart van een tang van een oudere verpleegkundige. We kennen haar al lang, maar zij herkent ons (weer) niet. Zij stelt zichzelf voor. Ik stel mezelf ook gewoon voor en stel alleen maar mijn verwachtingen bij. We gaan zitten en ze slaat het dossier van Jongste open, maar leest het blijkbaar niet goed.

"Zo, twee kinderen nu," zegt ze, "dat zal wel druk zijn!" Ze kijkt ons empatisch aan.

"Ach valt wel mee met de drukte, het is de derde!" Reageer ik zo lakoniek lachend als ik maar mogelijk kan klinken. (Wat denkt ze wel: doe je huiswerk en doe niet zo denigrerend!)

Ze bladert verschrikt in het dossier. Ach ja, nu zie ik het, zegt ze. Hebben jullie nog vragen?

"Nee hoor, het is onze derde gozer, wij kennen het klappen van de zweep", zeg ik.

Natuurlijk heb ik vragen, ik heb de wijsheid niet in pacht. Niet met de eerste, niet met de tweede en niet met de derde. Wij zijn net een week lang getergd door heel erg zieke kindjes en stonden continu met de telefoon in onze handen 'gaan we bellen met de huisartenpost of niet'. Maar geen haar op onze respectievelijke hoofden die dat haar gingen vertellen.

Nee hoor, mevrouw de tang van een verpleegkundige: ze waren erg ziek en we konden het allemaal aan op onze sloffen. Nou dag, tot over 7 weken!

Mar 11, 2008 at 16:59 o\clock

Smurfin' Smurfin' Windsmurfin'

by: casa   Keywords: kidz, anekdotes

Natuurlijk zijn ook wij meegesleurd in de smurfenrage. AH heeft het altijd goed voor elkaar met die akties. Wij hebben nog steeds een oranje reuzenwup, de handpoppen van Alladin, de figuurtjes van Jungle Book...en dan nu de smurfen.

Middelste is helemaal bezeten van de twee pluche smurfen: Smurf en Smurfin. Smurf uitspreken is voor hem nog net een brug te ver, dus het is Sjurf en Surfin. Bij het woord Smurfin is zelfs de j te ingewikkeld, het klinkt aandoenlijk.

Smurfin was gisteren favoriet en hij liep de hele dag 'Surfin Surfin' te scanderen.

En sindsdien zit ik met dat liedje van de Beach Boys in mijn hoofd.

Mar 10, 2008 at 20:07 o\clock

Huishoudelijke mededeling

by: casa   Keywords: kidz, dagelijksheden

Jongste is beter! Hij eet zich drie slagen in de rondte en probeert zelfs van onze borden te snaaien. Met 7 maanden, mind you...dat belooft nog wat. Maar ja: na 7 dagen spugen en diarree mag het ook wel; hij heeft wat in te halen. Ik heb nog nooit een kindje gehad dat zo veel dagen aaneen aan het spugen was, afschuwelijk!

Middelste is gek genoeg ook in één klap beter vandaag. Hij heeft het ziek zijn gecomprimeerd tot een 3-daagse happening en oh, wat maakte hij het heftig! Zijn lijf laat het nog wel wat afweten omdat hij behoorlijk verzwakt is, maar zijn vrolijke ik is er weer, in overmaat zelfs. Mijn Professionele Sloper Vermomd Als Clown is terug! Ja! Maar zijn ogen staan nog diep in de kassen en hij is erg mager....we gaan dat ventje volproppen de komende tijd.

Ik ben moe-hoe-hoe-hoe....maar ik heb mijn avond voor mijzelf, geen ongerust gevoel meer in mijn lijf. Mijn hoofd is leeg....ik ga lekker freubelen en schilderen....dan is Ilse binnenkort ook blij Happy

Mar 9, 2008 at 16:34 o\clock

Newsflash: Peuter ontdekt nieuwe vorm van O.R.S.

by: casa   Keywords: kidz, anekdotes

 Als baby dreigt uit te drogen kan ik hem dwingen te drinken. Desnoods met een injectiespuitje in zijn mondje druppelen. Als Oudste dreigt uit te drogen kan ik hem uitleggen waarom het belangrijk is dat hij drinkt en hem zo proberen over te halen. Maar middelste is twee-en-een-half: die is noch te dwingen, noch over te halen.

Heb je O.R.S. in huis, vroeg een bezorgde vriendin. Yeah right: weet je hoe dat smaakt! Als Middelste al geen water wil, hoe wil ik er dan in godsnaam O.R.S. in forceren! Ja, dat was ze wel met me eens. Ze heeft er zelf ook eentje van twee rondlopen dus ze snapte mijn probleem.

Middelste had in 48 uur alleen maar gespuugd en waterpoep geproduceerd en aan de bovenkant had ik er niet meer dan 20 mililiter in kunnen chanteren. Ook had hij aan vast voedsel niet meer dan een enkele soepstengel naar binnen gekregen, maar ook die was er weer uitgekomen. I k zag hem met de minuut witter en stiller en lustelozer worden.

Maar vandaag wilde Middelste ineens chips. Hij was heel standvastig. En na de chips wilde hij een paar slokken rode limonade. Verhip, dacht ik, dat is ook wel een soort van O.R.S. Maar dan lekkerder. En hij lijkt het binnen te houden.

Mar 8, 2008 at 16:33 o\clock

Dreigingsniveau verhoogd tot substantieel

by: casa   Keywords: kidz, peinzen

Middelste is nu ook ziek geworden. Hij heeft net als Baby diarree en hij spuugt. Ze houden niks binnen. Baby reageert gelukkig goed op de Domperidon zetpilletjes tegen de misselijkheid: hij spuugt minder en heeft 'alleen nog maar' waterluiers. Middelste reageert echter niet op de Domperidon: hij heeft nog niks kunnen binnen houden vandaag terwijl het er aan de onderkant nog steeds waterig uitspuit.

Er is een reeele kans dat Middelste snel gaat uitdrogen. Ik heb daarom het dreigingsniveau voor uitdroging verhoogd van beperkt naar substantieel.

Mar 8, 2008 at 13:21 o\clock

Skindeep

by: casa   Keywords: dagelijksheden

Ben je wel eens geweest op de site Awful Plastic Surgery? Het is werkelijk niet te geloven wat mensen zichzelf aandoen. Echt, ik vind niet dat ze er mooier van worden, alleen maar anders. En in de meeste gevallen nog lelijker ook. Je hebt een categorie "niet oud, maar nu al een ingreep of 4 à 5 achter de rug". Dat zijn de jonge Hollywood vrouwen en ik snap niet wat er loos was met het origineel. Dan heb je de categorie "mislukte operaties" en die is heel erg triest om te zien. Maar er is ook een categorie "ik word ouder en dat pik ik niet". Die categorie is ook triest, maar dan anders. Dat zijn de vrouwen die ooit mooi waren maar die zichzelf nu aan het transformeren zijn tot wassen beelden. Nicole Kidman is zo'n typisch voorbeeld. Maar ik trof ook deze vrouwen aan die ik vroeger echt mooi vond...maar met wangimplantaten (laat het even op je inwerken: wangimplantaten!), botox voorhoofden, lippen als eenden en borsten als bijzettafeltje vind ik ze weerzinwekkend lelijk. Het lijken wel aliens...

Ik begin steeds meer vrede te krijgen met mijn wallen. En als ik weer eens mopper, kijk ik gewoon weer even naar deze foto's.

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Mar 5, 2008 at 22:12 o\clock

Postkantoren afgeschaft

by: casa   Keywords: anekdotes

"Is het nu al 1 april?" Dat dacht ik echt even toen ik het bericht las.

Ik zat in de tweede of derde van de middelbare school (dus dan moeten we het hebben over 1984 of 1985) toen John Cleese reclame maakte voor de Nederlandse postkantoren. Hij zat op een tropisch eiland meen ik, verkleed als safariganger of zo. Hij moest in ieder geval een wereldreiziger voorstellen. En ik ken zijn tekst nog uit mijn hoofd:

Been everywhere, seen everything. But your Postkantoors, they really take the biscuit!

Die reclame was heel vaak op tv. De reden dat ik nog weet wanneer hij op tv was, is omdat ik bij een vertaalproefwerk Engels het woord postkantoor vertaalde als postkantoor. Want dat wist ik van John Cleese. Ik begreep er dan ook niks van dat ik geen 10 had. Hoe kon ik 1 fout hebben? Hoezo, Postkantoor is geen Engels woord? Ja maar...

Later ga ik aan mijn zonen uitleggen dat je in mijn tijd iets had dat een postkantoor heette.

"Daar kon je brieven brengen en pakjes. Daar kon je postzegels kopen en strippenkaarten."
"Wat is een strippenkaart mama?"
"Oh ja, nou, dat is iets dat we voor de OV chipkaart hadden. Dat was een papiertje waar de chauffeur een stempel zette."

Mar 3, 2008 at 22:06 o\clock

Iedereen lijdt

by: casa   Keywords: dagelijksheden, peinzen

Tijdelijk 5 dagen per week werken is geen katte(n?)pis voor een moeder van 3. Ik wist dat van te voren, maar nu 2 van de 3 maanden erop zitten weet ik het zeker: voor mij is het teveel. Voor ons is het teveel. Iedereen lijdt.

Het huishouden lijdt. We kunnen (als de levende have verzorgd is) nog net het aanrecht schoonhouden en de was ongestreken de kasten inflikkeren, maar daar is dan ook alles mee gezegd. En dan moeten we ook de belasting nog doen. En ik moet nog een epistel schrijven voor de overdracht van mijn pensioen vòòr 1 april. Ik hoop echt serieus dat St. Juttemus dit jaar in maart valt.

Thuisfront lijdt. Ik slaap niet, ik werk teveel en ik mis mijn kinderen: drie keer raden wie de volle lading krijgt en te weinig complimentjes en al helemaal te weinig knufs. Juist: mijn lief, mijn allesie, mijn thuisfront.

Ik lijd. Ik mis mijn kinderen. Ik heb fysiek, letterlijk fysiek pijn omdat ik ze zo mis. Op sommige dagen zie ik mijn baby helemaal niet omdat hij al slaapt als ik thuiskom. Daarbij zie ik net genoeg van mijn oudere twee om te zien wat ik mis.

De kinderen lijden en dat doet mij nog het meeste lijden...

Vanmorgen bracht ik mijn oudste in alle haast naar schoolgenootje. Er werd net door de moeder een DVD'tje in de speler gedaan toen ik oudste bracht: "Wat gaan jullie kijken? " vroeg mijn oudste nieuwsgierig. "Iets wat ik leuk vind, maar ik denk dat jij het niet leuk vind", zei schoolgenootje vanaf de bank. Ik zag mijn oudste met jas nog aan direct onzeker en angstig kijken.

Godver, denk ik. Hij heeft ff bijstand nodig. Maar dat kan ik nu niet geven, want ik moet snel weg: ik heb twee jonge kinderen alleen binnen gelaten om oudste weg te brengen...ik moet binnen 1 minuut terug zijn. En dat is voor mijn moederhart al te lang.

Aan het eind van de middag haal ik de twee jongste gozers van de crèche. Het juffie brabbelt ‘dat alles goed is gegaan'....maar de baby had geen brood gehad, zijn middagfles niet gehad en niet geslapen. Maar hij had wel zijn fruit gehad zei ze. De fles die er nog vol stond, stond afgekoeld op het aanrecht met klonters waar je eng van wordt. ‘We wilden het later nog proberen maar toen sliep hij nèt'. Ja ja...alsof ik daar blij van word! Wat bedoel je dan met goed gegaan? Wat is er dan in hemelsnaam goed gegaan? Maar goed....ik wil naar huis met mijn kinderen!

Ik wil naar huis....ik wil geen ruzie maken met juffies of met moeders van schoolgenootjes in discussie gaan. Ik kan het zelf niet doen en moet het overlaten op alle dagen van de week aan anderen. En ik ben afhankelijk. Ik voel me zwaar, zwaar k*t.

Middelste stort in de auto in elkaar en het kost alle moeite hem wakker te houden om 3 happen avondeten te geven. Hij heeft het zwaar.

Nu ga ik afsluiten...ik ga nog proberen een flesje te geven....die kleine wilde niks vanavond en heeft de laatse 12 uur nauwelijks iets binnen....

Mar 2, 2008 at 20:59 o\clock

Zondagse lunch

by: casa   Keywords: gezin, weekend

We doen het héél vaak.
We doen het bijna elke zondag.
Het is onze routine, onze zondagse lunch.
Het is ons gezinsmoment. Als we Amerikaans waren geweest zouden we het onze Quality Time hebben genoemd.

Deze keer doe ik niet mee. Ik ben te koppig: ik wil het winnen van die hardnekkige laatste zwangerschapskilo's. Ik fiets en ik eet min of meer normaal (nou ja, zo normaal als ik kan Happy, ik drink nog steeds mijn wijntje en weiger ook mijn kaas-momenten op te geven).

Ik schuif dus aan met mijn drie bruine boterhammetjes terwijl mijn drie grootste mannen zitten aan een maaltijd van Good Ole' Golden Arches. Mijn kleinste grote man zit aan een grote boterhamkorst. Volgens het CB moeten we hem introduceren aan de wereld die broodmaatlijd heet. Ze zeggen dat we dat geleidelijk moeten doen. Maar dat zal mijn kleinste grote man worst wezen: elke nieuwe uitdaging kijkt hij met grote blije ogen tegemoed. "Kom maar op mam, ik kan 'm hebben!" Die broodkorst wordt dus ook met grote gretigheid tot en met de laatste kruimel achterover geslagen.

Het is een Ratjetoe aan onze lunchtafel. Van gezond volkoren-met-kaas tot droge korst tot Happy Meal. Maar we zijn samen en die Amerikanen zijn wellicht een beetje over the top, maar met die term Quality Time hebben ze toch wel een schot in de roos.

Mar 2, 2008 at 10:52 o\clock

Generatiekloof geslecht

by: casa   Keywords: algemeen

Wij hebben maar met weinig mensen contact in onze straat. Eigenlijk alleen met de import zoals wij zelf zijn. De tweede lichting bewoners, zeg maar. We zitten min of meer in dezelfde leeftijd en we hebben kinderen van min of meer dezelfde leeftijd. Van de eerste lichting, de oude garde, ken ik de mensen alleen van gezicht. Zo hebben we hier een rokende jogger en een aardige buschauffeur en dan ook nog dat gekke stel met dat bluffertje als zoon.

Een collega van mijn lief woont ook in de straat en hij en zijn gezin zitten er een beetje tussenin. Ze zijn geen oude garde maar hun kinderen zijn 14 en 17 en vallen dus buiten het aandachtsveld van onze kinderen. En andersom, dacht ik.

Maar gisteren stond die knul van 17 op de stoep. We hadden hem 's middags gezien in de AH en hij had opgevangen dat Oudste de Trompet Smurf nog niet had. Die kwam hij dus even brengen.

Maar voor we het wisten zat hij 2 uur bij ons. Te kletsen over zijn leven, zijn school en zijn sport. En over zijn baantje en over stappen. En wij hebben gekletst. Onze kinderen waren het al vrij snel beu en gingen spelen, maar wij bleven babbelen.

Echt, ik was ervan overtuigd dat wij volslagen oninteressante, saaie en met name oude mensen voor hem zouden zijn. Dat hij nog geen 5 woorden met ons zou kunnen wisselen. Maar dat was dus helemaal niet zo! Het was hartstikke leuk om onze zo goed als volwassen overbuurjongen eens te leren kennen. En ik geloof dat hij dat andersom ook vond. Het was echt een leuke avond.