Repelsteeltje

Dat met die buik komt nooit meer goed. En ook mijn borsten neigen steeds meer naar het zuiden. Maar toch geloof ik dat ik langzaam aan het accepteren ben dat het hebben van 3 jongens ruimschoots opweegt tegen de ravage. En ach, een bikini-drager was ik toch al niet. Maar de zwangerschapskilo's moeten er nog wel van af en ik heb ook nog de illusie dat er weer wat spiermassa terug kan komen her en der. Iets minder dril is mijn doel. Als dat nog mogelijk is. En nu komt de crux: om dat te bereiken moet ik weer gaan sporten. Oh dear.

Ik durf met mijn bekken nog niet te hollen hoe fijn ik hollen ook vind. Ik heb nog wat last van mijn bekken en dan lijkt me juist hollen net de verkeerde belasting. Daarbij zal mijn blaas ook nog wel een mening over het hollen hebben. Het is zoals mijn lief wel eens fijntjes zegt: de garantie op mij is nu echt verlopen.

Maar ik dwaal af: sporten dus.

Nu neem ik 's ochtends de bus naar mijn interliner. Dat loopt 's ochtends allemaal als een tierelier, maar 's middags kan de aansluiting slecht zijn. Dan kan het zijn dat ik 10 à 15 minuten moet wachten op de overstap. Dat is de reden dat ik 's ochtends nog wel eens de auto wil pakken naar de interliner om 's middags direct uit de bus naar huis te kunnen sjezen.

Maar nu wordt het weer wat beter en heb ik besloten met de fiets naar de interliner te gaan. Twintig minuten heen en twintig minuten terug. 's Middags ben ik dan ook nog eerder thuis dan met de bus.

Ik zit nu al te rekenen: ik werk 4 dagen per week, 1 dag is crèchedag dus dan moet ik met de auto, maar ik kan 3 dagen fietsen....dat is 40 minuten per dag dus dat is 120 minuten per week. Tjonge: dat is 2 uur fietsen per week!

Man oh man wat zal ik strakke billen en dijen krijgen!

Maar morgen regent het....misschien dat ik dan toch weer de auto pak...