Repelsteeltje

Ik ben een held op sokken. Ik ben bang voor veel dingen. Ik kan nog steeds bang zijn als ik ‘s nachts alleen thuis ben en buiten geluiden hoor. Ik ben bang om de waarheid te zeggen, vooral als die waarheid onaardig is. Ik ben bang om dood te gaan en ik ben nog banger dat mijn kinderen of mijn lief wat overkomt. Naast deze min of meer normale bangigheden heb ik twee serieuze angsten. Ik zou ze bijna fobieën noemen.

Zo heb ik watervrees. Ik durf in het zwembad bijna niet in het diepe. Soms kan ik me over die angst zetten en daar komen waar ik de bodem niet meer kan voelen. Maar dan kan ik plots overvallen worden door blinde paniek. Dan weet ik niet hoe snel ik bij de kant moet komen. Dat schijnt er erg grappig uit te zien, maar dat is het niet. Niet voor mij. In open water durf ik überhaupt al niet te zwemmen ook al kan ik de bodem voelen. En alleen al de gedachte aan zwemmen in diep open water is voldoende om te gaan zweten en rillen van angst. Ik ben ooit in een meertje uit een dobberende bootje gesprongen na aanmoedigingen van "ah kom nou, het is echt niet eng, het water is heerlijk!" Ik kan nu nog precies voelen hoe bang ik toen was. Dat doe ik dus nooit meer. Ik kan prima mijn leven leiden zonder te zwemmen in open water dus ik doe dan ook geen enkele moeite om er overheen te komen.

Die andere grote angst is iets problematischer, want met die angst moet ik noodgedwongen wel leven. Ik ben als de dood voor spinnen. En ik ben met name bang voor die grote kruipspinnen. Die zwarte die zo snel kunnen rennen. Spinnen kom je in je huis gewoon tegen en die kan je dus moeilijker vermijden dan zwemmen in open water. Ik heb ooit eens mijn man op werk gebeld omdat er zo'n kruipspin in de slaapkamer zat. Hij heeft me telefonisch moeten coachen bij het pakken van die spin. Het heeft hem drie kwartier telefonisch consult gekost. Achteraf zei hij dat hij op het punt had gestaan bijzonder verlof aan te vragen of calamiteiten verlof om mij te gaan helpen. Ik durfde gewoon niet. Een paar nachten terug droomde ik dat er een enorme spin in de keuken zat. Die spin was groter dan in het echt mogelijk is. Ik werd wakker uit die droom doordat mijn lief wilde knuffelen en zijn hand op mijn heup legde. In mijn droom was het geen hand die ik op mijn heup voelde, dus mijn reactie op de knuffel was, laten we zeggen, ietwat buiten proportioneel.

Later die ochtend, toen mijn bloeddruk was gezakt tot onder levensgevaarlijke hoge waarden begon ik na te denken. Wanneer heb ik hier eigenlijk voor het laatst een spin gezien? Ik kon het me niet heugen. Zelfs in augustus, het spinnenseizoen, heb ik geen spin gezien.

Het kan toeval zijn, maar sinds Morse en Lewis bij ons wonen heb ik geen spin meer gezien. Heel grappig: Bacchus lustte geen spinnen en Cruesli ook niet. Maar ik denk dat het bij deze poezebeesten anders is. Ik heb geen stoffelijke overschotten om het te bewijzen, maar ik vermoed dat er bloedbaden zijn geweest hier in huis. En ik kan fout zitten, maar Morse is mijn hoofdverdachte. 

Hé jij daar, held van me...Waren ze lekker?